Θάλεια Γεωργά: Η γυναίκα - σύμβολο της Ρόδου που... δένει τα κορδόνια χιλιάδων ανθρώπων για μια μοναδική πορεία ζωής

Μιχάλης Μαστής

Σήμερα το 23ο «Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας»

Περισσότερο από μισό αιώνα τώρα, η Θάλεια Γεωργά δίνει τη δική της μάχη με την ασθένεια. Μια μάχη που ξεκίνησε το 1973 και που, αντί να την εγκλωβίσει στον φόβο και στην απομόνωση, έγινε σταδιακά δύναμη προσφοράς για εκατοντάδες άλλους ανθρώπους. Έμαθε να ζει με τον Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο, να αναγνωρίζει τα σημάδια του, να σηκώνεται ύστερα από κάθε δύσκολη στιγμή και, κυρίως, να απλώνει το χέρι σε εκείνους που βρέθηκαν κάποτε στην ίδια θέση με εκείνη.

Η ιδρύτρια και πρόεδρος του Δωδεκανησιακού Συλλόγου Αυτοάνοσων Νοσημάτων Αρθρίτιδας και Λύκου «ΘΑΛΕΙΑ» ξεδιπλώνει στη συνέντευξή της μια ολόκληρη ζωή. Μιλά για τα χρόνια των νοσοκομείων, τον φόβο του άγνωστου, τη μοναξιά του ασθενούς, αλλά και για τη δύναμη που βρήκε μέσα από την οικογένειά της και ιδιαίτερα από το παιδί της. Θυμάται το τάμα που έκανε σε μια από τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής της, τη δημιουργία του Συλλόγου «ΘΑΛΕΙΑ», τους ανθρώπους που συνάντησε στον δρόμο της και τις ιστορίες ασθενών που από τον φόβο και την ανασφάλεια πέρασαν ξανά στην ελπίδα και στη δημιουργία.

Η διαδρομή της δεν υπήρξε εύκολη. Είχε πόνο, απογοητεύσεις, στιγμές εξάντλησης και φορές που, όπως η ίδια παραδέχεται, λύγισε. Δεν έσπασε όμως. Έκανε την προσωπική της δοκιμασία υπόθεση προσφοράς και μετέτρεψε αυτό που κάποτε ήταν ένας μοναχικός αγώνας σε μια μεγάλη αλυσίδα ανθρώπων. Από αυτή την ανάγκη γεννήθηκε το 2002 ο Σύλλογος «ΘΑΛΕΙΑ» και έναν χρόνο αργότερα το Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας, που έφθασε σήμερα στην 23η διοργάνωσή του και αποτελεί μια από τις πιο συμβολικές δράσεις αλληλεγγύης στη Ρόδο και στα Δωδεκάνησα.

Δεν επιχειρεί να παρουσιάσει την ασθένεια ως έναν εύκολο δρόμο. Το αντίθετο. Μιλά χωρίς φόβο για όσα μπορεί να στερήσει ένα χρόνιο νόσημα, αλλά ταυτόχρονα στέλνει ένα βαθιά ανθρώπινο μήνυμα σε κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται: η διάγνωση δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Η ζωή μπορεί να αλλάξει κατεύθυνση, όμως εξακολουθεί να έχει δρόμους, ανθρώπους, όνειρα και λόγους για να συνεχίζεται.

Και ίσως όλη η φιλοσοφία μιας γυναίκας που έμαθε να κάνει τον «λύκο» δύσκολο συνοδοιπόρο της να χωρά τελικά στην τελευταία προτροπή που απευθύνει στους ανθρώπους που παλεύουν με τη δική τους δοκιμασία:

«Δέσε τα κορδόνια σου και περπάτα…»

Ακολουθεί η αναλυτική συνέντευξη της Θάλειας Γεωργά:

Όταν αποφασίσατε πριν από τόσα χρόνια να δημιουργήσετε τον Σύλλογο «ΘΑΛΕΙΑ», πόσο σημαντικό ήταν για εσάς να μετατρέψετε μια προσωπική δοκιμασία σε δύναμη και στήριγμα για άλλους ανθρώπους;

Η δημιουργία του Δωδεκανησιακού Συλλόγου Αυτοάνοσων Νοσημάτων Αρθρίτιδας & Λύκου «ΘΑΛΕΙΑ» ήταν όνειρο ζωής που σαν ιδέα ξεκίνησε το 1994. Τότε… Επαγγελματίας ασθενής όπως συνήθως μου αρέσει να λέω, σε ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Λονδίνου, εξαντλημένη, ένιωσα την πίεση αυτής της ανάγκης. Σιγά-σιγά, η ιδέα θέριεψε. Αν τα καταφέρω και προχωρήσω, θα ήθελα να φτιάξω μια μικρή κοινωνία, με ασθενείς και μη, πιασμένους χέρι-χέρι.

