Φ. Ζάχαρης: Εκλογές: ομιχλώδες τοπίο και ιδεολογική παρακμή

Φίλιππος Ζάχαρης

Τα κρυφά χαρτιά για τα κόμματα εξουσίας βγαίνουν το ένα μετά το άλλο, την ίδια στιγμή που οι ρόλοι των κομμάτων αλλάζουν αναλόγως της ζήτησης από το φιλοθεάμον κοινό.

Λίγο πριν από τις εκλογές και με φόντο τη συνήθη αντιπαλότητα, η δεξιά παρουσιάζεται στο προσκήνιο με αριστερές πολιτικές και η υποτιθέμενη αριστερά, αφού έχει εντάξει στο μεταξύ στο δυναμικό της δεξιά και ακροδεξιά στοιχεία, σπεύδει τώρα να τα διαγράψει το ένα μετά το άλλο στο βωμό της εξουσίας, φτάνοντας ακόμη και την επίσημη δεξιά να κάνει λόγο για μετεκλογική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ και Ελληνικής Λύσης στα πρότυπα της παλιότερης συγκυβέρνησης των κατ΄ευφημισμόν αριστερών με εθνικιστές δεξιούς.

Από την άλλη, η δεξιά κυβέρνηση σπεύδει να ανοίξει τις πόρτες του κόμματος προς κάθε ενδιαφερόμενο, με αποτέλεσμα – και εδώ είναι το παράδοξο αλλά όχι απρόσμενο – η ΝΔ να δείχνει πιο αριστερή από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό βέβαια δεν είναι τωρινό φαινόμενο αφού και στο παρελθόν και σε άλλες χώρες, δεξιές κυβερνήσεις εφάρμοζαν αριστερές πολιτικές και αριστερές το αντίθετο.

Αν το πάρει κανείς από τη λογική σκοπιά υπάρχει βάση καθώς στην επίσημη δεξιά δεν υπάρχουν μόνο νεοφιλελεύθεροι αλλά και απλά φιλελεύθεροι, Κεϋνσιακοί ή κεντρώοι, όπως και γενικότερα πολιτικοί που δεν επιθυμούν την πόλωση.

Από την άλλη, όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το γενικότερο άνοιγμα της δεξιάς προς τους άλλους χώρους γίνεται και για λόγους ψηφοθηρικούς, μιας και περί κόμματος πρόκειται που θέλει να πετύχει τους στόχους του.

Το θέμα είναι ότι στην Ελλάδα, αν εξαιρέσει κανείς το σταλινικό ΚΚΕ και τις πάγιες ανορθόδοξες αλλά και ξεπερασμένες από την ίδια την ιστορία θέσεις του, υπάρχει αυτό το μεγάλο μέτωπο της ακροδεξιάς που ερίζουν όλα σχεδόν τα κόμματα.

Η θερμή υποστήριξη από την άλλη της Ρωσίας και των εγκλημάτων της, επέφερε ανίερες συμμαχίες και περίεργες θέσεις προερχόμενες από την επίσημη αριστερά όπως και ξαφνικά παντρέματα με την ακροδεξιά.

Λίγο πριν τις εκλογές και το τοπίο παραμένει ομιχλώδες καθώς ολοένα και περισσότεροι άσχετοι με την πολιτική αλλά και μη έχοντες την παραμικρή Παιδεία - με την έννοια ότι κάποτε υπήρχαν ως αντίπαλοι αρκετοί μορφωμένοι δεξιοί, κεντρώοι, σοσιαλιστές και αριστεροί – λανσάρονται ως φερέλπιδες που στην πραγματικότητα είναι οπορτουνιστές και κυνηγοί του εύκολου χρήματος. Γιατί το κοινοβουλευτικό έδρανο με τη μόνη υποχρέωση των επερωτήσεων, ασφαλώς και είναι εύκολη δουλειά με πολύ χρήμα.

Τι γίνεται όμως με τους γνήσιους ψηφοφόρους που εξακολουθούν να εμμένουν στις ιδεολογίες και τις πάγιες διαχωριστικές γραμμές; Πως αυτοκαθορίζονται μετά όλη αυτή την χαώδη κατάσταση στο πολιτικό πεδίο, ψηφοφόροι που εξακολουθούν να αξιώνουν την υλοποίηση των υποσχέσεων και την εφαρμογή των ανάλογων πολιτικών;

Αυτοί εναποθέτουν την τύχη τους σε κάποιον χαμένο ιδεολογικό Θεό, σε περασμένες δεκαετίες που η επιχειρηματολογία ακόμη και η υπεραπλουστευτική είχε κάποιο νόημα.

Ανάλογη σημασία πρέπει να δοθεί και στα ποσοστά άκυρων και αποχής που εξακολουθούν να είναι μεγάλα μιας και υπάρχουν ακόμη πολίτες που δεν συμμετέχουν στην όλη αυτή κοινοβουλευτική «πανδαισία» αλλά και πολίτες που δεν σαγηνεύονται από τα ακροδεξιά καλέσματα του τύπου «όλοι είναι ίδιοι» άρα η μόνη ελπίδα είναι τα πατριωτικά και εθνικιστικά κόμματα, που σαφώς και απεχθάνονται την Ευρώπη.

Όλοι αυτοί οι πολίτες που επιθυμούν μια άλλη κοινωνία, είτε εδραζόμενοι σε σταθερές αυτόνομες ιδεολογικές καταβολές, είτε ενστικτωδώς δεν εκλαμβάνουν την τρέχουσα κοινωνία ως δημοκρατική, παραμένουν στο περιθώριο παρά το γεγονός ότι τα ποσοστά δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα.

Όλοι αυτοί λοιπόν θα στείλουν και πάλι το μήνυμα πως δεν ανέχονται να βλέπουν τα αριστερο-δεξιά παντρέματα ούτε τα νέο-ρθόδοξα τσιτάτα κομμάτων σε ιδεολογική ύπνωση ή αποσύνθεση.

Θα μπορούσαν όλοι αυτοί να παίξουν έναν σημαντικό ρόλο στην ανασύσταση της πραγματικής δημοκρατίας, κάνοντας όλους αυτούς τους δορυφόρους της δεξιάς και αριστερής μιζέριας να παραμιλούν. Υπάρχει όμως ακόμη δρόμος.

Λίγο πριν τις εκλογές και οι εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη. Μεταγραφές, διαγραφές, αποσκιρτήματα και πολιτική μέσω facebook και twitter.
Δεξιοί με αριστερό προφίλ και αριστεροί με δεξιές πολιτικές, αντάμα με σταλινικούς, ακροδεξιούς, σοσιαλοδημοκράτες και νέο-Ορθόδοξους.

Ένα πάντρεμα για συγκεκριμένους ψηφοθηρικούς λόγους, κάποιες στοχευμένες πολιτικές για να τηρούνται τα προεκλογικά προσχήματα και αλλαγές πολιτικών στρατοπέδων που ξαφνιάζουν. Ένα πραγματικά ομιχλώδες τοπίο που πάντως ήταν αναμενόμενο μετά τη σαρωτική ιδεολογική παρακμή των τελευταίων δεκαετιών.