17 χρόνια Passengers: «Η μουσική είναι ανταλλαγή συναισθημάτων»

Ελευθερία Πελλού

Μια συζήτηση με τον Νίνο Σιαλούπ και μέλη των Passengers για τη μουσική, την πορεία του συγκροτήματος, τη Ρόδο και τα σχέδιά τους για το μέλλον

Στη Ρόδο, όπου η μουσική δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά κομμάτι της καθημερινής ζωής, οι Passengers έχουν χαράξει μια πορεία 17 χρόνων που μοιάζει περισσότερο με ταξίδι παρά με διαδρομή.

Ένα ταξίδι που ξεκίνησε από τρεις μουσικούς και έφτασε σήμερα να αριθμεί δεκάδες καλλιτέχνες, ανθρώπους που πίστεψαν ότι η μουσική μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω από επάγγελμα, μπορεί να γίνει οικογένεια!

Από τα πρώτα σχολικά πάρτι με «άγνοια κινδύνου» μέχρι τα σημερινά sold out live, το συγκρότημα έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα σχήμα που παίζει τα πάντα - από παραδοσιακό μέχρι ποπ, από ’60s μέχρι σήμερα - και να μετατρέπει κάθε εμφάνιση σε ένα αληθινό πάρτι. Ένα πάρτι που δεν στηρίζεται σε playback ή έτοιμους ήχους, αλλά σε δέκα ανθρώπους που παίζουν πραγματικά live, δίνοντας στο κοινό αυτό που θέλει: αυθεντικότητα.

Ο ιδρυτής τους, Νίνο Σιαλούπ, μιλά στη «Ροδιακή» για αυτή τη διαδρομή, για τις ελληνικές βραδιές που μεγάλωσε μέσα τους, για το πώς κατάφερε να φτιάξει μια ομάδα που «δεν αφήνει τον εαυτό της στάσιμο» και που κάθε χρόνο ψάχνει «το κάτι παραπάνω».

«Η μουσική είναι ανταλλαγή συναισθημάτων», μας λέει, μια φράση που μοιάζει να συνοψίζει όλο το νόημα της δουλειάς τους.

Φυσικά, θα ήταν αδύνατο να μιλήσουμε με όλα τα μέλη των Passengers, αφού η ομάδα αριθμεί πλέον δεκάδες καλλιτέχνες. Γι’ αυτό, εκτός από τον Νίνο, μίλησαν στη «Ροδιακή»: ο Σταμάτης, που τονίζει ότι «κάθε χρόνο εξελισσόμαστε», ο Στάθης, που λέει πως «όταν είμαστε όλοι μαζί, παίρνεις κάτι διαφορετικό από τον καθένα», και η Ελένη, που ξεκίνησε «τραγουδώντας στο σπίτι καραόκε» και σήμερα νιώθει ότι ανήκει σε μια ομάδα που την βοήθησε να βελτιωθεί και να βρει τον δρόμο της.

Μια συνέντευξη γεμάτη αλήθειες, δουλειά, όνειρα και ανθρώπους που αγαπούν αυτό που κάνουν. Μια ιστορία που δείχνει ότι στη Ρόδο, όταν η μουσική συναντά το πάθος, μπορεί να γίνει κάτι πολύ περισσότερο από ένα live: μπορεί να γίνει εμπειρία!

Νίνο, είσαι ουσιαστικά ο ιδρυτής και ο άνθρωπος που συνέλαβε την ιδέα για τη δημιουργία των Passengers. Πώς ξεκίνησε όλο αυτό και πριν από πόσα χρόνια;

Ξεκινήσαμε το 2009, με τρεις μουσικούς, και παίζαμε κυρίως ξένη μουσική σε ξενοδοχεία. Χρόνο με τον χρόνο ανέβαιναν και οι δουλειές, και τα ξενοδοχεία, και τα άτομα. Φτάσαμε στο σημείο, πριν από πέντε χρόνια, να φτιάξουμε μια μεγαλύτερη ομάδα, σχεδόν 35 μουσικών, και από αυτούς οι δέκα να δουλεύουμε σε ένα πιο σταθερό πρόγραμμα για το ελληνικό κοινό, χειμώνα-καλοκαίρι.