Το 1998, μετά από μια δύσκολη περιπέτεια υγείας που με αγκάλιασε ξανά, έταξα, πως αν σηκωθώ θα προσπαθήσω να φτιάξω τη σχεδία αυτή. Μια σχεδία δεμένη σφιχτά από αγαπημένους ανθρώπους με κατανόηση, αισιοδοξία και εθελοντισμό. Γιατροί, θεραπευτές, μουσικοί, ζωγράφοι, χορηγοί, μέσα έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ολόκληρη η Ροδιακή κοινωνία και όχι μόνο. Γιατί μην ξεχνάμε πως μέλη του Δωδεκανησιακού Συλλόγου «ΘΑΛΕΙΑ» δεν είναι μόνο ασθενείς, αλλά και κόσμος που ακολουθεί τις αξίες και τα πιστεύω μας.

Τον Ιούνιο του 2002, ιδρύθηκε ο Δωδεκανησιακός Σύλλογος Αυτοάνοσων Νοσημάτων Αρθρίτιδας & Λύκου «ΘΑΛΕΙΑ», με κύριους σκοπούς την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση των πολιτών για τα αυτοάνοσα νοσήματα, καθώς και την υποστήριξη μέσω ηθικής και υλικής συμπαράστασης ασθενών και οικογενειών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες.

Τόλμησα, και δεν μετανιώνω. Πολύτιμοι συμπαραστάτες αυτού του στόχου, ο Εγγλέζος γιατρός μου και κατοπινός αγαπημένος φίλος που με παρότρυνε να προχωρήσω και η οικογένειά μου.

Έχοντας γνωρίσει και η ίδια από κοντά τις δυσκολίες της ασθένειας, πιστεύετε ότι αυτό σας βοήθησε να καταλαβαίνετε βαθύτερα τον φόβο, την αγωνία και τις ανάγκες των ανθρώπων που απευθύνονται στον Σύλλογο;

Πολλά χάθηκαν χωρίς ούτε καν να τα θυμάμαι. Άλλα με έκαναν να φθάσω ως τα όρια της τρέλας, να ξεπεράσω την ανθρώπινη αντοχή μου και να ανακαλύψω τον εαυτό μου και τη δύναμή του. Τον φόβο του άγνωστου που σε βυθίζει ως τα έγκατα της γης. Τη μοναξιά και τις δύσκολες στιγμές που βιώνεις στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου ή της μοναξιάς που αναγκαζόμαστε να δημιουργούμε εμείς οι απλοί θνητοί, έστω κι αν βρισκόμαστε στο κέντρο ενός πολύβουου μελισσιού.

Από το 1973 που η ασθένεια με αγκάλιασε, μια σκέψη είχε κολλήσει το μυαλό μου να φτιάξω ένα Σύλλογο να βοηθήσω και άλλους ανθρώπους που βίωναν παρόμοια κατάσταση με τη δική μου. Δεν μπορείς όταν έχεις ζήσει μια τέτοια πορεία, δεν γίνεται, να μην αντιλαμβάνεσαι την αγωνία, το φόβο και τις ανάγκες των ασθενών. Και όπως είχε πει σε μία εκδήλωσή μας και ένας αγαπημένος γιατρός ρευματολόγος, η λέξη ασθενής προέρχεται από το α στερητικό και τη λέξη σθένος. Τη δύναμη, το θάρρος, την τόλμη να προχωρήσεις…

Περισσότερα από είκοσι χρόνια μετά, όταν κοιτάζετε πίσω όλη αυτή τη διαδρομή, ποιο συναίσθημα κυριαρχεί μέσα σας;

Σαν κοιτάζω προς τα πίσω, έχω μια στυφάδα στο στόμα μου.

Το ανέμελο κορίτσι άρχισε να γίνεται ένα πειθαρχημένο όργανο στα χέρια μου, και η τρυφερή καρδιά μου άρχισε να κτυπά ρυθμικά, μόλις αποφάσισα να λευτερωθώ, να γίνω ένα με τον «φίλο» μου (την ασθένειά μου), να τον δεχτώ, να τον αποδεχτώ και επιτέλους να τον γνωρίσω καλά, ώστε να μη με ξαφνιάζουν τα δαγκώματα και οι νυχιές του.

Το δεν μπορώ, έγινε δεν θέλω μόλις έπαψα να τον φοβάμαι, μόλις δέχτηκα ότι τον έχω μέσα μου και κυλάει ελεύθερος, χωρίς περιορισμούς. Και θα κυλά ως ότου χαθούμε και οι δυο. Χάρη στον «φίλο» μου, ένιωσα το μέγεθος του ασήμαντου «είναι» μου.

Τα κατάφερα, τολμώ να πω. Εμπρός στα μάτια μου χοροπηδούν οι στίχοι και οι στροφές του πολυαγαπημένου μου ποιητή Καβάφη… Νομίζω πως έφτασα στη δική μου Ιθάκη και είμαι ευτυχισμένη, για το εκπληκτικό ταξίδι που μου έδωσε, με όλες τις πραμάτειες του.

