Συνομιλία με έναν από τους «αετούς» του Αιγαίου!

Ο Σμηναγός Γιώργος Ανδρουλάκης που έκανε την επίδειξη με το DEMO F16 πάνω από τη Ρόδο στις 7 Μαρτίου, μιλάει στη «Ρ»

«Φρουρός ακοίμητος εγώ σε Σμηναρχία ανήκω αγγέλων ταγμένος είμαι να φυλώ τις Θερμοπύλες των αιθέρων Στον Τύμβο τους Αθάνατους οι Μούσες τραγουδάνε εδώ χορεύουν Σταυραετοί κλάματα δεν χωράνε» (Από το cd “Σταυραετοί” της ΠΑ) Τι να πρωτορωτήσεις έναν άνθρωπο που…τα σύννεφα είναι δεύτερο σπίτι του και πετάει αεροπλάνο με ταχύτητες μεγαλύτερες από αυτές του ήχου! Έναν άνθρωπο που δουλειά του είναι να προασπίζει τη χώρα από αέρος και όταν κληθούν εκείνος και οι συνάδελφοί του να το πράξουν, τότε σημαίνει, πολύ απλά, ότι…δεν αστειευόμαστε! Ο Σμηναγός Γιώργος Ανδρουλάκης, 35 ετών, που υπηρετεί στην 343 Μοίρα, στη θρυλική βάση 115 Πτέρυγα Μάχης στα Χανιά, είναι ο ιπτάμενος της ομάδας Αεροπορικών Επιδείξεων F16 της Πολεμικής μας Αεροπορίας, «Ζευς», πιο γνωστής ως “F16 Demo team”. Είναι, δηλαδή, ο πιλότος του F16 ο οποίος στις 7 Μαρτίου 2014, στην 66η επέτειο της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου, έκανε ένα ολόκληρο νησί να μείνει με το κεφάλι στραμμένο στον ουρανό για αρκετή ώρα και να κοιτάει εκστασιασμένο τα ακροβατικά του μυθικού αεροπλάνου που έμοιαζε να περνάει ανάμεσα στα ελαφάκια, να “χαϊδεύει” το φάρο, να “ξύνει” το κτίριο της Περιφέρειας… Είναι από εκείνους τους χιλιοτραγουδισμένους που άλλοι τους λένε «άγγελους» και άλλοι «σταυραετούς» του Αιγαίου, άγρυπνοι φρουροί των αιθέρων και που με κάθε απίστευτη “υπόκλιση” που κάνουν στις βουνοκορφές καθηλώνουν και γεμίζουν με ρίγη συγκίνησης και υπερηφάνειας έναν ολόκληρο λαό. Δέος; Ναι, το αισθάνεται κανείς στην αρχή όταν μιλάει με έναν πιλότο της Πολεμικής μας Αεροπορίας που πετάει F16. Όσο προχωρούσε, όμως, η κουβέντα, για τη συνέντευξη που παραχώρησε στη «Ρ», δεν σου άφηνε και πολλά περιθώρια…να ξεφύγεις. Είναι, πράγματι, οξύμωρο αλλά ένας άνθρωπος που κυβερνάει ένα μαχητικό αεροπλάνο που κοστίζει τριάντα εκατομμύρια δολάρια και προσφέρει θέαμα “χορεύοντας” με τα σύννεφα, να πατάει τόσο «κάτω στη γη» και να “προσγειώνει” και τον συνομιλητή του. Δημοσιεύματα θέλουν τη φήμη του να ξεπερνάει τα ελληνικά σύνορα ενώ…κυκλοφορεί ότι στη συμμετοχή της Demo team σε air-show στην Πολωνία, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων ρωτούσε «ποιος είναι αυτός ο τύπος, τέλος πάντων, που μπορεί να πιάσει επιτάχυνση τόσο μεγάλη χωρίς να