Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ

Γράφει ο Θάνος Ζέλκας Όταν ρώτησαν τον Μέγα Αλέξανδρο πως κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα εκείνος απάντησε: “Βουλή και μύθοισι και ηπεροπηΐδι τέχνη”, δηλαδή με θέληση, με παραμύθια και με την τέχνη της εξαπάτησης. Παρά το ότι έχουν περάσει εκατοντάδες χρόνια από τότε, βλέπουμε ότι η συνταγή προς την κατάκτηση της εξουσίας παραμένει η ίδια. Χαλύβδινη θέληση, ψέματα και δημαγωγία. Δεν είναι μόνο το “λεφτά υπάρχουν” που ακούγεται πλέον ως κακόγουστο αστείο στ' αφτιά όλων των πληγέντων κοινωνικών τάξεων, είναι και πολλά άλλα που προηγήθηκαν και που ακολούθησαν αυτού. Το “λεφτά υπάρχουν” είναι όμως το σημείο αναφοράς της σύγχρονης μεταπολιτευτικής Ελλάδας, διότι από κει και μετά όλα άλλαξαν. Aκόμα και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οι πολίτες τους πολιτικούς. Πρώτα απ' όλα κρίνεται αναγκαίο να αποσαφηνιστούν μερικά πράγματα. Οι αφορισμοί, οι γενικότητες και η μονοσήμαντη απόδοση ευθυνών δεν οδηγούν πουθενά. Η χώρα, αυτή τη στιγμή, πέραν του ότι δέχεται αφόρητες έξωθεν πιέσεις, διανύει μια από τις χειρότερες περιόδους της σε όλα σχεδόν τα επίπεδα. Η πρωτογενής παραγωγή της έχει ελαχιστοποιηθεί, η δευτερογενής βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και ώς εκ τούτου η τριτογενής δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει με τη σειρά της την κάθοδο. Παρατηρώ ότι έχει γίνει αρκετά δημοφιλής η τάχα επαναστατική και αντικονφορμιστική συμπεριφορά η οποία συνοδεύεται από τον αφορισμό παντός είδους πολιτικού. Μόνο που επειδή πάντες κρινόμαστε εκ του πρότερου “εντίμου” βίου καλό θα ήταν όλοι μας να αναλογιστούμε και το δικό μας μερίδιο ευθύνης τώρα που φθάσαμε στο χείλος του γκρεμού και δεν γνωρίζουμε τι πραγματικά μας ξημερώνει. Για παράδειγμα είναι τουλάχιστον άδικο άνθρωποι που διετέλεσαν έστω και για λίγο δημαγωγοί τσέπης και αναμεταδότες υποσχέσεων, ψεύτικων κατά βάση, να κατηγορούν την κυβέρνηση για δημαγωγία. Κάποιοι συνετέλεσαν στο να σχηματιστεί αυτή η κυβέρνηση και κάποιοι αυτό το “λεφτά υπάρχουν” το έκαναν μπαϊράκι τους. Μπορώ να αναφέρω δεκάδες παραδείγματα πολιτικών ψεμάτων και λαϊκισμού που μας αράδιασαν τα τελευταία τριάντα χρόνια, όμως η ουσία δεν είναι αυτά καθαυτά τα παραδείγματα. Η ουσία είναι ότι κάποιοι τα πίστεψαν, κάποιοι δεν έδωσαν σημασία και άφησαν τη σήψη να προχωρήσει και τώρα είναι αργά για δάκρυα. Δεν μπορεί κάποιος να κατηγορεί μια διαφήμιση ενός προϊόντος για παράδειγμα και όταν βρεθεί στο κατάστημα να το αγοράζει. Τη δύναμη την έχει ο καταναλωτής και εν προκειμένω ο πολίτης. Μπορεί αυτή τη στιγμή να έχουμε μια κυβέρνηση που φαίνεται να μην μπορεί να βρει εναν ξεκάθαρο βηματισμό, μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει εκ προοιμίου τον πολίτη ως απατεώνα και τον φορολογεί στα ήδη φορολογημένα, που μη μπορώντας να πλήξει τις εστίες του προβλήματος χτυπάει αλύπητα τις πιο αδύνατες κοινωνικά τάξεις, όμως κανείς δεν απαγκιστρώνεται από την καρέκλα του. Μου είναι παντελώς αδιάφορο αν στις “ενδοοικογενειακές” συζητήσεις του κυβερνώντος κόμματος γίνονται ιδιαιτέρως “ζωηροί” διάλογοι και υπάρχει έντονος προβληματισμός. Η πραγματικότητα δείχνει ότι οι βουλευτές αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα γραφείου. Πριν ψηφίσουν φροντίζουν κάποιοι να τους υπενθυμίσουν την κομματική πειθαρχία και αφού ψηφίσουν μπαίνουν σε αναστολή λειτουργίας. Και δεν υπάρχουν πέντε έξι ήρωες να τιμήσουν το ρόλο τους και να πραγματοποιήσουν μια σύγχρονη “έξοδο” και να γράψουν ιστορία. Το δικό μου το ερώτημα όμως είναι άλλο: Έστω ότι βρίσκονται αυτοί οι ήρωες. Ο λαός είναι έτοιμος να κλείσει τ' αφτιά του στις σειρήνες κάποιων άλλων δημαγωγών και να αναζητήσει τους άξιους και ικανούς ανθρώπους να κυβερνήσουν ή τελικά θα αποδειχτεί και πάλι ότι η συνήθεια είναι η δεύτερη φύση μας;