Υπήρξαν στιγμές που ο δικός σας αγώνας και παράλληλα η ευθύνη του Συλλόγου έγιναν πολύ βαριά; Τι σας έδωσε τότε τη δύναμη να συνεχίσετε;

Ήρθαν στιγμές που ήταν ¨πολύ¨ για μια μικρή Θάλεια… Μεγάλο το βάρος. Η προσπάθεια να φαίνομαι καλά, να είμαι χαμογελαστή, να κρύβω τις στιγμές δυσκολίας μου με τα χρώματα υγείας και άλλοτε να χάνομαι για λίγο, να απομονώνομαι και να προσπαθώ να ¨μην τραβήξω την κουβέρτα¨. Μια μικρή Θάλεια, σήκωσε το βάρος της λέξης, σήκωσε τη σημαία του ιατρικού της απόρρητου, για να γνωρίσει σε όλους τι θα πει αυτοάνοσο νόσημα.

Ο λύκος αν και αόρατος, φαίνεται, διακρίνεται… Ο λύκος είναι κλέφτης, κλέβει την ενέργειά σου. Κλέβει την αναπνοή σου, τις σκέψεις σου και μετά τους φίλους σου, το κέφι σου, τις προσωπικές στιγμές σου, τον άνθρωπο που ήσουν χθες.

Από τότε που ανακάλυψα το ¨λύκο¨ μου, πάντα με κρατούσε κάτι, κάτι πολύ σημαντικό, το παιδί μου. Όχι πως δεν αγαπούσα και δεν αγαπώ τον άντρα μου. Τον αγαπώ όπως τότε, πριν εξήντα τέσσερα χρόνια. Μάλλον τώρα πιο πολύ. Η έγνοια του παιδιού μου με κράτησε στη ζωή. Αυτή ήταν η αναπνοή μου. Ένιωθα την υποχρέωση, να σταθώ δίπλα στο παιδί μου. Δεν έφταιγε εκείνη που εγώ έτυχε να συναντήσω έναν τόσο εγωιστή «φίλο» στη ζωή μου.

Τι σημαίνει για εσάς το γεγονός ότι το Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας έφτασε αισίως στην 23η διοργάνωσή του και έχει γίνει πλέον ένας θεσμός για τη Ρόδο;

Σαν βλέπω προς τα πίσω, με ξαφνιάζει το θράσος μου. Η δύναμή μου, η τόλμη μου να θέλω να ξεκινήσω να κάνω τον γύρο της πόλης, όπως στην Αμερική, για έναν σκοπό. Ξαφνιάστηκε ο Νομάρχης, τότε, το 2003. Ο καλός φίλος Γιάννης Μαχαιρίδης. Συζητάμε στο γραφείο του και ξαφνικά σηκώνει το τηλέφωνο. Τον ακούω να λέει στον αείμνηστο Dion Ζαχαρίου, Δωδεκανήσιο ζωγράφο, φίλο του και παντοτινό δικό φίλο μας, στου οποίου τη μνήμη θα είναι αφιερωμένο το 23ο Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας.

Έχω εδώ μια πρόεδρο του είπε, που θέλει να περπατήσει στη Ρόδο γύρω από το Καστέλο. Και θέλει να ζωγραφίσεις πουλιά. Γιατί τα αυτοάνοσα νοσήματα όπως λέει, μοιάζουν με σμήνος από πουλιά που αισθάνονται φυλακισμένα στα Μη, μα θέλουν να ελευθερωθούν και να πετάξουν ελεύθερα επάνω από το Αιγαίο. Κι ο Dion ρώτησε τι χρώμα να είναι τα πουλιά. Και η φωνή μου βραχνή, συγκινημένη να ψελλίζει: «Όλα τα χρώματα… ένα σμήνος από πουλιά που πετάνε πάνω από τα γαλάζια νερά του Αιγαίου…». Και κάπως έτσι ξεκίνησε το Περπάτημα, το πρώτο, στο Μόντε Σμιθ (λόφο του Αγίου Στεφάνου).

Από τότε μέχρι σήμερα κάθε διαδρομή είναι ξεχωριστή. Το Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας έγινε θεσμός όχι μόνο στη Ρόδο, αλλά σε όλα τα Δωδεκάνησα, από το πιο πρόσφατο στο νησί της Τήλου, στη Σύμη, στην Κω, στη Λέρο. Δράση πρωτόγνωρη και τολμηρή για την κοινωνία της Ρόδου. Ένας μικρός τόπος που έδειξε τότε, 23 χρόνια πριν, τεράστια αγάπη και μια μεγάλη αγκαλιά στη δράση αυτή. Και ας μην ξεχνάμε πως τότε, δεν υπήρχαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η τόσο εύκολη προβολή για να γίνει οτιδήποτε ευρέως γνωστό.

