Αύριο στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου: «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» από τη θεατρική ομάδα Artthalies

Rodiaki NewsRoom

Στο πλαίσιο του 1ου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Ρόδου

Της Στέλλας Παπασάββα

stellapapasav@gmail.com

Πίσω από μια κλειστή αυλαία, λίγο πριν ανάψουν τα φώτα, κάποιος επαναλαμβάνει ψιθυριστά τα λόγια του, κάποιος αναζητά ένα αντικείμενο που μέχρι πριν από λίγο βρισκόταν στη θέση του, κάποιος γελάει από νευρικότητα και κάποιος άλλος προσπαθεί να θυμηθεί την πρώτη του ατάκα. Είναι εκείνες οι μικρές, σχεδόν αθέατες στιγμές που προηγούνται κάθε θεατρικής παράστασης. Οι στιγμές που, όπως λένε οι άνθρωποι της Θεατρικής Ομάδας Artthalies, κάνουν το θέατρο να αρχίζει πολύ πριν σηκωθεί η αυλαία.

Μέσα σε αυτή τη μαγεία της συλλογικής δημιουργίας, η Ρόδος ζει φέτος μια ξεχωριστή πολιτιστική στιγμή, με τη διοργάνωση του 1ου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Ρόδου. Ένας νέος πολιτιστικός θεσμός, που φιλοδοξεί να φέρει στο ίδιο σημείο τις θεατρικές ομάδες του νησιού, να αναδείξει τη δημιουργικότητά τους και να δώσει χώρο στους ανθρώπους που υπηρετούν το θέατρο με αγάπη, προσωπική προσπάθεια και αφοσίωση.

Από τις 3 έως τις 30 Νοεμβρίου, το Δημοτικό Θέατρο Ρόδου γίνεται σημείο συνάντησης για 12 θεατρικές ομάδες, σε μια διοργάνωση αφιερωμένη στη μνήμη του ηθοποιού, σκηνοθέτη και ποιητή Ζαχαρία Αγγελάκου. Παραστάσεις, εργαστήρια, διαλέξεις, εκθέσεις και μουσικά δρώμενα συνθέτουν ένα πολυδιάστατο πρόγραμμα, που δεν περιορίζεται στην παρουσίαση θεατρικών έργων, αλλά επιχειρεί να δημιουργήσει μια ευρύτερη γιορτή πολιτισμού και συμμετοχής.

Αύριο, Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, στις 20:00 (είσοδος ελεύθερη), τη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου καταλαμβάνει η Θεατρική Ομάδα Artthalies, με το έργο του Αλεχάντρο Κασόνα «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια», σε σκηνοθεσία της Αντιγόνης Φελέκη. Μια παράσταση που φέρνει στο προσκήνιο μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, εκεί όπου η αγάπη συναντά την αλήθεια, η τρυφερότητα το χιούμορ και η ανάγκη προστασίας των αγαπημένων μας ανθρώπων τη δύσκολη πραγματικότητα.

Στον πυρήνα της ιστορίας βρίσκεται ένας παππούς, ο οποίος, θέλοντας να προστατεύσει την ηλικιωμένη σύζυγό του από την οδυνηρή αλήθεια για τον κακόβουλο εγγονό τους, αποφασίζει να στήσει μια διαφορετική πραγματικότητα. Προσλαμβάνει μια ομάδα ηθοποιών, ώστε να υποδυθούν τον εγγονό και τη σύζυγό του, παρουσιάζοντάς τους ως υποδείγματα ανθρώπων. Η γιαγιά ξαναβρίσκει την ευτυχία, όμως η απρόσμενη εμφάνιση του πραγματικού εγγονού απειλεί να ανατρέψει τον εύθραυστο κόσμο που έχει δημιουργηθεί γύρω της.

Το έργο του Κασόνα μιλά για την αγάπη που επιλέγει να προστατεύσει, για την ελπίδα που μπορεί να γεννηθεί ακόμη και μέσα από ένα ψέμα, αλλά και για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που δοκιμάζεται όταν η αλήθεια γίνεται επώδυνη. Με ευαισθησία και χιούμορ, θέτει ερωτήματα για τα όρια ανάμεσα στην αλήθεια και την ψευδαίσθηση, χωρίς να χάνει την πίστη του στη δύναμη της αγάπης.

Για τους ανθρώπους της Artthalies, ωστόσο, η συμμετοχή στο φεστιβάλ έχει και μια ευρύτερη σημασία. Στο μήνυμά τους αποτυπώνουν με ιδιαίτερα ζωντανό τρόπο όσα συμβαίνουν πίσω από τη σκηνή: τις πρόβες που τελειώνουν αργά, τις διαφωνίες που μετατρέπονται σε δημιουργία, τα λάθη που γίνονται αφορμή για νέες ανακαλύψεις, αλλά και εκείνες τις μικρές στιγμές αγωνίας και γέλιου που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος κάθε θεατρικής διαδρομής. Είναι οι άνθρωποι που ξεκινούν ως άγνωστοι και, μέσα από την κοινή προσπάθεια, γίνονται θίασος.