λιποθυμήσει»! Ας προσπαθήσουμε να μπούμε…στο μυαλό ενός πιλότου F16: Με την επίδειξη που έγινε στις 7 Μαρτίου, κάνατε ολόκληρο το νησί να γυρίσει το κεφάλι προς τον ουρανό για αρκετή ώρα! Για εμάς ήταν πρωτόγνωρες στιγμές αυτές. Εσείς από ψηλά…τι βλέπατε; «Η αλήθεια είναι ότι, από ψηλά, όταν εκτελώ την επίδειξη, δεν κοιτάμε και πολύ τον κόσμο. Δεν είναι ασφαλές να κοιτάμε τον κόσμο. Ήθελα να κάνω όσο το δυνατόν καλύτερα αυτό που πρέπει να κάνω. Απλά, εκεί, επειδή βόλευε κιόλας πως ήταν το λιμάνι, είδα πάρα πολύ κόσμο στην πλατεία». Εκείνο που θέλω να πω είναι, αυτό που έγινε εκείνη την ημέρα εδώ και ο ενθουσιασμός που υπήρχε από τον κόσμο, αν κάπως αυτό…έφθασε ψηλά. Δηλαδή, αν είχατε μια αίσθηση του τι γινόταν από κάτω… «Έχω την αίσθηση τι γίνεται από κάτω γιατί μου λένε τι γίνεται στο έδαφος. Όταν προσεγγίζω μου λένε αν υπάρχει πολύς κόσμος, αν υπάρχει ενθουσιασμός. Ήξερα ότι υπάρχει πάρα πολύς κόσμος στη Ρόδο και ότι υπάρχει ενθουσιασμός γιατί μου το είχαν μεταφέρει από πριν». Θα έχετε πετάξει πάνω από τη Ρόδο και άλλες φορές φαντάζομαι. Το νησί πως σας φαίνεται από εκεί ψηλά; «Ναι, πάρα πολλές. Το νησί είναι πάρα πολύ ωραίο και πράσινο. Είναι να νησί που άμα το δεις, θέλεις να το ξαναδείς»! Έχετε έρθει καθόλου στη Ρόδο; «Δυστυχώς, δεν έχει τύχει. Προσπαθώ να έρθω φέτος το καλοκαίρι». Πώς αποφασίστηκε να γίνει αυτό στην επέτειο τη Ενσωμάτωσης που είναι και η μεγαλύτερη γιορτή για την περιοχή μας; «Απ’ ό,τι ξέρω, πήραν πρωτοβουλία κάποιοι άνθρωποι του νησιού. Είχαν επικοινωνήσει μαζί μου για τον τρόπο που μπορούμε να το κανονίσουμε, εγώ τους είχα δώσει τις κατάλληλες διευθύνσεις στο ΓΕΑ-γιατί είναι απόφαση του Γενικού Επιτελείου της Αεροπορίας να συμμετέχουμε-και από ό,τι ξέρω ήταν μέσω του κ. Περιφερειάρχη η κίνηση για να διοργανωθεί όλη αυτή η επίδειξη». Πόσο συχνά γίνονται αυτές οι επιδείξεις; Πηγαίνετε όπου σας καλούν; «Η αλήθεια είναι ότι δεν πηγαίνουμε, ακριβώς, όπου μας καλούν. Πρέπει να υπάρχει ένας σημαντικός λόγος, όπως ήταν αυτός, και να κρίνει και το Aρχηγείο ότι ήταν σοβαρός ο λόγος. Οπότε, όταν είναι σοβαρός ο λόγος πηγαίνουμε, ναι. Δεν είναι, όμως, κάτι που το κάνουμε συχνά». Να πάμε λίγο σε πιο προσωπικές ερωτήσεις. Θέλετε να μας πείτε για την πορεία σας μέχρι να φθάσετε σ’ αυτό που κάνετε σήμερα, να κυβερνάτε ένα F16 που φαντάζομαι θα το γνωρίζετε ότι σ’ εμάς μοιάζει σαν κάτι…μυθικό! «Εγώ μεγάλωσα στην Κρήτη, σ’ ένα χωριό που είναι νότια από το