Ο κόσμος έχει ξεσηκωθεί και η Ρόδος κάθε Σεπτέμβριο γεμίζει με χρώματα ροζ, μωβ, πορτοκαλί, μπορντό… Κάθε φορά σε μια διαφορετική τοποθεσία, μια συμβολική διαδρομή γιατί στο δικό μας Περπάτημα δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Αξία έχει μόνο η συμμετοχή!

Πώς αισθάνεστε όταν βλέπετε ανθρώπους που κάποτε ήρθαν στον Σύλλογο φοβισμένοι και ανασφαλείς, να επιστρέφουν αργότερα πιο δυνατοί και να στηρίζουν με τη σειρά τους άλλους;

Αισθάνομαι συγκίνηση. Υπάρχουν άνθρωποι που μας γνώρισαν, ακολούθησαν το δρόμο μας και δεν αισθάνθηκαν ντροπή. Άλλωστε, την ασθένεια δεν την επιλέγεις, σε διαλέγει. Άρα οφείλεις στον εαυτό σου να τον σεβαστείς και να προχωρήσεις μαζί της. Αυτός είναι ο κύκλος της ζωής που έχουμε και στο λογότυπό μας, που ο αείμνηστος Δημήτρης Πεζουβάνης, Ρόδιος καλλιτέχνης φιλοτέχνησε από τη μορφή της μούσας της κωμωδίας ΘΑΛΕΙΑ, όπως αποτυπώνεται σε επιδαπέδιο ψηφιδωτό της Κω. Στη μούσα, που κρατά μια χαμογελαστή μάσκα στα δεξιά της, προστέθηκε μια σκεπτόμενη μάσκα στα αριστερά της για να θυμίζει τις δύο πλευρές της ζωής… την αισιόδοξη και μη. Στη μορφή της μούσας προστέθηκαν δάφνες ως έπαθλο σε εκείνον που συμμετέχει ενεργά στη ζωή και η τελική του μορφή όπως αποτυπώθηκε από το φίλο Φραγκίσκο Βασιλείου, ολοκληρώθηκε με έναν κύκλο που συμβολίζει τον κύκλο της ζωής.

Τον Μάιο που μας πέρασε, πραγματοποιήσαμε το Περπάτημα Ζωής και Ελπίδας, για πρώτη φορά στο νησί της Τήλου. Ξάφνου, ήρθε δίπλα μου μια κυρία από τα πρώτα μέλη του Συλλόγου, που πια διατηρεί μαζί με το γιο της ένα καφέ στο νησί. Με πόση συγκίνηση και σεβασμό ήρθε κοντά μας, να προσφέρει και να μας βοηθήσει, δεν μπορώ να περιγράψω. Έτσι από το «εγώ» και το «εσύ» φτιάχνεται το «εμείς».

Η ιστορία της Αναστασίας, που κατάφερε να γίνει μητέρα δύο παιδιών, είναι μια ιστορία που συγκινεί. Τι νιώσατε όταν είδατε ένα τόσο μεγάλο όνειρο να γίνεται πραγματικότητα;

Πάω πίσω στο 2003, σε μια εκδήλωση με ομιλητή τον αγαπημένο φίλο Γεώργιο Φαρμακίδη καθηγητή μαιευτικής και γυναικολογίας, με θέμα «Εγκυμοσύνη και Αυτοάνοσα Νοσήματα». Την Αναστασία, αγαπημένη μου φίλη και ενεργό μέλος του Δωδεκανησιακού Συλλόγου ¨ΘΑΛΕΙΑ¨, δεν ξέρω πώς την είχαν πείσει πως δεν μπορεί να κάνει παιδιά. Μέχρι τότε που γνώρισε τον Φαρμακίδη και κατάφερε να τολμήσει, να ελευθερωθεί και να πιστέψει στο γιατρό και στον εαυτό της.

Και η αποκάλυψη έγινε και η Αναστασία μας έφερε τη Νεφέλη και έπειτα τη Μελίνα. Ελευθερώθηκε, συνεργάστηκε, αγάπησε τον εαυτό της και αγκάλιασε την ελπίδα και τη ζωή… Είναι πάντα δίπλα μας, πιστός συνεργάτης με δυο μικρές κυρίες και έναν αγαπημένο σύζυγο. Τότε ένιωσα πως άγγιξα το όνειρο… Ο Σύλλογος ¨ΘΑΛΕΙΑ¨ κατάφερε να πείσει έναν άνθρωπο να ξεπεράσει τους φόβους του και να εμπιστευτεί τον κόσμο που υπήρχε γύρω του. Τα δύο παιδιά της Αναστασίας είναι για μένα η πιο ζωντανή απάντηση σε κάθε νέα κοπέλα που μαθαίνει τη διάγνωση και νομίζει ότι η ζωή της τελείωσε. Όχι, η ζωή δεν τελειώνει. Αλλάζει δρόμο, αλλά συνεχίζει.

