«Ο ισοβίτης με την πενθήμερη άδεια…»

Ο Ροδίτης που αποφυλακίζεται σε λίγους μήνες μιλάει σε συνέντευξή του για τα ισόβια, τις φυλακές, το φόνο

Μπήκε «μέσα» γιατί σκότωσε. «Ξάπλωσε» έναν Σύριο. Δεν έχει σημασία πώς και γιατί, αν είχε άδικο ή δίκιο. Ο φόνος είναι φόνος και 16 χρόνια ζει χωρίς ήλιο. Πάντα αναρωτιόμουν για τις ζωές των ανθρώπων που έβλεπα κι η περιέργεια αυτή έγινε επάγγελμα. Η φυλακή είναι φτιαγμένη ώστε ν΄ αλέθει όσους είναι δειλοί και τους σκληρούς να τους σκληραίνει περισσότερο. Με το Μιχάλη, τον Παλαιοπολίτη, «σκέτο...», όπως μου λέει, γιατί «η κόρη μου δεν έχει ακόμα παιδιά», δεν κατάλαβα τι έγινε. Αν έκανε το εσωτερικό του ταξίδι, τον απολογισμό του, αν τσακώθηκε με τον εαυτό του και τώρα, στα 60 κοντά, το τοπίο του έχει ξεκαθαρίσει. Παίζει το κομπολόι του, είναι λιγάκι νευρικός, αλλά έχει όρεξη να μιλήσει, να πει όσα μπορεί να πει… Έχετε 10 λεπτά να μιλήσουμε; Και ώρες έχω. Πρώτη φορά βγήκατε με άδεια; Για πρώτη φορά βγήκα στα 12 χρόνια. Έπρεπε να είχα βγει από τα οκτώ. Αν δεν έχεις μέσο στη φυλακή δεν γίνεται τίποτα. Μόνο μέσον; Και λεφτά. ʼλλοι πληρώνουν 2.000 ευρώ και την παίρνουν την άδεια. Εγώ στα 10 χρόνια τους παρακαλούσα να βγω στην κηδεία του πατέρα μου, δεν μου την έδωσαν. Στα 12 μου την έδωσε ο Αραβαντινός, ήταν το μνημόσυνο, μου λέει «θα την πάρεις». Τον αρχιφύλακα, τον διευθυντή, τους έδιωξε τελικά ο Αραβαντινός. Είχαν γίνει και καταγγελίες από πολλούς. Πως ήταν το «έξω» μετά από 12 χρόνια; Αλλού πατούσα αλλού βρισκόμουνα. Δεν ήμουνα ο εαυτός μου. Γιατί «φάγατε» ισόβια; Έφαγα ισόβια και δύο χρόνια για φόνο, αλλά δεν έπρεπε να φάω τόσο πολύ. Πήγα χωρίς δικηγόρο, όρισε το δικαστήριο. Δικάστηκα στη Θήβα, από γυναίκα πρόεδρο, γυναίκα εισαγγελέα. Είναι κακό αυτό; Πως δεν είναι κακό. Δεν ήξεραν καλά-καλά την υπόθεση και δεν μ΄ άφησαν και να μιλήσω. Τον δικηγόρο δεν τον διάλεξα εγώ. Δεκαπέντε χρόνια έπρεπε να φάω για τη συμπλοκή. Τι έγινε εκείνη τη νύχτα; Έγινε μέσα στο σπίτι μου. Ήρθε ένας Σύριος, πιαστήκαμε στα χέρια, εκπυρσοκρότησε το όπλο που είχα, το 38άρι, τον χτύπησε στην κοιλιά. Τα ΄χασα. Ήταν και τρεις γυναίκες μια Ουκρανή και δύο Μολδαβές. Γιατί ήταν εκεί; Είχα ένα μπαρ, η μια του χρωστούσε, ήρθε να ζητήσει τα λεφτά πιο γρήγορα από τη συμφωνία κι εκείνη δεν τα είχε. Τι έγινε μετά; Τα χασα, έφυγα, μ΄ έψαχναν 20 μέρες. Όταν με βρήκαν, τέσσερις μέρες με δέρνανε στη Θεσσαλονίκη. Θέλαν να μάθουν πού είναι το όπλο. Τους είπατε; Τους είπα το ριξα στη θάλασσα. Δεν με πιστέψανε. Έφαγα δύο χρόνια για το όπλο. Πού το βρήκατε; Το αγόρασα από έναν Αλβανό στη Ομόνοια. Η ζωή στη φυλακή; Αν δεν έχεις λεφτά, υποφέρεις. Ή λεφτά ή δυνατά μπράτσα χρειάζεται η φυλακή. Εσείς