Ηράκλειο, λέγεται “Χάρακας”. Περνούσαν πάρα πολύ συχνά αεροπλάνα από το χωριό μου και, όπως τα βλέπετε εσείς και σας εντυπωσιάζουν, έτσι με εντυπωσίαζαν και εμένα. Οπότε, πάντα το είχα λίγο στο μυαλό μου. Αυτό, όμως, που για μένα έχει σημασία δεν είναι ότι, τελικά, διαλέγεις να κάνεις κάτι, γιατί στην πραγματικότητα δεν ξέρεις πως είναι. Ο καθένας το έχει στο μυαλό του κάπως διαφορετικά: ʼλλοι το ‘χουν σαν όνειρο, άλλοι το ‘χουν σαν δουλειά. Στην πραγματικότητα, αυτό που έχει σημασία για μένα είναι όταν θα πας να κάνεις τη δουλειά που επέλεξες-είτε δουλειά που το λένε κάποιοι, είτε λειτούργημα όπως το λένε κάποιοι άλλοι-αν, τελικά, αυτό σε εκφράζει και αν θα το ξαναέκανες. Αυτό έχει σημασία για μένα και εγώ θα το ξαναέκανα. Δεν θα πω, δηλαδή, ότι ήταν το όνειρό μου και θα γινόμουν μόνο αυτό. Θα πω ότι, τώρα, αν ξαναδιάλεγα, θα ξαναέκανα το ίδιο πράγμα». Και η πορεία σας μέχρι να φθάσετε να κυβερνάτε F16; «Πήγα στη Σχολή Ικάρων το 1997, το 2001 τελείωσα μετά από τέσσερα χρόνια. Μάλιστα-δεν έχει σημασία-αλλά είχα τελειώσει και πρώτος. Πήγα ένα χρόνο στην Καλαμάτα, δύο χρόνια στην Πάτρα και από το 2004 και μετά έχω έρθει εδώ στα F16 στα Χανιά. Είναι ο δέκατος χρόνος μου εδώ». Ποια είναι αυτή η ξεχωριστή ποιότητα ή η ξεχωριστή ικανότητα που πρέπει να έχει κάποιος για να είναι πιλότος F16; «Σίγουρα πρέπει να έχει πειθαρχία. Πειθαρχία όχι μόνο πειθαρχώ στους ανωτέρους μου λόγω διαταγών, να έχει και πειθαρχία σαν άνθρωπος. Να αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο το κάνει και, εκτός από το να αγαπάει την πατρίδα του, να έχει πίστη στο σκοπό για τον οποίο έχει πάει. Γιατί, αλλιώς, δεν μένεις να κάνεις αυτή τη δουλειά». Για αυτό ακριβώς το «δουλειά» που είπατε. Αν το δούμε από την πρακτική πλευρά της καθημερινή ζωής, είναι μια δουλειά, με την έννοια ότι το κάνεις αυτό και πληρώνεσαι. Ωστόσο, δεν μπορεί αυτό που κάνετε να είναι απλά η «δουλειά» σας. Θέλω να μου πείτε λίγο πως το βιώνετε… «Μπορεί με την καθημερινότητα σ’ εμάς να γίνεται ρουτίνα. Δηλαδή, πραγματικά, λέμε “πάω στη δουλειά”, “που είσαι; Στη δουλειά είμαι”. Στην πραγματικά, όμως, μόνο τον σκοπό τον οποίο υποτίθεται ότι υπηρετούμε, δηλαδή να προστατεύουμε την πατρίδα μας, το οποίο στην ειρήνη μοιάζει κάτι…ψεύτικο. Δηλαδή: “Τι κάνεις σήμερα στη δουλειά σου; Δεν κάνω κάτι χειροπιαστό τώρα”…Όμως, αν σκεφτούμε τον ευρύτερο λόγο για τον οποίο είμαστε εδώ, δεν το κάνει δουλειά, το κάνει λειτούργημα». Μου