Έχοντας ζήσει η ίδια τις ανατροπές που μπορεί να φέρει ένα αυτοάνοσο νόσημα, ποιο θεωρείτε ότι είναι το πιο δύσκολο κομμάτι για έναν άνθρωπο που μόλις μαθαίνει τη διάγνωσή του;

Η αποδοχή! Ο δρόμος προς το άγνωστο… Θέλει πολύ χρόνο να δεχθείς και να αποδεχθείς την ασθένειά σου. Και εσύ ο ίδιος, μα και ο περίγυρός σου. Μου πήρε πολύ χρόνο έως ότου άρχισα να αναλύω τους φόβους μου με ακρίβεια, να βλέπω τον εαυτό μου από απόσταση να εισχωρώ βαθιά στα συναισθήματά μου και να παρατηρώ τα πράγματα και τον εαυτό μου από απόσταση. Έτσι κατάφερα να φτάσω και να ξεπεράσω το σήμερα, να διαλύω και να ανασυνθέτω τους φόβους μου, αυτό το φοβερό αίσθημα που σε μουδιάζει και σε φτάνει στα όρια του πανικού. Με μεγάλη προσπάθεια κατάφερα να πιστέψω σε εμένα, να μη στηρίζομαι σε άλλους και να έχω πάντα εμπρός μου τις λέξεις του γιατρού μου, «Ο γιατρός δεν είναι Θεός, προσπάθησε κι εσύ, να προσπαθήσουμε μαζί».

Τα αυτοάνοσα δυστυχώς συχνά δεν είναι εμφανή. Πονάς, κουράζεσαι, και οι γύρω σου δεν το καταλαβαίνουν. Εμένα μου πήρε χρόνο να γνωρίσω τον δικό μου «φίλο», να μάθω πότε θα με ξαφνιάσει και πώς θα του απαντώ. Για αυτό και δεν σταματάμε ποτέ να ενημερώνουμε την τοπική κοινωνία για τα αυτοάνοσα νοσήματα που ολοένα και πληθαίνουν, ειδικά τα τελευταία χρόνια και όσο αλλάζει ο καθημερινός τρόπος ζωής, οι συνθήκες του περιβάλλοντος, όλο κι θα εμφανίζονται σε περισσότερους με ταχύτερο ρυθμό. Η γνώση, η ενημέρωση, αποτελεί το ισχυρότερο εργαλείο για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε ασθένειας.

Πόσο σημαντικό είναι για έναν ασθενή να αισθανθεί από την πρώτη στιγμή ότι δεν είναι μόνος και ότι υπάρχει κάποιος που πραγματικά καταλαβαίνει τι περνά;

Αυτός ήταν ο λόγος δημιουργίας του Δωδεκανησιακού Συλλόγου Αυτοάνοσων Νοσημάτων Αρθρίτιδας & Λύκου «ΘΑΛΕΙΑ». Η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση, η υποστήριξη. Με τις ιατροκοινωνικές εκδηλώσεις από ειδικούς γιατρούς και θεραπευτές, με τις ομάδες υποστήριξης, με μια πόρτα ανοιχτή, γιατί κανείς δεν πρέπει να περάσει αυτόν τον δρόμο μόνος.

Οι ασθενείς έρχονται κοντά μας και νιώθουν ανακούφιση. Όταν ακούς τη διάγνωση, ο κόσμος σου γκρεμίζεται και νομίζεις ότι είσαι ο μόνος που το ζει. Μόλις όμως συναντήσεις κάποιον που σου πει «κι εγώ το πέρασα, κι εγώ φοβήθηκα, κι εγώ είμαι εδώ», κάτι μέσα σου ησυχάζει. Θα πέσεις για λίγο, αλλά με τα θα σηκωθείς… Θα λυγίσεις, αλλά δεν θα σπάσεις.

Στην πρόσφατη μεγάλη ιατροκοινωνική εκδήλωση στις 20 Ιουνίου με θέμα «Μυοσκελετικά προβλήματα εν έτει 2026: Ο ρόλος του ρευματολόγου, του διαιτολόγου, του ψυχολόγου, του φυσικοθεραπευτή και του χειροπρακτικού», επιβεβαιώθηκε ότι η ενημέρωση αποκτά πραγματική αξία όταν συνδυάζεται με τον διάλογο, τη συνεργασία και την ανθρώπινη προσέγγιση. Οι επαγγελματίες υγείας που συμμετείχαν μοιράστηκαν τις γνώσεις τους με απλό και κατανοητό τρόπο και αρκετοί από τους συμμετέχοντες έθεσαν ερωτήματα, εξέφρασαν προβληματισμούς και μοιράστηκαν προσωπικές εμπειρίες. Η ζωντανή αυτή αλληλεπίδραση ανέδειξε στην πράξη την αξία της διεπιστημονικής συνεργασίας και της ουσιαστικής επικοινωνίας καταρτισμένου γιατρού και ασθενή.