Η σχέση σου με τη μουσική, βέβαια, ξεκινά πολύ νωρίτερα.

Ναι, από το σχολείο, από μικρός. Ο πατέρας μου ήταν μουσικός, έπαιζε ντραμς. Μου έφερε ένα δικό του σετ ντραμς στο σπίτι και σιγά-σιγά, μόνος μου, άρχισα να ασχολούμαι. Στο σχολείο γνωριστήκαμε με τους συμμαθητές μου, κάναμε ένα γκρουπ και ήμασταν πάντα μαζί. Με έναν από αυτούς είμαστε ακόμα μαζί και παίζουμε μουσική.

Η αλήθεια είναι ότι οι γονείς μου, ο πατέρας μου και η μητέρα μου, είναι δάσκαλοι χορού. Ο πατέρας μου παίζει και μουσική. Οπότε ήμουν από μικρός στον πολιτιστικό σύλλογο, στον χορό και στη μουσική. Οι γονείς μου έκαναν ελληνικές βραδιές από το 1980. Σταδιακά έμπαινα κι εγώ μέσα, οπότε τα καλοκαίρια μου ήταν έτσι κι αλλιώς μουσικοχορευτικά.

Όταν τελείωσα το Λύκειο, ασχολήθηκα περισσότερο με αυτό, και με τον χορό και με τη μουσική, και σιγά-σιγά στήσαμε αυτό που έχουμε σήμερα.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που ανέβηκες στη σκηνή; Πόσο χρονών ήσουν;

Ήμουν 15. Νομίζω ότι το άγχος το νικούσε η διάθεση, η παιδική διάθεση που είχες να ανέβεις στη σκηνή, να παίξεις μουσική. Σίγουρα είχα άγχος, όπως όλες τις φορές. Και τώρα έχω, αλλά όχι τόσο όσο τότε, γιατί είχα άγνοια κινδύνου.

Ήταν σε σχολικά πάρτι, στο Λύκειο. Η αποδοχή από τους φίλους και τους μαθητές ήταν πολύ μεγάλη, γιατί ήμασταν οι μόνοι που παίζαμε μουσική στο σχολείο.

Τι μουσική παίζατε τότε;

Κυρίως έντεχνο παίζαμε τότε. Αργότερα, όταν τελειώσαμε το Λύκειο και τα παιδιά έφυγαν για να σπουδάσουν, εγώ ασχολήθηκα περισσότερο με τη μουσική.

Εσύ παρέμεινες σταθερά στα ντραμς;

Στα ντραμς ήμουν από τότε μέχρι τώρα.

Πώς έχει εξελιχθεί όλο αυτό σήμερα;

Τα τελευταία χρόνια έχουμε μια εταιρεία η οποία απαρτίζεται από 95 καλλιτέχνες. Οι Passengers έχουν τους 35. Έχει ελληνικές βραδιές, χορευτές και μουσικούς. Έχουμε θεατρικές ομάδες και έχουμε και μοντέρνους χορούς. Ουσιαστικά πιάνουμε όλη την γκάμα με αυτόν τον τρόπο.

Μιλάμε, λοιπόν, για μια πορεία 17 ετών. Τι θυμάσαι περισσότερο από αυτά τα χρόνια; Δυσκολίες, ευκολίες, χαρές;

Η ευκολία είναι ότι το καλύτερο σε όλο αυτό, είναι ότι καταφέρνεις και κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα και ζεις από αυτό. Οπότε αυτομάτως σε κάνει ευτυχισμένο.

Νομίζω ότι όσοι, ειδικά στη Ρόδο, είμαστε μουσικοί, χορευτές και ασχολούμαστε με αυτό το κομμάτι, είμαστε ευλογημένοι που μπορούμε και το έχουμε σαν επάγγελμα.

Οι δυσκολίες είναι ότι απαιτεί πάρα πολύ χρόνο, κόπο και προσπάθεια. Πρέπει να αφιερώσεις πολλά για να πετύχεις το αποτέλεσμα που θέλεις.