είπατε στην αρχή ότι αλλιώς είναι κάτι όταν το ονειρεύεσαι και όταν το βλέπεις απ’ έξω και αλλιώς όταν το ζεις από μέσα.. Τελικά, είναι έτσι όπως το ονειρευτήκατε ή όπως το πιστεύατε στην αρχή; «Όχι. Είναι διαφορετικά. Δεν είναι…ταινία»! Το αντιλαμβάνεσθε φαντάζομαι ότι σ’ εμάς φαίνεται όχι απλά ταινία, μας φαίνεται…Χόλυγουντ! «Πραγματικά, όλοι το νομίζουν ότι είναι Χόλυγουντ. Δεν είναι Χόλυγουντ! Είναι ένα επάγγελμα που είναι πάρα πολύ δύσκολο, θέλει πάρα πολλές ώρες ν’ ασχολείσαι μ’ αυτό, δεν είναι μόνο πως να πάω το πρωί μέχρι το μεσημέρι. Και μετά που φεύγεις από τη δουλειά σου, πρέπει ν’ ασχοληθείς για την επόμενη μέρα, πρέπει συνέχεια να διαβάζεις για να είσαι ενημερωμένος για ό,τι συμβαίνει, πρέπει να είσαι σε καλή φυσική κατάσταση. Δηλαδή, είναι πάρα πολλά μαζί. Δεν έχει καμία σχέση με το ότι…παίρνω το αεροπλάνο και πετάω στα σύννεφα, ούτε να κάνω βόλτες με ένα αεροπλάνο και να περνάω πάνω από το χωριό μου. Δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό! Περνάω πάνω από το χωριό μου και δεν γυρίζω καν να κοιτάξω κάτω, να κοιτάξω να δω το σπίτι που μεγάλωσα. Δηλαδή, είναι τελείως διαφορετικό απ’ αυτό που νομίζει ο κόσμος…Το βλέπουν όλοι κάπως ρομαντικά. Ναι, υπάρχει κι αυτό, υπάρχουν στιγμές που το βλέπεις έτσι αλλά, στην πραγματικά, έχεις πάρα πολλά πράγματα να κάνεις. Και αν παρατηρήσεις το…γραφείο μας που καθόμαστε είναι πάρα πολύ μικρό, εντάξει είναι κάθισμα ενός F16. Εκεί κάνουμε τη δική μας τη δουλειά». Αυτό που δίνεις σ’ αυτή τη δουλειά, και για το λόγο που το κάνεις, σε σχέση μ’ αυτό που παίρνεις πίσω ως συναίσθημα, σας ικανοποιεί… «Σε ανταμείβει σίγουρα και αυτό που αισθάνεσαι όταν τελειώσεις την αποστολή που σου ανέθεσαν και όλα έχουν πάει καλά αλλά ειδικά τώρα με το κομμάτι του DEMO, το οποίο δεν το έβλεπα πριν, αυτό που λαμβάνεις από τον κόσμο, το τι νιώθει ο κόσμος όταν σε βλέπει, σε ικανοποιεί απόλυτα. Δηλαδή, τότε καταλαβαίνεις ότι κάνεις κάτι το οποίο έχει αξία για πολύ κόσμο». Στον περίγυρό σας, στον κόσμο που συναναστρέφεστε, όταν λέτε τι δουλειά κάνετε, πως αντιδρούν; «Η αλήθεια είναι ότι, στην αρχή, έχουν χιλιάδες απορίες: Και πως είναι και πως το κάνετε και τι νιώθεις. Αλλά, όταν τους μιλήσεις λίγο και δουν ότι εσύ το βλέπεις τελείως προσγειωμένα, ότι, εντάξει αυτό κάνω, μετά από λίγο σου συμπεριφέρονται όπως σε όλους τους υπόλοιπους φίλους τους, που κάνεις μια ιδιαίτερη δουλειά, να το πω έτσι. Ο μέσος όρος έχει πάντα απορίες. Ναι