Υπάρχει κάποια ιστορία ανθρώπου που πέρασε από τη «ΘΑΛΕΙΑ» και σας έχει μείνει περισσότερο από όλες χαραγμένη στη μνήμη;

Αρκετές είναι οι ιστορίες των ανθρώπων που έχουν περάσει από τον Σύλλογο στην πορεία των 24 χρόνων συνεχούς δράσης μας. Μία από τις ιστορίες που ξεχωρίζω είναι εκείνη που ένα μικρό κορίτσι χρόνια πριν, άγριο, φοβισμένο, ήρθε κοντά μου και η μητέρα της μου ζήτησε να τη βοηθήσω να καταλάβει τι πρόκειται να αντιμετωπίσει. Με μια διάγνωση από το «Παίδων Αγία Σοφία», για Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο. Τότε έτυχε να βρίσκεται στη Ρόδο για μια εκδήλωσή μας ένας αγαπημένος Άγγλος ιατρός, ο Τομ Σκοτ, και ενημέρωσε τόσο την ίδια όσο και τη μητέρα της για την εξέλιξη της ασθένειας.

Το κορίτσι λοιπόν εκείνο, σπούδασε, έκανε παιδιά, ανδρώθηκε με τις όποιες δυσκολίες αντιμετώπισε και συνεχίζει να αντιμετωπίζει με την ασθένειά της, διεκδίκησε και διεκδικεί τα δικαιώματά της, βρίσκεται ανάμεσά μας και βοηθά μέσω της δουλειάς ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα.

Αυτό που κρατώ από όλες τις ιστορίες είναι ότι ο άνθρωπος είναι πιο δυνατός απ’ όσο νομίζει. Χρειάζεται μόνο κάποιον να τον ταράξει, να τον σπρώξει για να ξυπνήσει. Όπως λέει και η γνωστή σε όλους μας φράση, «Θεέ μου, μη μου δώσεις όσα μπορώ να αντέξω».

Όλα αυτά τα χρόνια έχετε ακούσει φόβους, αγωνίες, απογοητεύσεις αλλά και πολύ μεγάλες νίκες. Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σας έχουν δώσει οι ίδιοι οι άνθρωποι που στηρίξατε;

Το μεγαλύτερο μάθημα που μου έδωσαν όλα αυτά τα χρόνια οι άνθρωποι που συνάντησα στον δρόμο μου ήταν ότι η προσφορά, η εμπιστοσύνη και η αγάπη δεν είναι πάντα αυτονόητες. Έχω ακούσει φόβους, αγωνίες και απογοητεύσεις, αλλά έχω ζήσει και πολύ μεγάλες νίκες. Και μέσα από όλα αυτά έμαθα να βλέπω τους ανθρώπους πιο βαθιά, να κρατώ ισορροπίες και, κυρίως, να μην εγκαταλείπω αυτό που πιστεύω.

Υπήρξαν άνθρωποι που νοιάστηκα πραγματικά, που τους στήριξα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου και με όλη μου την εμπιστοσύνη και κάποια στιγμή βρέθηκαν απέναντι στα πιστεύω και στις αξίες μου. Έζησα αγνωμοσύνη, αχαριστία, έλλειψη σεβασμού. Πόνεσα, στεναχωρήθηκα, λύγισα. Όμως δεν έσπασα.

Κάποτε, ένας γιατρός ρευματολόγος με αποκάλεσε «ακτιβίστρια». Ίσως τότε η λέξη αυτή να με πλήγωσε. Σήμερα, όμως, την ακούω διαφορετικά. Γιατί κατάλαβα ότι, όταν διεκδικείς το αυτονόητο για τους ανθρώπους που εκπροσωπείς, όταν σηκώνεις τη φωνή σου για όσα θεωρείς δίκαια και όταν δεν φοβάσαι να ταράξεις τα νερά, κάποιος θα σε χαρακτηρίσει δύσκολη, υπερβολική ή ακόμη και ακτιβίστρια. Εγώ, όμως, μέσα από αυτή την πορεία έγινα πιο δυνατή, έμαθα να διεκδικώ, να ξεσηκώνω ανθρώπους και να ταράζω τα νερά, ακόμη και σε έναν μικρό τόπο όπως η Ρόδος.

Κάποτε χάρισα το πρώτο μου βιβλίο «Ο φίλος μου κι εγώ» στον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλο. Κοιτάζοντας το βιβλίο, ξαφνιάστηκε, με κοίταξε και μου ψιθύρισε: «Κυρία Γεωργά, πόσο δύσκολο είναι να κάνετε φίλο σας έναν λύκο»; Τον κοίταξα στα μάτια και του απάντησα: «Πρόεδρέ μου, αυτόν τον λύκο τον γνωρίζω. Γνωρίζω τα πατήματά του, τις αντιδράσεις του, ξέρω πότε θα έρθει και πότε θα φύγει. Υπάρχουν, όμως, πολλοί λύκοι γύρω μας που δεν τους γνωρίζουμε και τους κάνουμε φίλους μας…»

Ίσως αυτό να είναι τελικά και το μεγαλύτερο μάθημα που μου έδωσαν οι άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια: να μάθω να ξεχωρίζω τους λύκους. Να μην φοβάμαι εκείνον που γνωρίζω, αλλά να είμαι προσεκτική με εκείνους που δεν έχω μάθει ακόμη τα πατήματά τους. Και πάνω απ’ όλα, να συνεχίζω.

