Ένας «δυνατός» εαυτός...

Μαρία Καρίκη

Πώς μοιάζει άραγε ένας δυνατός εαυτός; Τι χρειάζεται να κάνει κάποιος που επιθυμεί να νιώσει δυνατός και συγκροτημένος; Μερικοί άνθρωποι μπερδεύονται και θεωρούν ότι μπορεί να καταλήξει κανείς στον εγωκεντρισμό και στην έπαρση αν αρχίσει να νοιάζεται «τόσο» για τον εαυτό του. Δεν είναι, ωστόσο, αυτός ο επιδιωκόμενος στόχος. Σκοπός είναι να φτάσουμε σε έναν ισορροπημένο εαυτό, αυτοπροσδιοριζόμενο, με αυτοσεβασμό και υγιή αυτοκριτική που θα οδηγεί σε μια βαθιά αυτογνωσία και αυτοβελτίωση.

Αρχικά, το πρώτο βήμα είναι να καλλιεργήσει κανείς την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμησή του. Να αναγνωρίζει και να πιστεύει στα προτερήματα, στις δυνατότητες και στις ικανότητές του. Να αισθάνεται ικανός, αρκετός και μοναδικός. Να μη νιώθει, δηλαδή, λίγος, ανεπαρκής και τρομερά ανασφαλής. Ανασφάλειες, σε γενικές γραμμές, νιώθουν όλοι οι άνθρωποι. Ωστόσο, αυτό δεν επηρεάζει την αίσθηση της αυτοαξίας τους και την πεποίθησή τους ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Αντιθέτως, μπορεί να λειτουργεί ως κίνητρο να γίνουν καλύτεροι, ώστε οι στόχοι που θέτουν κάθε φορά να αποδυναμώνουν τις ανασφάλειες αυτές.

Ένα «δυνατός» εαυτός δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί κάποιος να είναι παράλληλα ευαίσθητος και συναισθηματικός. Φυσικά και μπορεί. Αρκεί, να μην τον «καταπίνουν» τα συναισθήματά του και να μην τον ισοπεδώνουν. Προβλήματα και αναποδιές θα υπάρξουν στη ζωή κάθε ανθρώπου. Αυτό που έχει σημασία, όμως, είναι να μπορεί να επικεντρώνεται στην αναζήτηση λύσεων και όχι να «βουλιάζει» μέσα στο εκάστοτε πρόβλημα. Η σκέψη του να είναι ευέλικτη και να ψάχνει εναλλακτικούς τρόπους επίλυσης των όσων προκύπτουν και τον δυσκολεύουν.

Ένα άλλο βασικό στοιχείο είναι να μάθουμε να βασιζόμαστε στον εαυτό μας κι όχι να εξαρτόμαστε από τους άλλους. Είναι διαφορετικό να αναζητήσει κανείς βοήθεια ή στήριξη και διαφορετικό να περιμένει από τους άλλους να αναλάβουν όλα όσα του αναλογούν. Αν δεν είμαστε ενεργοί και δεν συμμετέχουμε πρωτίστως εμείς σε ό,τι μας αφορά, δεν θα μπορέσουμε να νιώσουμε ικανοί, αυτόνομοι και ανεξάρτητοι.

Η αισιοδοξία, επίσης, χαρακτηρίζει έναν δυνατό άνθρωπο. Το να βλέπει το άτομο μια προοπτική σε αυτό που τον απασχολεί, το να σχεδιάζει λύσεις και εναλλακτικές, το να πιστεύει ότι αυτό που σκέφτεται είναι εφικτό και ότι θα τα καταφέρει στο τέλος, του δίνουν διαρκή ώθηση να συνεχίσει να αγωνίζεται εκεί που άλλοι σταματούν. Η επιθυμία να υλοποιήσει αυτό που έχει στο μυαλό του είναι πιο δυνατή από τα εμπόδια και τις τυχόν κακοτυχίες. Ένας άνθρωπος που πιστεύει ακράδαντα σε αυτό που κάνει, δεν εγκαταλείπει και δεν παραιτείται εύκολα.

Μπορεί να αναρωτιέται κανείς, αν οι δυνατοί άνθρωποι αγχώνονται και φοβούνται. Φυσικά. Αυτό ισχύει για όλους μας. Μαθαίνουν, όμως, να συμπορεύονται με το άγχος και το φόβο τους, να τα διαχειρίζονται, να μην τους εμποδίζουν να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν. Μέσα σε έναν δυνατό εαυτό υπάρχει μια συγκροτημένη σκέψη που έχει ως κύριο μέλημα την ισορροπία, την ευτυχία του ατόμου, αλλά και την αυτοπροστασία του. Αυτού του είδους η σκέψη δεν επιτρέπει αυτοαμφισβήτηση, αυτομαστιγώματα και αυτοκαταστροφικές ενέργειες. Δεν επιτρέπει επιλογές θυματοποίησης.

Η αίσθηση ενός δυνατού εαυτού απορρρέει επίσης από το πόσο τολμάμε να κάνουμε αυτά που πραγματικά επιθυμούμε. Αν είμαστε συνεχώς μέσα σε αναβολές, σε δισταγμούς και σε δεύτερες σκέψεις, δεν βλέπουμε τίποτα να προχωράει όπως θα θέλαμε κι έτσι απογοητευόμαστε. Αισθανόμαστε στάσιμοι και θυμωμένοι. Το θάρρος να κάνουμε ένα βήμα κάθε φορά προς την κατεύθυνση του στόχου ή του ονείρου μας, μάς δίνει ηθική ικανοποίηση και μας ενισχύει την πίστη στο όραμά μας.

Υπάρχει η λανθασμένη εντύπωση ότι ο «δυνατός» άνθρωπος είναι σκληρός, δεν κάνει λάθη και είναι άτρωτος. Δεν είναι καθόλου έτσι. Ο δυνατός άνθρωπος μπορεί να κλάψει, να στενοχωρεθεί, να αγχωθεί και να φοβηθεί επίσης. Ωστόσο, ανασυγκροτείται γρήγορα, επιστρέφει στον αγώνα του, επαναπροσδιορίζει συνεχώς τα σχέδιά του, δεν εγκαταλείπει εύκολα και εξακολουθεί να πιστεύει στον εαυτό του παρά τις αντιξοότητες.

Αισθάνεται τον εαυτό του σύμμαχο και συνοδοιπόρο κι όχι αντίπαλο ή εχθρό. Η δύναμή του μπορεί να βρίσκεται στην αποφασιστικότητά του, στην αυτοπεποίθησή του, στην καλοσύνη του, στην οπτική με την οποία προσεγγίζει τα πράγματα και τις καταστάσεις, στον τρόπο που σέβεται, υποστηρίζει και προστατεύει τον εαυτό του, αλλά και τους γύρω του. Ξέρει ότι είναι δική του δουλειά να τα κάνει όλα αυτά κι όχι των άλλων ή απλώς της τύχης... Αναγνωρίζει τα λάθη του και τα διορθώνει συνεχώς, αντί να τα επιρρίπτει στους άλλους. Αναλαμβάνει τις ευθύνες του και στέκεται όρθιος στα δύσκολα, όχι γιατί είναι ικανότερος από τους άλλους, αλλά γιατί ο ίδιος πιστεύει ότι εκεί είναι η θέση του: να αντιμετωπίζει κι όχι να υπεκφεύγει...