«Δεν ερχόμαστε απλώς να παρουσιάσουμε μια παράσταση. Ερχόμαστε να συναντηθούμε», σημειώνουν, δίνοντας το δικό τους στίγμα για τη διοργάνωση. Για την ομάδα, το φεστιβάλ δεν είναι ένας αγώνας δρόμου ούτε ένας διαγωνισμός για το ποιος θα ξεχωρίσει περισσότερο. Είναι μια ευκαιρία να παρακολουθήσουν διαφορετικές θεατρικές δουλειές, να εμπνευστούν, να συγκινηθούν, να ανταλλάξουν απόψεις, ακόμη και να διαφωνήσουν δημιουργικά, αλλά κυρίως να χειροκροτήσουν ο ένας την προσπάθεια του άλλου.

Στις Artthalies πιστεύουν πως το θέατρο αρχίζει πολύ πριν σηκωθεί η αυλαία και συνεχίζεται πολύ μετά το τελευταίο χειροκρότημα. Δεν βρίσκεται μόνο στα φώτα και στην υπόκλιση, αλλά κυρίως στις σχέσεις που δημιουργεί, στις σκέψεις που γεννά και στο θάρρος που δίνει σε έναν άνθρωπο να σταθεί μπροστά σε άλλους και να πει: «Έχω κάτι να σας αφηγηθώ». Κι αυτή είναι ίσως η πιο όμορφη πλευρά ενός φεστιβάλ: ότι άνθρωποι με διαφορετικές διαδρομές και εμπειρίες μπορούν να συναντηθούν μέσα από την κοινή τους αγάπη για τη σκηνή.

Η ομάδα βλέπει, μάλιστα, σε αυτή τη διοργάνωση τη δυνατότητα να μετατραπεί για λίγες ημέρες ολόκληρη η πόλη σε μια μεγάλη θεατρική σκηνή, στην οποία υπάρχει χώρος για όλους: τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες, τους τεχνικούς, τους εθελοντές και τους θεατές. Για εκείνους που βρίσκονται για πρώτη φορά μπροστά στα φώτα, αλλά και για όσους δεν μπορούν πια να φανταστούν τη ζωή τους χωρίς αυτά. «Γιατί στο θέατρο κανείς δεν δημιουργεί πραγματικά μόνος του», υπογραμμίζουν.

Και κάπως έτσι, λίγο πριν ξεκινήσει το φεστιβάλ, οι άνθρωποι της Artthalies νιώθουν ξανά εκείνη τη γνώριμη αγωνία που συνοδεύει κάθε πρεμιέρα. Μόνο που αυτή τη φορά, όπως χαρακτηριστικά περιγράφουν, πίσω από την αυλαία δεν βρίσκεται ένας θίασος, αλλά μια ολόκληρη θεατρική κοινότητα. Μια κοινότητα που έχει την ευκαιρία να συναντηθεί, να μοιραστεί ιστορίες και να αποδείξει πως η δημιουργία γίνεται πιο δυνατή όταν είναι συλλογική.

Τη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει η Αντιγόνη Φελέκη, ενώ τα σκηνικά είναι του Σάββα Συρόπουλου. Στους ρόλους εμφανίζονται οι Αθηνά Παπαδοπούλου, Ζουχρά Γκιοζέν, Γιώτα Σκυλλά, Μαρία Ζερβού, Μανώλης Παναγιωτόπουλος, Μιχαήλ Μισομικές, Ρένα Ξύππα και Σάββας Συρόπουλος.

Αύριο, Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, στις 20:00, στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου, η Θεατρική Ομάδα Artthalies προσκαλεί το κοινό σε μια ιστορία που θυμίζει πως ακόμη και όταν η ζωή δοκιμάζει τους ανθρώπους, η αγάπη μπορεί να τους κρατήσει όρθιους. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Και λίγο πριν ακουστεί η γνώριμη φωνή «Πέντε λεπτά!», οι άνθρωποι της ομάδας χαμογελούν. Η αγωνία είναι εκεί, όπως πριν από κάθε παράσταση. Μόνο που αυτή τη φορά η προσμονή είναι μεγαλύτερη, γιατί η αυλαία δεν ανοίγει μόνο για έναν θίασο, αλλά για μια ολόκληρη θεατρική κοινότητα. Και η μαγεία του θεάτρου είναι έτοιμη να μοιραστεί με το κοινό.