Πιστεύετε ότι σήμερα η κοινωνία γνωρίζει καλύτερα τι σημαίνει να ζει κάποιος με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο ή με ένα άλλο αυτοάνοσο νόσημα, ή υπάρχουν ακόμη προκαταλήψεις και μεγάλη άγνοια;

Έχουμε κάνει βήματα, αλλά ο δρόμος έχει ακόμη πορεία. Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι συχνά «αόρατα» νοσήματα. Ο άλλος σε βλέπει όρθιο και χαμογελαστό και δεν καταλαβαίνει την κούραση, τον πόνο, τις μέρες που δεν μπορείς να σηκωθείς. Ακούμε ακόμη το «μα δεν φαίνεσαι άρρωστη». Αυτή η άγνοια πληγώνει όσο και η ίδια η νόσος.

Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μια παράδοξη ειρωνεία: όσο εξελίσσεται η επιστήμη, τόσο περισσότερο σώματα στρέφονται εναντίον του εαυτού τους. Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι μια ομπρέλα από εκατοντάδες νοσήματα που στην ουσία σημαίνουν ένα πράγμα: ένα ανοσοποιητικό σύστημα που σε κάνει να ξεχωρίσεις τον εχθρό από το σπίτι.

Δεν είναι μόνο η θυρεοειδίτιδα Hashimoto, ούτε μόνο ο Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος, η Σκλήρυνση κατά πλάκας, η Ελκώδης κολίτιδα ή η Ρευματοειδής Αρθρίτιδα. Είναι η ενιαία νοηματοδότηση της φλεγμονής ως ψυχονευροανοσολογική έκφραση ενός εσωτερικού πολέμου. Το σώμα τρελάθηκε, το στρες το όπλισε. Η υπερδραστηριότητα του ανοσοποιητικού δεν είναι απαραίτητα αποτέλεσμα ελαττωματικού DNA, όπως συχνά πιστεύουμε, είναι αποτέλεσμα χρόνιου νευρολογικού συναγερμού.

Για αυτό επιμένουμε στην ενημέρωση, με ομιλίες ειδικών ιατρών και θεραπευτών υπό την αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου, με την Παγκόσμια Ημέρα Αρθρίτιδας κάθε Οκτώβριο, με το Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας κάθε Σεπτέμβριο. Από το 2013 αγωνιζόμαστε για την ίδρυση και λειτουργία Ρευματολογικής Κλινικής στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου, με τη στελέχωση μονίμων ρευματολόγων ιατρών. Θεωρούμε αδιανόητο, ασθενείς με χρόνια ρευματικά νοσήματα, που διαμένουν σε νησιωτικά συμπλέγματα όπως αυτό της Δωδεκανήσου, να στερούνται δημόσιας ιατρικής περίθαλψης.

Το θετικό βήμα της πορείας αυτής είναι πως στο οργανόγραμμα του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου ορίζεται πλέον θέση ιατρού Ρευματολόγου, αλλά η νίκη θα είναι η μόνιμη τοποθέτηση ρευματολόγου.

Αν μπορούσατε να γυρίσετε πίσω και να μιλήσετε στη Θάλεια που έκανε τα πρώτα βήματα για τη δημιουργία του Συλλόγου, τι θα της λέγατε σήμερα;

Θα της έλεγα: «Τα κατάφερες. Εκπλήρωσες το τάξιμό σου». Όταν ξεκίνησα, δεν γνώριζα πού θα με οδηγούσε αυτός ο δρόμος. Είχα μόνο μια βαθιά ανάγκη να προσφέρω και την πίστη ότι κάτι μπορούσε να αλλάξει. Έριξα έναν μικρό σπόρο. Και σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, βλέπω ότι εκείνος ο σπόρος έβγαλε ρίζες, έκανε κλαδιά, άνθισε και δημιούργησε κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που μπορούσα τότε να φανταστώ.

Θα της έλεγα ακόμη: «Δεν θα είσαι μόνη». Γιατί αυτό ίσως είναι το πιο όμορφο από όλα. Στην αρχή ήμασταν λίγοι. Σήμερα είμαστε πολλοί. Και δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που ζουν με ένα αυτοάνοσο νόσημα. Είναι οι οικογένειές τους, οι φίλοι τους, οι άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν, να ενημερωθούν, να σταθούν δίπλα στον συνάνθρωπό τους. Γιατί για να δημιουργήσεις μια καλύτερη κοινωνία, χρειάζονται όλοι, δεν περισσεύει κανείς. Ο υγιής δίνει τη δύναμή του και αυτός, ο Άλλος που νομίζει πως δεν μπορεί, δίνει την ψυχή του.

