«Και με την ελάχιστη υγρασία θ’ ανθίζουμε» &«Εύκρατη ζώνη»: 2 νέες αξιόλογες ποιητικές συλλογές»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Πάνος Δρακόπουλος
panosdrak@yahoo.gr

Καθώς προχωράμε στην καρδιά του φετινού Ιουνίου – φέρνουμε ενώπιον μας 2 νέα κι αξιόλογα ποιητικά έργα.

Την τελευταία σύνθεση ενός πανέμπειρου ποιητή, του Πέτρου Πολυμένη (γεν. 1969) και το πρώτο βιβλίο μιας νεοσσού, της Ήλιας Μπούρα (γεν. 1991).
Α. Πέτρος Πολυμένης, «Και με την ελάχιστη υγρασία θ’ ανθίζουμε» (εκδ. Περισπωμένη, 2023, σελ. 90): πρόκειται για το πιο δυνατό ποιητικό βιβλίο που διαβάσαμε τους τελευταίους μήνες σε σχέση με τον «μύθο» και την μαστορική που κομίζει.

Ως δείγμα γραφής παραθέτουμε το «ΠΑΙΔΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ», σελ. 26-27:

ΠΑΙΔΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ
Κάτι βράδια ξαπλώνω κατάχαμα στο παιδικό δωμάτιο.
Στους τοίχους φωσφορίζουν αστέρια αυτοκόλλητα
το τρενάκι στη γωνία, μόνη σταθερή τροχιά μου
ανάσκελα χαζεύω τον αρυτίδωτο κόσμο.

Κατεβάζω από το ράφι ένα μικρό πλανητάριο.
Μόλις ανάβει η λάμπα του, στο ταβάνι
απλώνεται ο έναστρος ουρανός
τ’ αστέρια συλλαβίζω ξανά
εκεί ο Ζυγός, πιο πέρα η Ανδρομέδα.
Στο παιδικό δωμάτιο απορία και πίστη μαζί
ειρωνεία ακόμη πουθενά δεν χωρά.

Το τρενάκι με φτάνει μέχρι την Κασσιόπη
διασχίζω τη νύχτα μου, αντικρίζω για λίγο τον Βέγα
ξεφλουδίζω καθετί περιττό, μέχρι να φτάσω
στο άδολο, αναγκαίο, χάδι
στη λαμπρή αλήθεια σε γαλαξίες της καρδιάς.

Εδώ
η αγκαλιά είναι αγκαλιά
η χαρά είναι χαρά
το φιλί, φιλί
κι η ζέστη
απέραντη.

Σκύβω να φιλήσω το λατρεμένο μάγουλο.
Βγαίνω κλείνοντας απαλά την πόρτα.
Οι ράγες έξω απότομα κομμένες,
ο ουρανός θεοσκότεινος.

Όλες οι αρετές της ποίησης του Πολυμένη στην εν λόγω, 5η του συλλογή, είναι εδώ: ακρίβεια στην έκφραση, πολυφωνία στην δομή, σκηνική άνεση, διακειμενικό βάθος (εδώ εμποτισμένο εκτός των πολλών άλλων – κι από κειμενικά ερανίσματα της -εκλαϊκευμένης- επιστήμης). Και το πιο συναρπαστικό κατά την προσωπική μας άποψη: μιλώντας την γλώσσα της εποχής του, την γλώσσα της γενιάς μας!

Πρόκειται για ένα έργο που αξίζει να διαβαστεί – δεν υπόσχεται απλώς, αλλά πραγματοποιεί αισθητικές και στοχαστικές δονήσεις μοναδικής έντασης και διάρκειας!

Β. Ήλια Μπούρα, «Εύκρατη ζώνη» (εκδ. Καστανιώτη, 2023, σελ 48): πώς ξεκινάει να μιλήσει κανείς για την απώλεια δίχως να εκπέσει στον φτωχό συναισθηματισμό και τις συναφείς κοινοτυπίες; Να προσευχηθεί, να ξεγυμνωθεί, να προχωρήσει…;

Δείγμα γραφής:
«Και το χέρι που απλώνει τώρα
και ζητά βοήθεια
ούτε που θυμάμαι πια
είναι δικό μου ή δικό της;»
(«ΦΑΤΑ», σελ. 35)

Ποίηση που δεν αποσιωπά τις σεφερικές της καταβολές (πρβλ. το γνωστό μοτίβο: υγρασίας – στέγνιας), ούτε, ακόμη ακόμη, και το σ’ ορισμένες στιγμές μαύρο της χιούμορ (βλ. το ποίημα «ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ», σελ. 33).

«[….] Αν αλλάξω κατεύθυνση ή μείνω για λίγο πίσω
τότε ξέρω πως
θα πέσει το Σπίτι να με πλακώσει
κι όλοι οι τοίχοι και το ταβάνι
με όλα τα μυστικά που κρύβονται εντός τους
[…]».

Δεν απομένει παρά να ευχηθεί κανείς σε αυτή την ποίηση να προχωρήσει μες στα χρόνια και στο βλέμμα των αναγνωστών!