Πιστεύεις ότι το κοινό της Ρόδου έχει την παιδεία και την κουλτούρα για να στηρίξει μια τέτοια προσπάθεια;

Νομίζω πως ναι, ότι το έχουμε. Βλέποντας τα δικά μας live, κυρίως τα χειμερινά live που έχουμε στα μαγαζιά στη Ρόδο, εγώ βλέπω ότι τα τελευταία πέντε χρόνια είναι sold out.

Τα μαγαζιά στα οποία δουλεύουμε, όπου έχουμε ένα συγκεκριμένο εβδομαδιαίο live τα τελευταία χρόνια, για πέντε συνεχόμενα χρόνια κάθε Σάββατο έχουν μέσα 150 και περισσότερα άτομα. Και πολλοί από αυτούς είναι εκεί κάθε Σάββατο. Νομίζω ότι έχουμε δημιουργήσει φανατικό κοινό.

Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε τώρα είναι η νέα μόδα στους γάμους, η ορχήστρα και ο DJ, να την πάμε ένα βήμα παραπέρα. Το δικό μας γκρουπ μπορεί να κάνει ένα πάρτι με όλα τα είδη μουσικής. Οπότε τη δουλειά που θα κάνει μια παραδοσιακή ορχήστρα και ένας DJ, την κάνουμε εμείς live.

Ξένο, ελληνικό, όλες τις δεκαετίες, όλα τα είδη. Από παραδοσιακό, λαϊκό, ροκ, ντίσκο, ποπ, από το ’60 μέχρι σήμερα.

Και αυτό που έχει σημασία είναι ότι όλα αυτά γίνονται πραγματικά live.

Ναι. Γι’ αυτό και είμαστε δεκαμελές γκρουπ, έτσι ώστε ό,τι ακούμε και ό,τι παίζουμε να είναι live. Δηλαδή δεν θα βάλω ένα αρμόνιο να παίζει τους ρυθμούς και άλλα δέκα να έρχονται από πίσω ή έναν υπολογιστή που θα μου παίξει playback. Είμαστε δέκα για να είναι live.

Αρέσει αυτό στον κόσμο;

Αρέσει. Είναι πολύ διαφορετικό να βλέπεις τρία άτομα και να ακούς εκατό και διαφορετικό να βλέπεις δέκα και να ακούς τα δέκα. Και σε εμφάνιση και σαν αποτέλεσμα στη δουλειά.

Έχεις σήμερα έναν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων που συμμετέχουν στα διάφορα σχήματα. Πόσο εύκολο είναι να συντονιστούν διαφορετικοί άνθρωποι και να βγει το αποτέλεσμα που θέλεις;

Προσπαθώ να χωρίσω και να μοιράσω τις ομάδες έτσι ώστε να είναι και η συνεργασία τους εύκολη μεταξύ τους και να βγαίνει το αποτέλεσμα που θέλω. Εννοείται ότι απαιτεί πάρα πολύ δουλειά πριν από κάθε show.

Τους μήνες του χειμώνα δουλεύουν είτε με χορογράφους και χορευτές είτε μουσικά μεταξύ τους. Στην ομάδα έχουμε και ανθρώπους που είναι δάσκαλοι φωνητικής. Έχουμε μουσικούς που μπορούν να βοηθήσουν τα υπόλοιπα παιδιά, έχουμε χορογράφους, έχουμε σκηνοθέτες.

Οπότε γίνεται μια δουλειά τον χειμώνα, έτσι ώστε το καλοκαίρι να παρουσιαστούμε έτοιμοι σε όλα.

Για παράδειγμα, έχουμε κάνει για τις τραγουδίστριές μας, επειδή θέλουμε να έχουν πολύ σωστή και συγκεκριμένη παρουσία, σεμινάρια με χορογράφους και make-up artists, ώστε να μάθουν να είναι σωστές για το stage.

Άρα δουλεύετε συνολικά τη σκηνική παρουσία του κάθε καλλιτέχνη.

