Αγαπητός Ξάνθης: Η γηπεδική βία ως ο «δολοφόνος» του αστυνόμου Γιώργου Λυγγερίδη ή και κάτι άλλο;

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Η βία έχει αυξηθεί υπέρμετρα. Οι δολοφονικές εξάρσεις πολλαπλασιάζονται σε μία πόλη που έχει παραδοθεί σε συμμορίες και σε «μαφιόζικες» επιθέσεις. Οι ειδήσεις πλούσιες σε... αίμα και πόνο αλλά και σε στοιχεία εκβιασμών και ξεκαθαρίσματος λογαριασμών.

Εκείνο, όμως που κάνει τον μεγαλύτερο κόμπο το στομάχι είναι η πρόσφατη θλιβερή είδηση για τον θάνατο του 31 χρόνου αστυνομικού εν ώρα καθήκοντος έξω από το γήπεδο «Μελίνα Μερκούρη» του Ρέντη σε αγώνα βόλεϊ μεταξύ των δύο αιωνίων.

Η καταραμένη φωτοβολίδα τρύπησε τον μηρό του αστυνομικού και σταδιακά το παλικάρι κατέληξε.

Ο οδυρμός της οικογένειας έφτασε μέχρι και τη Ρόδο μέσα από τα τηλεοπτικά κανάλια με πρόσωπα γεμάτα οδύνη και ερωτηματικά για το χυδαίο συμβάν.

Τις ίδιες ήμερες ανακοινώνεται και ο θάνατος του 29χρονου αστυνομικού της ομάδας ΔΙΑΣ από δυστύχημα μοτοσικλέτας στην Αθηνών –Κορίνθου καταδιώκοντας μία παρέα από Ρομά που έκλεβαν αυτοκίνητα.

Στο άθροισμα προστίθεται και η φρικτή πτώση του εκπαιδευτικού αεροπλάνου στην Καλαμάτα με πιλότο τον έμπειρο 40χρονο επισμηναγό Επαμεινώνδα Κωστέα με τον ακαριαίο θάνατό του με την ακρότητα της άμεσης «παρακολούθησης» του δυστυχήματος από την οικογένειά του.

Και το καρέ κλείνει (του 2023!) με τον ακαριαίο θάνατο του 32χρονου αστυνομικού στη Θεσσαλονίκη με δράστη έναν 44χρονο «ψυχάκια» Νορβηγό με τη χρήση μαχαιριού παλάμης “push dagger” έπειτα από τον προηγηθέν σοβαρό τραυματισμό του κουμπάρου του αστυνομικού για ένα φραστικό διαπληκτισμό μεταξύ των δύο τελευταίων.

Νομίζω ότι ζούμε στην παράνοια, και εάν προσθέσω και τη γηπεδική αλλά και τη σχολική βία με ιδιαίτερη μνεία και στην έμφυλη που έχει χαρακτηριστικά «Λερναίας Ύδρας», μπορούμε κάλλιστα να συνθέσουμε ένα κόσμο σε επίθεση, σε πόλεμο, σε παράκρουση.

Εκείνο όμως που ξεχωρίζει, δεν μπορεί να είναι άλλη απ’ αυτήν, την «επαγγελματική βία των γηπέδων». Η πολιτεία χρόνια τώρα μιλά για τον έλεγχο των γηπέδων και των οπαδών, μιλάει για την εξυγίανση του ποδοσφαίρου, για ξένους διαιτητές, για ταυτοπροσωπία των εισερχόμενων στα γήπεδα, για το αυτοδιοίκητο της ΕΠΟ και ταυτόχρονα όμως εγκλωβίζεται στην σχέση με τους παντοδύναμους πρόεδρους των Α.Ε. που ελέγχουν απόλυτα κανάλια τηλεοράσεων και κοινωνικών εκδηλώσεων.

Οι «πρόεδροι» που σαν άλλοι “Berlusconi” κατευθύνουν, διοχετεύουν, καθοδηγούν «στρατούς» για να τους χρησιμοποιήσουν ανάλογα με τη φιλοδοξία τους.

