Όχι στην ακυβερνησία, που οδηγεί η πόλωση δεξιάς - αριστεράς

Toυ Κοσμά Σφυρίου Διάβασα και άκουσα από ορισμένους, να παρομοιάζουν την σημερινή Ελληνική Δημοκρατία, με την «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» της Γερμανίας 1918 – 1933. Μπορεί να διαπιστώνει κανείς αναλογίες μεταξύ αυτών των δύο δημοκρατιών, όμως εγώ θεωρώ πολύ άστοχη αυτή την παρομοίωση, κυρίως γιατί αποκλείω να έχουν την ίδια κατάληξη (και ελπίζω να μην διαψευσθώ). Ποιές αναλογίες μπορεί να διαπιστώσει κανείς ; • Και οι δύο βιώνουν πρωτόγνωρη οικονομική και πολιτική κρίση (2008/1929). • Και στις δύο περιπτώσεις η κρίση έχει «ρίζες» ενδογενείς και εξωγενείς. • Και στις δύο η ανεργία διπλασιάζεται μέσα σε τέσσερα χρόνια, λόγω ύφεσης. • Και οι δύο κυβερνήσεις – σοσιαλδημοκρατικές - βλέποντας την οικονομία να καταρρέει, καταφεύγουν στη λήψη οδυνηρών μέτρων. • Και οι δύο βιώνουν διαρκώς διογκούμενη λαϊκή αγανάκτηση, αλλά και βιαιοπραγίες κατά μελών του κοινοβουλίου, κυρίως από στελέχη ναζιστικής αντίληψης. • Και στις δύο περιπτώσεις γίνονται αλλεπάλληλες κοινοβουλευτικές εκλογές. • Και στα δύο κοινοβούλια εκλέγονται πολλά κόμματα, χωρίς κανένα να μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση (ακυβερνησία) και ενισχύονται μόνο τα άκρα • Και στις δύο περιπτώσεις ορισμένες πολιτικές ηγεσίες στέκονται αναντίστοιχες της κρισιμότητας των καιρών, προτάσσουν τις κομματικές τους επιδιώξεις, δεν συναινούν στον σχηματισμό κυβέρνησης και το πρόβλημα διαρκώς επιδυνώνεται. • Και στις δύο δημοκρατίες ανεβαίνει η εκλογική επιρροή της Αριστεράς (μάλιστα στη «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» εξελίχθηκε σε σχετική πλειοψηφία), γιατί το εκλογικό σώμα, αρχικά, «κινείται» προς τ’ αριστερά. • Και στις δύο ιστορικές συγκυρίες η Αριστερά δημαγωγεί απέναντι σε φωνές, του τύπου : «δεν χρωστούμε τίποτε», «δεν πληρώνουμε τίποτε», «να ακυρώσουμε τη συμφωνία» ... (βλ. το βιβλίο του Η. Winker «Βαϊμάρη, η ανάπηρη δημοκρατία 1918 – 1933»). Όμως, στο χέρι των ελλήνων και των ελληνίδων είναι, η σημερινή Ελληνική Δημοκρατία να μην ακολουθήσει την πορεία που ακολούθησε η «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» : • Στην Γερμανία του μεσοπολέμου η πολιτική ζωή διχάστηκε. Το αριστερό κόμμα κατήγγελε συστηματικά την Σοσιαλδημοκρατία (ήταν ο δεύτερος πόλος). Οι διανοούμενοι ζητούσαν από τα μικροαστικά στρώματα, ακόμη και από την αστική τάξη, να υποστηρίξουν την Σοσιαλδημοκρατία, γιατί, όπως γράφει ο Τ. Μαν, «σε αντίθετη περίπτωση προβλέπεται η δυστυχία όλων». Στην σημερινή Ελλάδα, ο ελληνικός λαός στις κάλπες – 17 Ιουνίου - ενισχύοντας το ΠΑ.ΣΟ.Κ, ως εκφραστή του μεσαίου χώρου (που συμμετέχει στην ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία), αποτρέπει τον διχασμό, μεταξύ δεξιάς - αριστεράς. Δημιουργεί τις προϋποθέσεις για κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης, με προοδευτική προγραμματική συμφωνία αλλαγής των επαχθών όρων του μνημονίου, ανάπτυξης και άρσης κοινωνικών αδικιών. • Στην «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» η πολιτική συμπεριφορά των ηγετών της Αριστεράς, οδηγεί τον διάσημο συνταγματολόγο Κ. Σμιθ να χαρακτηρίσει την πολιτική τους, ως «απαξιωμένη ενασχόληση, απαξιωμένης κάστας ανθρώπων». Συγκρούεται διχαστικά η Αριστερά με την Σοσιαλδημοκρατία, η ακροδεξιά καραδοκεί και επικαρπωτής αυτής της πόλωσης καταλήγει να είναι ο Χίτλερ ! Στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933, ο Χίτλερ πήρε 43,9% (!), η Σοσιαλδημοκρατία 18,3% και η Αριστερά 12,3%.Ακολουθεί εκτροπή από τη δημοκρατία - όλεθρος! Στην Ελληνική Δημοκρατία σήμερα, όσο η χώρα μας παραμένει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θεωρείται αδιανόητη η εκτροπή από το δημοκρατικό πολίτευμα. Όμως, επιβάλλεται η εκλογική ενίσχυση του μεσαίου χώρου – του ΠΑ.ΣΟ.Κ – για να εξισορροπείται η πολιτική κατάσταση. Όταν ο μεσαίος χώρος «εξακτινώνεται» προς τα άκρα, τότε εξαφανίζονται η μετριοπάθεια, η συναίνεση, η ισορροπία και εν τέλει το μέτρο. Σ’ αυτή την περίπτωση η Δημοκρατία θα είναι χαμένη, συμπιεσμένη ανάμεσα σε ανεφάρμοστους και επικίνδυνους μαξιμαλισμούς. Η κρίσιμη, επικίνδυνη, ιστορική συγκυρία, που διέρχεται η πατρίδα μας – κυρίως - αλλά και οι λοιπές «ασθενέστερες» χώρες της Ευρώπης, απαιτούν στρατηγικές αποφάσεις και μεγάλες συναινέσεις, με πατριωτικά και όχι μικροκομματικά κριτήρια. Ο ελληνικός λαός, με την ψήφο του στις 17 Ιουνίου, μπορεί, υπεύθυνα να πεί : • Όχι στο πολιτικό αδιέξοδο, στο οποίο οδηγεί ο διχαστικός διπολισμός Δεξιάς – Αριστεράς. • Ναι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ, ως εγγυητή της συναινετικής διακυβέρνησης μακράς πνοής, που θα αποτρέψει την ακυβερνησία.