Ακριβώς. Δουλεύουμε τη σκηνική παρουσία, την έκφραση, την ερμηνεία του τραγουδιού. Επίσης, μέσα σε όλο αυτό το κομμάτι υπάρχουν άνθρωποι τους οποίους εμπιστεύομαι περισσότερο. Είναι, ας το πούμε, το δεξί μου χέρι, αυτοί που είναι πολύ κοντά σε μένα.

Γι’ αυτό και σε αυτούς βασίζομαι περισσότερο και βοηθάνε πάρα πολύ στο να υπάρχει μια ομαλότητα σε όλη τη σεζόν. Είναι εκεί για μένα σαν να είμαι εγώ.

Η Ρόδος, λόγω και του τουρισμού, δίνει αρκετή δουλειά στους μουσικούς. Δίνει όμως και ευκαιρίες εξέλιξης;

Είναι μικρό το νησί, σίγουρα, και δεν υπάρχουν και τόσα πολιτιστικά δρώμενα για να μπορεί να το στηρίξει. Οι σύλλογοι κάνουν πολλά, σχεδόν κάθε μέρα υπάρχουν φεστιβάλ και διοργανώνουν πολλοί σύλλογοι. Σε αυτό είμαστε πολύ καλά.

Αλλά στο δικό μας κομμάτι είναι δύσκολο σε ένα πολιτιστικό φεστιβάλ να πάρουμε μέρος. Γιατί το δικό μας πρόγραμμα είναι ένα live party που έχει πολλή μουσική των ’90s, πολύ ποπ πρόγραμμα. Οπότε συνήθως στα πολιτιστικά φεστιβάλ προτιμούνται οι πιο παραδοσιακές ορχήστρες.

Εγώ όμως νομίζω ότι πολλοί μεγάλοι τραγουδιστές και πολλοί καλλιτέχνες από το νησί έχουν φύγει και έχουν ανέβει στην Αθήνα, σε διαφορετικά είδη μουσικής. Πολλοί έχουν ξεκινήσει από εδώ. Οπότε νομίζω ότι η Ρόδος δίνει την ευκαιρία.

Το θέμα είναι εσύ πώς θα το διαχειριστείς. Γιατί δεν είναι το μέρος. Νομίζω ότι είναι το πώς εσύ θέλεις να δώσεις αυτό ή όχι. Εάν επιλέγεις να αφιερώσεις δύο ώρες την ημέρα ή καθόλου ή να αφιερώσεις πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής σου σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο. Εγώ αυτό πιστεύω.

Εκτός από τα γνωστά κομμάτια, γράφετε και δικά σας;

Είμαστε στη διαδικασία. Δεν έχουμε βγάλει ακόμα κάτι, αλλά θέλω να πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα έχουμε καταφέρει και αυτό.

«Δεν αφήνουμε τον εαυτό μας στάσιμο»

Πώς έγινε η δική σου γνωριμία με τους Passengers;

Σταμάτης: Εγώ δούλευα ήδη, ήμουν επαγγελματίας μουσικός χρόνια, και γνωριστήκαμε σε νυχτερινό κέντρο με τον Νίνο. Μου έκανε την πρόταση το 2017 και μπήκα στους Passengers γιατί ήταν κάτι διαφορετικό από αυτά τα νυχτερινά κέντρα, τα μπουζούκια, όπως το λέμε, και από το λαϊκό που μόνο δούλευα μέχρι τότε.

Μου άρεσε και η ποπ και το ροκ και το λάτιν που έχουμε και έτσι μπήκα στους Passengers. Εννιά χρόνια τώρα.

Κοιτάζοντας πίσω αυτή την πορεία, τι συναισθήματα σου δημιουργεί;

Σταμάτης: Ότι εξελισσόμαστε. Δεν αφήνουμε τον εαυτό μας στάσιμο. Κάθε χρόνο υπάρχουν καινούργιες ιδέες και παίζει ρόλο ο «αρχηγός», ο Νίνο. Του αρέσει να είναι μπροστά, να φέρνει πράγματα που βλέπει από αλλού, να παίρνει ιδέες και να τις εξελίσσει ουσιαστικά.

