Στο εδώλιο ο μοναχός Μιχελής

Δικάζεται από το Πενταμελές Εφετείο Δωδεκανήσου για ατασθαλίες στην Ι.Μ. Πάτμου. Πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη 8 ετών.

Στο εδώλιο του Πενταμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου θα καθίσει αύριο ο μοναχός Γεράσιμος Ελευθέριος Μιχελής για την υπόθεση της διαχείρισης της περιουσίας της Μονής Πάτμου, σε μία προσπάθεια να μειώσει τη ποινή των 8 χρόνων κάθειρξης χωρίς ελαφρυντικό που του είχε επιβληθεί πρωτόδικα. Όπως είναι γνωστό, τον Οκτώβριο του 2009 η υπόθεση του μοναχού εκδικάστηκε από το Τριμελές Εφετείο επί Κακουργημάτων Δωδεκανήσου όπου και κρίθηκε ένοχος για υπεξαίρεση κατ’ εξακολούθηση ποσού 125 χιλιάδων ευρώ, και του επιβλήθηκε η παραπάνω ποινή με την έφεση να έχει αναστέλλουσα δύναμη υπό τον όρο της καταβολής εγγύησης ποσού 20.000 ευρώ. Ενώπιον του δικαστηρίου, ο Μοναχός αρνήθηκε τις κατηγορίες τονίζοντας μεταξύ άλλων πως «ουδέποτε έχει υπογράψει για χρησικτησία όπως τον κατηγορούν» αντίθετα αναφέρθηκε στο φιλανθρωπικό έργο που έχει επιτελέσει. Ο ίδιος επεσήμανε πως δεν είχε γίνει ποτέ καταγραφή της ακίνητης περιουσίας της Μονής με αποτέλεσμα αφού δεν ήταν καταγεγραμμένα ούτε στο Υποθηκοφυλάκιο, να μην γνώριζαν αν το τάδε ακίνητο για το οποίο γίνονταν η χρησικτησία ανήκε στη Μονή ή όχι. Ο Μοναχός Γεράσιμος Μιχελής έκανε λόγο για αχαριστία, και ζήτησε από το δικαστήριο να πιστέψει στα λεγόμενα του, τονίζοντας πως «θέλει να πεθάνει ήσυχος, γιατί το τέλος πλησιάζει». Στην πρότασή του ο εισαγγελέας της έδρας κ. Χρήστος Κτιστάκης είχε ζητήσει την ενοχή του κατηγορουμένου όπως κατηγορείται, πρόταση που ουσιαστικά υιοθετήθηκε από το δικαστήριο. Η εκδίκαση της υπόθεσης από το πρωτόδικο δικαστήριο ξεκίνησε στις 24 Σεπτεμβρίου 2009 και εξετάστηκαν οι μάρτυρες κατηγορίας. Την επόμενη ημέρα όπου συνεχίστηκε η διαδικασία δια μέσου των συνηγόρων υπεράσπισης υπεβλήθη το αίτημα για διακοπή της δίκης προκειμένου να ενημερωθούν και να παρουσιαστούν ενώπιον του δικαστηρίου οι μάρτυρες υπεράσπισης οι οποίοι βρίσκονται εκτός Ρόδου και θεωρώντας πως η δίκη θα αναβάλλονταν δεν παρέστησαν. Το αίτημα έγινε αποδεκτό από το δικαστήριο και έτσι η υπόθεση συνεχίστηκε στις 19 Οκτωβρίου 2009, οπότε και εκδόθηκε και η απόφαση του σώματος. Ο μοναχός Γεράσιμος – Ελευθέριος Μιχελής κατηγορείται για υπεξαίρεση κατ’ εξακολούθηση σε βαθμό κακουργήματος και συγκεκριμένα φέρεται ότι κατά το χρονικό διάστημα από 1990 έως 1998 με περισσότερες από μία κατ’ εξακολούθηση πράξεις μεταβίβασε σε τρίτους λόγω πωλήσεως περί τα 100 αγροτεμάχια της ιδιοκτησίας της Mονής και ενώ εισέπραξε για λογαριασμό της τα χρηματικά ποσά του τιμήματος δεν τα απέδωσε σ’ αυτήν αλλά τα ιδιοποιήθηκε παρανόμως. Στην ίδια υπόθεση φέρονταν να εμπλέκονται και τρεις κληρικοί (ο ένας εκ των οποίων κατά τη δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης απεβίωσε) σε βάρος των οποίων είχαν ασκηθεί ποινικές διώξεις σε βαθμό κακουργήματος, για να απαλλαγούν στη συνέχεια με το υπ’ αρίθμ. 62/2006 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Δωδεκανήσου. Το Συμβούλιο Eφετών Δωδεκανήσου συγκεκριμένα με το ογκοδέστατο βούλευμα (297 σελίδες) που εξέδωσε στις 9 Ιουνίου 2006, απάλλαξε τους κατηγορούμενους κρίνοντας επί της ουσίας ότι δεν συντρέχουν αποχρώσες ενδείξεις στην πλειονότητα των κατηγοριών για την παραπομπή των κατηγορουμένων σε δίκη. Έκρινε ακόμη ότι μερικότερες πράξεις (και όχι στο σύνολό τους με πρόσθεση των επί μέρους ποσών) διώκονται λόγω του οικονομικού τους μεγέθους σε βαθμό πλημμελήματος και έχουν υποπέσει σε παραγραφή. Στο απαλλακτικό βούλευμα είχε επισημανθεί επίσης ότι δεν υπήρξε ποτέ έλλειμμα στο ταμείο της Iεράς Mονής πράγμα που αποδίδεται στο γεγονός ότι το Oικουμενικό Πατριαρχείο Kωνσταντινούπολης καθ’ όλο το επίδικο χρονικό διάστημα ενέκρινε τον απολογισμό εκάστου Oικουμενικού έτους, χωρίς ποτέ να διαπιστώσει κάτι το μεμπτό. Η υπόθεση όμως είχε συνέχεια αυτή τη φορά στο 5ο Τμήμα του Αρείου Πάγου το οποίο με την υπ’ αρίθμ. 64/2007 απόφαση του αναίρεσε την παραπάνω απόφαση του Συμβουλίου Εφετών Δωδεκανήσου, κρίνοντας ότι το απαλλακτικό βούλευμα ήταν ασαφές, αναιτιολόγητο και ότι στερείται νομίμου βάσεως γιατί δεν εφαρμόσθηκε ορθά η ουσιαστική διάταξη του άρθρου 375 ΠK, που προβλέπει το έγκλημα της υπεξαίρεσης.