έχουν πάντα απορίες γιατί, δυστυχώς, δεν μπορούν να έρθουν στη θέση σου να δουν τι νιώθεις. Οπότε ο καθένας το ανάγει στη φαντασία του και το εξιδανικεύει να πω». Σαν να θέλετε λίγο να το “κατεβάζετε” το πράγμα… «Δεν προσπαθώ να το “κατεβάσω” ούτε να προβάλω την εικόνα ότι είμαστε μετριόφρονες-το ψεύτικο δεν μ’ αρέσει. Είναι ότι το βλέπουμε τελείως προσγειωμένα γιατί το βλέπουμε από μέσα, το έχουμε ζήσει, είναι η δουλειά μας και δεν προσπαθούμε να το κάνουμε κάτι…διαστημικό. Είναι κάτι ανθρώπινο, είναι διαφορετικό, δεν μπορούμε να το προσεγγίσουμε αλλά έτσι το βλέπω πραγματικά». Η οικογένειά σας, έχουν μάθει και εκείνοι να το αντιμετωπίζουν έτσι; «Κοιτάξτε, όταν δεν ξέρεις πολλά πράγματα, μερικές φορές είναι καλό να ξέρεις λίγα, μερικές φορές δεν είναι και πολύ καλό. Να ξέρετε, έχω ένα δίδυμο αδελφό ο οποίος είναι και αυτός στην πολεμική αεροπορία και αυτός στα F16 εδώ στα Χανιά. Προσπαθούμε να κρατήσουμε την οικογένεια λίγο απ’ έξω. Πολλές φορές, όλοι μας όταν μας λένε “πετάτε, δεν φοβάστε;”, πηγαίνει προς τον φόβο το όλο πράγμα, οπότε προσπαθούμε να κρατήσουμε την οικογένειά μας να μην ανησυχεί. Όσο γίνεται. Εντάξει, λογικό είναι και οι γονείς και οι γυναίκες μας ν’ ανησυχούν αλλά (προσπαθούμε) να το κρατήσουμε, να πω, ελεγχόμενο». Γι’ αυτό το φόβο που είπατε. Υπάρχουν, όμως, και στιγμές έντασης στον αέρα, αυτές που συνήθως για εμάς είναι κάτι εντυπωσιακό που θα δούμε στην τηλεόραση. Εκείνη τη στιγμή, αισθάνεστε φόβο ή έχετε αισθανθεί ποτέ; Και, γενικά, τι περνάει απ’ το μυαλό σας; Δηλαδή, ποιο είναι το συναίσθημα που σας διακατέχει όταν πάρετε εντολή να προβείτε σε μία αναχαίτιση; «Η αλήθεια είναι ότι η ένταση είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της δουλειάς μας. Είτε είναι μία πραγματική αναχαίτιση, είτε είναι μία πραγματική πτήση, πάντα έχουμε ένταση. Όμως, αν θέλουμε να είμαστε καλοί στη δουλειά μας, εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει χώρος να σκεφτείς, δεν υπάρχει χώρος για συναισθηματισμούς. Γιατί, αν αρχίσεις να αναπολείς πράγματα, μάλλον εκείνη τη στιγμή κάνεις κάτι λιγότερο από το καλύτερο που μπορείς να κάνεις. Θα πρέπει να ασχοληθείς καθαρά μ’ αυτό το πράγμα που κάνεις, να κάνεις μηχανικά πράγματα που έχεις μάθει στην εκπαίδευση και να μην ασχολείσαι με το τι συμβαίνει στο σπίτι σου, αν είναι καλός ο καιρός αν δεν είναι…Οπότε, προσπαθείς να πείσεις, μέσα από την όλη εκπαίδευση που παίρνεις, να βγουν τα συναισθήματα