Ζήσαμε ωραίες στιγμές το 2004 με την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία, όπου η Ελλάδα βγήκε στους δρόμους και ο τότε πρωθυπουργός της χώρας σαν μικρό παιδί πανηγύριζε τη διάκριση στα γήπεδα της Πορτογαλίας.

Μία μικρή χώρα, μία χώρα χωρίς τέλειες οργανωμένες δομές όπως οι άλλες ευρωπαϊκές Ομοσπονδίες, κατόρθωσε το ακατόρθωτο.

Σήμερα, οι περισσότερες ομάδες δεν έχουν Έλληνες ποδοσφαιριστές, τα εφηβικά τμήματα αγκομαχούν και κυρίως τα γήπεδά μας είναι άδεια. Οι οικογένειες που πήγαιναν παλιά, έχουν εξαφανιστεί και στη θέση τους έχουν αντικατασταθεί με τους «οπαδούς με τις φωτοβολίδες» που εκτελούν αποστολή και όχι το χόμπι τους.

Δεν είναι λίγα τα άτομα που εκφράζουν κατά καιρούς μια διάθεση νοσταλγίας για τις ήσυχες μέρες γαλήνης και υποταγής του lock-down και η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται να συμμερίζεται αυτό το συναίσθημα επιστρέφοντας σ’ εκείνες τις μέρες που οι αγώνες διεξάγονταν κεκλεισμένων των θυρών.

Ελπίζουμε ότι το τωρινό δίμηνο lockdown των γηπέδων του ποδοσφαίρου θα λειτουργήσει αποτρεπτικά και σωφρονιστικά και δεν θα γίνει κι αυτό ένα ανούσιο μέτρο αποτυχίας. Και η νέα τοποθέτηση Υπουργού στο αρμόδιο υπουργείο θα λειτουργήσει δυναμικά και κατασταλτικά.

Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού σχεδόν στην Ευρώπη, παρατηρείται εσχάτως μια νέα έξαρση της βίας με αφορμή τις οπαδικές εξαρτήσεις. Τα «ραντεβού θανάτου» μοιάζουν να είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη.

Οι μέθοδοι, τα κίνητρα και οι στόχοι των “ultras”, καθώς και των οπαδών που είναι πρόθυμοι να προκαλέσουν σωματικές βλάβες, αλλάζουν με τις εποχές και τα μέσα.

Το δίδαγμα της εποχής της Θάτσερ για το αγγλικό ποδόσφαιρο με τον αποκλεισμό του από όλες τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μάλλον λειτούργησε ευεργετικά τη στιγμή που τα βρετανικά γήπεδα δεν είναι πλέον φρούρια με κάγκελα και οι Α.Ε. ελέγχονται με σοβαρότητα ακόμη και με ποινές -υποβιβασμού- ως προς τους ανταγωνιστικούς υγιείς κανόνες.

Οι σημερινοί «φανατικοί» έχουν πολλά κοινωνικά-πολιτικά κίνητρα (ή και δικαιολογίες), τη φτώχεια και την αντίδραση, το συστημένο «τάισμα» από ανώτερους, την ανισότητα και την εκτόνωση έναντι του συστήματος, όχι πάντως τον ρομαντισμό ή την αγάπη για την ομάδα τους.

Το αθλητικό σύστημα (ανα)τροφοδοτεί την αδικία μέσα από την απόλυτη εμπορευματοποίηση του ποδόσφαιρου με μόνο στόχο το στεγνό κέρδος, δημιουργώντας έτσι περιδινήσεις στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις, βλέποντας αυτές, ότι δεν μπορούν να βρουν κάπου ν’ ακουμπήσουν, να σταθούν και έτσι εκβάλλουν την υποβόσκουσα βία ενάντια του ασύμβατου-ελιτιστικού κατ’ αυτούς, συστήματος.

Η βία δεν θα εκλείψει... αλλά, τη γηπεδική μπορούμε να την εξαφανίσουμε ή έστω να την αποδυναμώσουμε.

Επιτέλους(!), το οφείλουμε στον Άλκη Καμπανό, τον Μιχάλη Κατσούρη και τον πρόσφατα αδικοχαμένο Γιώργο Λυγγερίδη.