Κάνει το κάτι παραπάνω κάθε χρόνο. Δεν είμαστε στάσιμοι. Αυτό είναι που μου αρέσει.

«Όταν είμαστε όλοι μαζί, παίρνεις κάτι διαφορετικό από τον καθένα»

Εσύ Στάθη, πότε μπήκες στους Passengers;

Στάθης: Εγώ μπήκα στην μπάντα πριν από τρία χρόνια. Τον Νίνο τον ήξερα και από πριν, από κάποια θεατρικά.

Είχα σταματήσει τη μουσική για δύο χρόνια και με το που μπήκα στα παιδιά, ξεκίνησα πάλι. Κιθάρα και φωνή είμαι.

Έχεις συγκεκριμένο ρεπερτόριο;

Στάθης: Στην αρχή μου άρεσαν περισσότερο τα ροκ και τα λίγο πιο ποπ, φανταστείτε. Μετά μπήκα και στα ελληνικά. Καλό είναι να ξέρουμε από όλα. Ωραία είναι όλα, μου αρέσουν.

Πώς νιώθεις για την πορεία σου μέχρι τώρα και τη συνεργασία σου με τα υπόλοιπα μέλη;

Στάθης: Πολύ καλά και έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα γενικά. Αυτό είναι το καλό, επειδή είμαστε πολλά άτομα, παίρνεις από τον καθένα κάτι διαφορετικό. Θα σου πει κάποιος κάτι διαφορετικό, θα σου μάθει κάποιος κάτι.

Υπάρχουν και καλύτεροι μουσικοί, άτομα που είναι περισσότερα χρόνια στη δουλειά. Και πάνω απ’ όλα, είναι και τα άτομα που τα έχουμε καλά όλοι μεταξύ μας και γουστάρουμε πάνω στο live και αυτά που παίζουμε όλοι μαζί.

Τους θεωρώ πιο πολύ σαν οικογένειά μου πια. Και περνάμε και καλά όλοι μαζί.

«Δεν ήμουν επαγγελματίας, τραγουδούσα στο σπίτι μου καραόκε»

Εσύ, Ελένη, πόσο καιρό είσαι με τους Passengers και πώς εξελίχθηκε η συνεργασία σας;

Ελένη: Είμαι έξι χρόνια. Εγώ μπήκα σε μια περίοδο πάρα πολύ δύσκολη, με το που λέω ότι θα συνεργαστώ με τον Νίνο. Να πω ότι δεν ήμουν επαγγελματίας. Ήμουν ένα κορίτσι που τραγουδούσα στο σπίτι μου καραόκε.

Όταν λέω ότι θα συνεργαστώ με τον Νίνο, έρχεται ο κορωνοϊός. Αυτό από τη μία ήταν κακό, αλλά και καλό παράλληλα. Γιατί ξαφνικά, εκεί που υπήρχαν οι δουλειές, δεν είχαμε δουλειά, οπότε δεν μπορούσα να μπω.

Είχα νομίζω ένα live τότε. Αλλά είχαμε χρόνο και ο Νίνο αφιέρωσε πάρα πολύ χρόνο, επειδή ήταν η αρχή, για να κάνουμε πάρα πολλές πρόβες. Και επειδή το ήθελα, ήθελα να τραγουδάω, ψαχνόμουν να βρω τι θα μπορούσαμε να κάνουμε σε live.

Και έτσι, από το ένα live μετά, μπήκαμε στο σύστημα. Και σιγά-σιγά, χρόνο με τον χρόνο, όσο ανέβαινε και η δουλειά και περνούσε το κομμάτι του κορωνοϊού, ανέβαιναν και τα live μας.

Δεν ήταν εύκολο από τη δική μου τη μεριά. Ήθελε πολλή δουλειά και επειδή δεν ήμουν επαγγελματίας, είχα και καλές, αλλά είχα και άσχημες κριτικές.

Και εκτός αυτού έπρεπε εγώ η ίδια να βρω τρόπο πώς να εξελιχθώ μέσα σε όλο αυτό, πώς να βελτιωθώ και πώς να γίνω καλύτερη.