απ’ έξω. Όσο μπορεί να το κάνει ο κάθε άνθρωπος... Γι’ αυτό και πετάμε σαν αεροπορία, γι’ αυτό όλες οι αεροπορίες πετάνε πάρα πολύ. Πετάμε γιατί, όσο πιο πολύ πετάς, τόσο πιο πολύ μπαίνεις στη διαδικασία να κάνεις πράγματα μηχανικά, χωρίς να σκεφτείς. Και, έτσι, θα πετύχεις και τον σκοπό σου… Ο φόβος δεν υπάρχει. Δεν το συζητάμε. Τον έχεις αφήσει…κάπου αλλού το φόβο, τον έχεις ξεπεράσει. Αλλιώς, αν δεν τον έχεις ξεπεράσει, δεν πετάς μαχητικό αεροπλάνο». Έχετε βρεθεί ποτέ ο ίδιος σε καταστάσεις έντασης στον αέρα; «Ναι, όλοι έχουμε τις καταστάσεις έντασης. Και έντασης και καταστάσεις κάτι να μην πηγαίνει καλά και να προσπαθείς να το διορθώσεις…Όμως, αυτό το σκέπτεσαι αργότερα, εκείνη τη στιγμή προσπαθείς να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς. Δεν πάει το μυαλό σου “τώρα φοβήθηκα και κάνω κάτι λιγότερο”. Όσο αρχίζουν και μπαίνουν τα συναισθήματα, κάνεις κάτι λάθος». Μπορεί η ερώτηση να είναι κλισέ, ωστόσο μετά από μία επιτυχημένη αποστολή, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνετε, τι αισθάνεστε; «Μπορεί και τίποτα! Δηλαδή, “πώς πήγε η άσκηση; Πήγε πάρα πολύ καλά”. Ok, πέρασε το ωράριο, τελειώσαμε όσα είχαμε να κάνουμε, παίρνω το αυτοκίνητό μου και πάω στο σπίτι. Αυτό. Και συνεχίζω τη ζωή μου. Πρέπει να βγαίνεις έξω απ’ όλο αυτό το πράγμα και να μην το παίρνεις μαζί σου». Και όλο αυτό το “βάρος” που κουβαλάς; Ειδικά όταν έχεις επίγνωση τι παίζεται εκείνη τη στιγμή, όταν κουβαλάς ένα από τα ακριβότερα μηχανήματα που διαθέτει το Κράτος και είναι όλο αυτό πάνω σου, αυτό το “βάρος” το νιώθετε και πώς το διαχειρίζεστε; «Αυτό το βάρος προσπαθούν να κάνουν, οι πιο μεγάλοι τους πιο μικρούς, να το νιώσουν στην εκπαίδευση ώστε, από τη στιγμή που θα χρειαστεί πραγματικά, να το έχουν αφήσει απ’ έξω, να το έχουν ξεπεράσει γιατί ακόμα και το βάρος να νιώσεις, να νιώσεις την ευθύνη, πάλι σου προκαλεί συναισθήματα και πάλι αυτό μπορεί να σε κάνει να κάνεις κάτι χειρότερα. Δηλαδή, προσπαθείς να το αφήσεις τελείως απ’ έξω, να μη σκέφτεσαι τελείως τίποτα, το μυαλό σου να είναι άδειο απ’ οτιδήποτε. Την ευθύνη, έτσι κι αλλιώς, την ξέρουμε ποια είναι…». Πόσες ώρες πτήσης έχετε με το F16; «Έχω λίγο πάνω από 1400 ώρες F16, οι οποίες είναι μια καλή εμπειρία μπορώ να πω». Επειδή ζούμε σε μία πολύ δύσκολη εποχή και εμείς εδώ είμαστε μία “ευαίσθητη” περιοχή, ανήκετε κατά κάποιον τρόπο σε μία ελίτ που κάνει αυτό που θεωρούμε ιερό, προστατεύει την πατρίδα από