τι είχατε; Μπορεί να είχα μυαλό. ʼλλαξα πολλές φυλακές: Στη Χαλκίδα τέσσερα χρόνια, στην Αλικαρνασσό τέσσερα, δύο στην Πάτρα, στο Δομοκό και τώρα στον Κορυδαλλό. Δούλεψα οκτώ χρόνια στις φυλακές. Στα μαγειρεία, στους φούρνους, έγινα κουρέας, όλα για να ζήσω. Τώρα μαγειρεύω για ένα φίλο μου που ΄μαστε στο κελί κι αυτός με βοηθάει για τον καφέ μου, το σαμπουάν μου… Κι είναι τζάπα ο άνθρωπος μέσα. Είναι κι άλλοι «τζάπα» μέσα; Υπάρχουνε. Αν δεν έχεις καλό δικηγόρο είσαι χαμένος. Ποια ήταν η πιο σκληρή φυλακή; Όλες. Η Αλικαρνασσός, η Πάτρα, στον Κορυδαλλό είναι πιο άγρια τα πράγματα. Δεν θέλω να πω για τ΄ άλλα, θα σου πω για το φαΐ. Ψάρι που δεν τρώγεται μια φορά την εβδομάδα, πατάτες σκέτες μια φορά, μακαρόνια με κιμά, που ο κιμάς είναι σαν άμμος… Ναρκωτικά υπάρχουν; Παντού είναι τα ναρκωτικά. Μια βόλτα να πας στην Αλικαρνασσό είναι γεμάτα τα κελιά. Πίνουνε, βαράνε ενέσεις… Όπως είναι η Ομόνοια σήμερα ήταν οι φυλακές Αλικαρνασσού το 2000. Πως μπαίνουν; Αφού ξέρετε πως μπαίνουν… Και στην Πάτρα πολύ ναρκωτικό. Εσείς; Εγώ δεν μπλέχτηκα ποτέ ούτε με πρέζα, ούτε με κόκα. Στο Δομοκό που ήμουν κουρέας μου έριξαν ψυχοφάρμακα μέσα στον καφέ τη μέρα που θα έφευγα με την πρώτη άδεια, για να με τρελάνουν. Εγώ ούτε ασπιρίνη δεν πίνω. Θέλαν να σπάσουν πλάκα οι κρατούμενοι. Αντί να έρθω στη Ρόδο βρέθηκα στην Κρήτη, τέτοια πλάκα έπαθα. Έχασα την άδεια, μ΄ έψαχνε η αστυνομία, είχα ξεχάσει ότι πρέπει να δίνω το παρόν. Όταν πήγα πίσω τιμωρήθηκα, άργησα πολύ να ξαναπάρω. Γιατί σας το έκαναν; Έτσι, με τα ναρκωτικά δεν έχω μπλέξει, ούτε καβγάδες θέλω, ούτε προνόμια. Πριν πάω στην Αλικαρνασσό, Αλβανοί είχαν μαχαιρώσει έναν πιτσιρικά Κρητικό. Έφαγαν πολλοί ισόβια για τον πιτσιρικά. ʼλλος ήτανε μπλεγμένος, αυτός έφαγε τη μαχαιριά, τζάπα. Μπήκε να προστατέψει τον συγκάτοικό του στο κελί. Τώρα πως είναι μέσα για σάς; Τώρα βλέπω την έξοδο. Τελειώνω, υπογράφω στις 11 Σεπτεμβρίου. Μετράτε τις μέρες; Αν τις μετράω λέει… Δεκαέξι χρόνια θα ΄χω σκαστά μέχρι τότε κι έχω και 8,5 χρόνια μεροκάματα. Αν γυρνούσατε το χρόνο πίσω; Θα φευγα πάλι στην Αυστραλία. Είχαμε πάει το 1960 με την οικογένειά μου, αλλά γύρισα μικρός, αρραβωνιάστηκα αμέσως, παντρεύτηκα αμέσως, χώρισα αμέσως, έκανα τα ίδια μετά από λίγο στην Κρήτη, έκανα από ένα παιδί σε κάθε γάμο και μετά μου έστειλε λεφτά η μάνα μου από την Αυστραλία να κάνω εστιατόριο στη Ρόδο, που την ήξερα τη δουλειά. Έκανα κωλόμπαρο στην Αθήνα. Ο πατέρας μου «έφυγε» από μένα, άλλα όνειρα είχε, η μάνα μου με στηρίζει ακόμα. Μια Βουλγάρα στον καφέ μου είχε πει όλη μου τη ζωή, τότε δεν την πίστεψα: ότι θα μου δώσουν πολλά λεφτά, θα κάνω μαγαζί και θα περάσω μεγάλη πόρτα. Ήταν η φυλακή…