Αγαπητός Ξάνθης: Η τελευταία ποιητική συλλογή του Σουλεϊμάν Αλάγιαλη-Τσιαλίκ με τίτλο «Η λεύκη αθωότητα της Βιλελμίνης»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης, αρχιτέκτονας

Είναι πολύ δύσκολο να μπορείς να ερμηνεύσεις ποιήματα γιατί αυτά από μόνα τους είναι ψυχές περιστρεφόμενες στο χαρτί από γράμματα και λέξεις, από νοήματα και συνθήματα. Είναι καταθέσεις ενδόμυχες που μπορούν να σε μεταφέρουν σε ονειρεμένους κόσμους ή ακόμη να σε κατηφορίσουν στα σκοτεινά μονοπάτια του θανάτου. Αυτές οι πρώτες σκέψεις που ήλθαν όταν μελέτησα το τελευταίο ποιητικό έργο του Σουλεϊμάν Αλάγιαλη-Τσιαλίκ «Η λευκή αθωότητα της Βιλελμίνης» (2026), Αθήνα: Κουκίδα.

Και θέλει μελέτη σε βάθος το πόνημα του ποιητή, γιατί απλά ο αναγνώστης ξεφεύγει από τα τετριμμένα και αναδύεται σ’ ένα μαγικό κόσμο μεταξύ ζωής και επέκεινα, ονείρου και πραγματικότητας Ο ανοιχτός διάλογος με την πρωταγωνίστρια του ποιητή, την Βιλελμίνη, αφήνει ένα πλήθος νοημάτων που η μυσταγωγία τους καθοδήγει το πνεύμα σε μια ανοιχτή διαβούλευση της αστάθειας, της ματαιότητας αλλά και συγχρόνως της ελπίδας και του φωτός. Είναι μια μυστική γέφυρα μεταξύ του άυλου και του υλικού, του βάθους και της επιφάνειας.

Αποσπώ από πρώτη ματιά από το πόνημα αρκετά -ΔΕΝ- που χαράσσουν μια αποστέρηση των δυνατοτήτων μας (σ.33) που στην τελική μας κατακερματίζουν. Την ίδια όμως στιγμή παρουσιάζεται μια σειρά προτροπών προς το αύριο (σ.41) ώστε να γίνουν ελπίδα (σ.51) αλλά και ζωγραφιά ονείρων (σ.77) που μιλούν με λαμπερά πρόσωπα έχοντας παράλληλα κάμπους φόβου (σ.78).

Το αλληγορικό πνεύμα του Σουλεϊμάν είναι έντονο και ενδεικτικό της ανησυχίας και της εμβάθυνσης του πονήματος. Η γραμμή της ζωής προς το θάνατο (σ.76) εξετάζεται με πολλές πλευρές και διοχετεύεται ως ένα δοκίμιο εξέτασης μέσα από τον παραλογισμό της ποίησης, η οποία φανερώνει τους δρόμους που υμνούν την ιστορία τους με λέξεις (σ.70).

Οι «λέξεις» για τον ποιητή μας γίνονται βαγόνια επαφής και επικοινωνίας κρατώντας τες σε μια ισχυρή τάξη. Από την μια ως μοναδική πραγματικότητα, ως μια ανυποχώρητη μουσική (σ.39) αλλά από την άλλη ως λόγος θανάτου (σ.80). Αυτές οι λέξεις της σιωπής (σ.57) επενδύουν το όλο πόνημα μεταξύ του φωτός που μαλακώνει τα κρίματα (σ.63) αλλά και ωθούν παράλληλα την πρωταγωνίστρια, Βιλελμίνη σ’ ένα συνεχές ταξίδι ονείρου σαν μια ναυαγός στην αστάθεια της θάλασσας και των σκέψεων (σ.47).

Ο διάλογος με την Βιλελμίνη είναι ζωντανός, παρορμητικός αλλά και συμβουλευτικός. Η αγάπη, ο έρωτας, το φιλότιμο (σ.74) έρχομαι σαν πυγολαμπίδες στα ποιήματα για να δώσουν το συναίσθημα και την έκρηξη της καρδιάς. Σ΄αυτήν την εξόρυξη ο χώρος, η μια πόλη εμφανίζεται ως στερητικό πλαίσιο που δεν μπορούμε να επενδύσουμε με ποιήματα, παρά μοναχά με σιωπή ή παρακρούσεις (σ.40). Και ο ποιητής συνεχίζει για τις πόλεις μας παρουσιάζοντας τες ως απερίγραπτες που δύσκολα συμβιώνει κανείς με τόσους ζογκλέρ κατοίκους (σ.52), χωρίς να δονεί το συναίσθημα μέσα από τη σιωπή τους.

Δεν αποφεύγει ο ποιητής να αναφερθεί και στα αποτελέσματα του διαδικτύου αγγίζοντας μια πραγματική πλευρά κολλημένοι στον τρομακτικό ήχο του κινητού μας πολλές φόρες τρομάζει (σ.75) αλλά και συνάμα στη διαπίστωση ότι το ιντερνέτ δεν παράγει θρεπτικές ουσίες, παρά μοναχά λόγια απροσπέλαστης συγκίνησης, ώστε να παραμένουν οι κύκλοι του παρελθόντος (σ.83).

Η δε κατάληξη του πονήματος είναι μια προώθηση θριαμβευτικού κουράγιου (corragio) γι’ αυτόν που βλέπει, διακρίνιε τις φυλλωσιές του χάους. Γι’ αυτόν που μπορεί να μετατρέψει τα δύσκολα της επικαιρότητας σε δύναμη, γι’ αυτόν που μπορεί να ανακαλύψει μέσα από το ψέμα, τις μεγάλες αλήθειες (σ.85).

Στο δε επιμύθιο αναφύεται η δημιουργική «τρέλα του ποιητή», του ερευνητή των λέξεων, του εφευρέτη της εξόρυξης που μέσα από το φθοροποιό χρόνο ανχοφαίνεται το φέγγος της χαράς σαν μια τελική συγκομιδή από ανθρακιά για να μπορεί να ξεναφυτρώσει η ρημαγμένη γη μας. Αυτή που την πληγώνει κάποιο σίδερο των τοπίων ακατάπαυστα (σ.86).

Ακόμα και η τελευταία αποστροφή παρουσιάζει την ευαίσθητη πλευρά του σύνθετη που πονήματος, υπογραμμίζοντας για τις σιδηρόβεργες των οικοδομών που σουβλίζουν το γαλάζιο μας ουρανό. Μια μεταφορά στην καρδιά του «κατασκευασμένου» περιβάλλοντος, που τόσο προσβάλλεται από την άναρχη δόμηση της εποχής.

Κάθε λέξη του Σουλεϊμάν σ’ αυτό το ταξίδι δίπλα από την Βιλελμίνη, κάθε στροφή είναι μια διδαχή, μια καλοδιάθετη προτροπή γι’ ένα αθροιστικό αναστοχασμό του εαυτού μας μπροστά στον καθρέπτη για να ανακαλύψουμε «τη φλέβα του νερού της χαράς που βρίσκεται κάτω από τις στρωματώσεις της συγχώρεσης στην κλίμακα των μορίων και των ατόμων».

Εύγε. Καλοτάξιδο!