αέρος. Κάποιοι συνάδελφοί σας έχουν βραβευθεί κιόλας, δηλαδή θεωρείται ότι έχουμε από τους καλύτερους πιλότους στον κόσμο. Θα ήθελα να μου μιλήσετε λίγο γι’ αυτό, πως το ζείτε… «Ναι, έχουν βραβευθεί σε ασκήσεις στο εξωτερικό, που είναι ο μόνος τρόπος να συγκρίνεις την απόδοσή σου σε σχέση με άλλους. Είναι σίγουρο ότι την πολεμική αεροπορία τη χρειαζόμαστε και επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε μία αδιάφορη περιοχή του κόσμου-βλέπετε τι γίνεται, κυριολεκτικά όλη η περιοχή γύρω μας έχει προβλήματα-δεν έχουμε, μπορώ να πω, το περιθώριο να μην είμαστε καλοί. Γι’ αυτό, προσπαθούμε για το καλύτερο. Τώρα, το αν είμαστε οι καλύτεροι ή αν είναι κάποιοι άλλοι δεν μπορεί να το συγκρίνει κάποιος. Κάνουμε ό,τι καλύτερο γίνεται, αυτό είναι το μόνο σίγουρο»! Τέλος, υπάρχει κάτι που θα θέλατε να πείτε προς τον κόσμο της Ρόδου; «Πρέπει να πω ότι μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση η ανταπόκριση του κόσμου στη Ρόδο. Έχω πάει και σ’ άλλα μέρη, και Θεσσαλονίκη και Λάρισα. Η Ρόδος, ίσως επειδή είναι ακριβώς ακριτική περιοχή και ίσως βιώνει λίγο πιο έντονα αυτή την κατάσταση που λέτε, είχε πολύ, πως να το πω, μεγαλύτερο πάθος γι ‘αυτό που έγινε, ενθουσιασμό. Δεν το ‘χω ξαναδεί πουθενά! Δηλαδή, αυτό το πράγμα που έγινε μετά τη Ρόδο-είναι ο τρίτος μου χρόνος και τελευταίος στις αεροπορικές επιδείξεις-δεν το ‘χω ξαναδεί και πιθανότατα δείχνει την ανάγκη αυτή που λέτε για την περιοχή τη συγκεκριμένη. Το οποίο εμείς το αντιλαμβανόμαστε γιατί είμαστε στην Κρήτη, είναι η περιοχή στην οποία συνήθως πηγαίνουμε και το καταλαβαίνουμε αυτό». Πάντως, στην επίδειξη, υπήρχε…“επικοινωνία” με τους ροδίτες. Εσείς εκεί πάνω στα σύννεφα, εμείς εδώ κάτω, υπήρχε “επικοινωνία”… «Υπήρχαν vibes στην ατμόσφαιρα, ναι»! F16 DEMO TEAM H Ομάδα Αεροπορικών Επιδείξεων Μεμονωμένου Αεροσκάφους F-16 "Ζευς" (F-16 Demo Team) αποτελεί ένα φιλόδοξο πρόγραμμα εκτέλεσης αεροπορικών επιδείξεων, που σκοπό έχει να διαδώσει την καλλιέργεια της αεροπορικής ιδέας και την τόνωση του ηθικού τόσο των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων όσο και της Ελληνικής κοινωνίας ενώ παράλληλα προβάλλει την μαχητική ικανότητα και το γενικότερο έργο της Πολεμικής Αεροπορίας. Εκτός από τη χώρα μας, συμμετέχει και σε αεροπορικές επιδείξεις και air-show στο εξωτερικό, όπως στην Πολωνία. Αποτελείται από τον Ιπτάμενο επίδειξης, το προσωπικό υποστήριξης και το τεχνικό προσωπικό. (Πηγή: haf.gr)