Δεν ήταν όλα αυτά τα χρόνια εύκολα. Υπήρξαν χαρές, αλλά υπήρξαν και λύπες, δυσκολίες, απογοητεύσεις και στιγμές που χρειάστηκε να ξαναβρώ τον λόγο για να συνεχίσω. Όμως έμαθα κάτι πολύ σημαντικό: Χαμογελάμε και προχωράμε. Κάθε μέρα πρέπει να βάζεις έναν στόχο. Μετά έναν ακόμη. Και μετά έναν ακόμη. Έτσι παραμένεις ενεργός, δημιουργικός και ζωντανός. Έτσι προχωράς.

Αν λοιπόν μπορούσα σήμερα να συναντήσω εκείνη τη Θάλεια που έκανε τα πρώτα της βήματα, θα της έλεγα: «Μη φοβάσαι. Συνέχισε. Αυτό που σήμερα μοιάζει με έναν μικρό σπόρο, αύριο θα έχει γίνει δέντρο. Και κάτω από τη σκιά του θα βρουν χώρο να σταθούν πολλοί άνθρωποι. Θα έρθουν άνθρωποι που θα σε βοηθήσουν, θα δημιουργήσετε ιδέες, δράσεις, σχέσεις και μια μεγάλη αγκαλιά. Και τότε θα καταλάβεις ότι άξιζε κάθε δυσκολία».

Μετά από τη δική σας πολυετή διαδρομή αλλά και από εκατοντάδες ιστορίες ανθρώπων που έχετε συναντήσει, τι θα λέγατε σήμερα σε κάποιον που μόλις έμαθε ότι έχει ένα αυτοάνοσο νόσημα και νιώθει ότι όλα αλλάζουν στη ζωή του;

Μην χάνεις την πίστη σου, κάτι όμορφο θα έρθει. Δεν ξέρει κανείς το πρόγραμμα… Κάθε μέρα είναι διαφορετική. Μια μέρα είσαι καλά, και την επόμενη μπορεί να μην είσαι. Κάποιες στιγμές, ο πόνος είναι μοναδικός. Δεν ακολουθεί ένα πρόγραμμα, δεν αντιγράφει πόσο όμορφα ήταν χθες. Μην το σκέφτεσαι, έφυγε… Δεν πειράζει πόσο άσχημα αισθάνεσαι σήμερα, θα περάσει. Δεν πειράζει πόσο άσχημο το αύριο θα είναι, άφησέ το να έρθει, γνώρισέ το, θα χρειαστεί υπομονή. Να δεχθείς την ασθένεια, να την κάνεις δική σου. Μην βιάζεσαι. Θα τη μάθεις και θα σε μάθει. Δεν θα είσαι ποτέ μόνος/η πια, θα είστε μαζί μέχρι το τέλος. Συνέχισε να αγαπάς τον εαυτό σου και να ενημερώνεσαι από ειδικούς γιατρούς. Και να λες καθημερινά ένα μεγάλο ευχαριστώ στο σήμερα.

Δέσε τα κορδόνια σου και περπάτα…

Σήμερα η Ρόδος περπατά για τη ζωή και την ελπίδα

Σήμερα, Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου, η Ρόδος δίνει το δικό της ραντεβού με τη ζωή και την ελπίδα. Το 23ο «Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας» ξεκινά από τον Άγιο Παντελεήμονα στην Παλιά Πόλη, με την προσέλευση των συμμετεχόντων να έχει προγραμματιστεί για τις 17:30. Άνθρωποι κάθε ηλικίας θα ενώσουν τα βήματά τους, στέλνοντας ένα μήνυμα στήριξης σε όσους ζουν με ένα αυτοάνοσο νόσημα και θυμίζοντας πως πίσω από κάθε «αόρατη» ασθένεια υπάρχει ένας άνθρωπος και μια καθημερινή μάχη.

Εδώ και 23 χρόνια, το Περπάτημα Ζωής & Ελπίδας αποτελεί μια ξεχωριστή στιγμή για τη Ρόδο. Μια ημέρα ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης, συνάντησης και κυρίως συμμετοχής. Και για τη Θάλεια Γεωργά, που από το 2003 βλέπει αυτή τη διαδρομή να μεγαλώνει και να αγκαλιάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους, όλα συνοψίζονται σε μια φράση: «Από το “εγώ” και το “εσύ” φτιάχνεται το “εμείς”».

Με αυτό το «εμείς» ως οδηγό, η Ρόδος περπατά σήμερα ξανά. Και η ιστορία της γυναίκας που βρίσκεται πίσω από αυτή τη διαδρομή έχει πολλά ακόμη να πει.