Οπότε έμπαινα σε μια διαδικασία να δω τι θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά, πώς θα ήμουν εγώ σαν ακροατής από κάτω, τι θα ήθελα να δω, τι θα ήθελα να κάνω διαφορετικά, έτσι ώστε να μπορέσω να βελτιωθώ και να φτάσω σε ένα καλό επίπεδο που θεωρώ ότι είμαι σήμερα.

Δεν είμαι τέλεια, αλλά σίγουρα από το πώς ξεκίνησα και το πώς είμαι τώρα υπάρχει διαφορά, θεωρώ.

Και από εδώ και πέρα;

Ελένη: Δεν ξέρω, η αλήθεια είναι. Θα συνεχίσω να εξελίσσομαι. Μου αρέσει το τραγούδι, είναι το χόμπι μου, η αγάπη μου, αλλά δεν ξέρω πώς θα έρθουν τα πράγματα και τι θα φέρει η ζωή.

«Το μυστικό είναι ότι έχουμε καταφέρει να γίνουμε οικογένεια»

Αυτό που εισπράττω πάντως είναι ένα πολύ δυνατό δέσιμο μεταξύ σας. Είναι ίσως και το μυστικό συστατικό αυτής της προσπάθειας;

Νίνο: Η αλήθεια είναι ότι, αν για κάτι είμαι περήφανος και χαρούμενος, είναι ότι έχω καταφέρει και έχω στην ομάδα μου πολύ καλούς ανθρώπους.

Δεν με ενδιαφέρει ποτέ να έχω τόσους τέλειους μουσικούς. Πάντα ήθελα να έχω καλούς ανθρώπους, για να υπάρχει σωστή σχέση και να υπάρχει αυτό το δέσιμο και, εν τέλει, να γίνουμε οικογένεια, όπως είπε ο Σταμάτης.

Γι’ αυτό και στηρίζομαι σε αυτούς. Όπως είπαμε πριν, υπάρχουν μέσα στους 95 περίπου δέκα άτομα στα οποία στηρίζομαι, γιατί τους θεωρώ δικούς μου ανθρώπους.

Είναι αυτοί που θα με δουν και στη στραβή και στην ανάποδη και δεν θα πουν τίποτα. Θα με ανεχτούν στις δύσκολες μέρες. Είναι αυτοί που θα με ξελασπώσουν εκεί που θα χρειαστεί.

Νομίζω ότι είναι αμοιβαίο όλο αυτό, γιατί κι εγώ είμαι πάντα εκεί για αυτούς και αυτοί πάντα εκεί για μένα.

Οπότε, έχοντας αυτό, έχοντας το ότι περνάμε πολύ ωραία μαζί, και σκεφτείτε ότι οι πρόβες για να βγούμε σε ένα live γίνονται, για παράδειγμα, τον Νοέμβρη, σχεδόν 20 ημέρες, από το μεσημέρι μέχρι τις δύο το πρωί, ασταμάτητα.

Οπότε, θέλοντας και μη, περνώντας τόσες ώρες μαζί, δεν μπορεί να μη δημιουργηθεί αυτό. Και αυτό βγαίνει και στο live, γιατί περνάμε ωραία. Δηλαδή, εμείς αυτό κάνουμε: παίζουμε μουσική.

«Το κοινό της Ρόδου είναι κοινό της διασκέδασης και της καλοπέρασης»

Πώς είναι το κοινό της Ρόδου; Είναι απαιτητικό, εύκολο, δύσκολο;

Ελένη: Έχει να κάνει ανάλογα με την κάθε εμφάνιση. Όταν ο άλλος έρχεται στο μαγαζί για να διασκεδάσει, να πιει το ποτό του, πάντα έρχεται με τη διάθεση ότι ξέρει πού πάει και θα περάσει καλά. Οπότε διασκεδάζει.

Γενικά είναι ο κόσμος της Ρόδου της διασκέδασης και της καλοπέρασης, αυτό εγώ θεωρώ.

Τώρα, σε κάποια live που μπορεί να είναι συναυλιακά, θα κάτσουν να ακούσουν, θα χειροκροτήσουν, αλλά δεν θα είναι τόσο έντονο το κοινό. Θα παρακολουθήσουν, θα χειροκροτήσουν. Έχει να κάνει με το σε τι φάση θα τους βρεις.

Σταμάτης: Να πω κάτι; Όταν ο άλλος ξέρει πού πάει, έρχεται με την προδιάθεση ότι θα ακούσει μουσική, θα τραγουδήσει, θα χορέψει, θα περάσει ωραία. Αυτό βοηθάει τους μουσικούς.

Όταν από κάτω έχεις ανταπόκριση και βλέπεις ότι αυτό που κάνεις αρέσει, χορεύει ο κόσμος, τότε κι εσύ είσαι καλύτερα ψυχολογικά, οπότε αποδίδεις καλύτερα.

Όταν όμως έρχεται κάποιος ο οποίος είναι με το κινητό στο χέρι, μηνύματα, παιχνιδάκια στο κινητό, μιλάει και δεν ασχολείται καθόλου με αυτό, δεν ήρθε να διασκεδάσει, σου έχει πλάτη, δηλαδή έρχεται στο μαγαζί και κάθεται πλάτη σε σένα, αυτό είναι το ανάποδο.

Γιατί η μουσική είναι θέμα ψυχολογίας. Διότι όσο καλά και να παίζεις, εάν η ψυχολογία σου εκείνη τη στιγμή δεν είναι καλή, δεν θα έχεις καλό αποτέλεσμα.

«Θέλουμε να είμαστε κάτι ξεχωριστό»

Πώς φαντάζεστε τους Passengers του αύριο;

Στάθης: Ιδανικά, εγώ θα ήθελα να είμαστε εμείς που είμαστε και να κάνουμε live παντού, σε όλη την Ελλάδα. Με δικό μας ρεπερτόριο, δικά μας τραγούδια και άλλα τραγούδια, εννοείται, και να κάνουμε ταξιδάκια και να παίζουμε όλοι μαζί.

Να είναι κάτι ξεχωριστό και όχι κάτι το συνηθισμένο. Να έχει εξέλιξη στη μουσική.

Σταμάτης: Και αυτό που θα πω εγώ, η μουσική είναι ανταλλαγή συναισθημάτων. Όπως είδατε, έχουμε ένα πολύ ωραίο κλίμα και αυτό βγαίνει και στη μουσική.

Γιατί ο μουσικός, όταν παίζει, δεν μιλάει. Μιλάει με τη μουσική του. Οπότε περιμένω κάτι το διαφορετικό, κάτι να μην είναι συνηθισμένο. Κάτι πολύ μπροστά.

Ελένη: Φαντάζομαι μια ομάδα που όλοι θα ξέρουν ποιοι είναι και τι κάνουν.

Και εσύ Νίνο, ποιο είναι το δικό σου όραμα για τους Passengers;

Νίνο: Το νούμερο ένα, νομίζω, είναι να μείνουμε αυτοί που είμαστε. Όταν κάτι πάει καλά, δεν το αλλάζεις. Οπότε χρόνο με τον χρόνο εξελισσόμαστε περισσότερο. Δενόμαστε περισσότερο και μουσικά.

Εννοείται ότι δεν θα αφήσουμε στάσιμη τη μουσική μας. Εννοείται ότι θα βρούμε νέες προκλήσεις. Θα ήθελα να έχουμε δικά μας τραγούδια.

Η στόχευσή μου για την ομάδα είναι να καθιερώσουμε αυτή τη νέα μόδα του live party στους γάμους. Ήδη έχουμε κάνει μερικούς σε άλλα νησιά.

Θα ήθελα και ταξίδια στην Ελλάδα αλλά και ταξίδια στο εξωτερικό, για τους Έλληνες. Δηλαδή το δικό μας live party να μπορέσουμε να το παίξουμε σε χώρες που έχουν Έλληνες, που ακούν αυτή τη μουσική και που θα θέλουν να την ακούσουν.