Μια γυναίκα-σύμβολο για την Ελλάδα

Το ακριτικό Καστελλόριζο τίμησε τις μέρες αυτές τη μνήμη της Δέσποινας Αχλαδιώτη, της «κυράς της Ρω» με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 30 χρόνων από το θάνατο της. Μιας γυναίκας –σύμβολο για την πατρίδα μας, που για πολλά χρόνια ύψωνε κάθε μέρα την σημαία μας στο μικρό νησί, θέλοντας με τον τρόπο αυτό να διατρανώσει σε όλο τον κόσμο ότι η Ρω ήταν πάντα και θα είναι ένα ελληνικό νησί. Ακόμη και στα δύσκολα χρόνια του πολέμου και της Κατοχής, η Δέσποινα Αχλαδιώτη δεν εγκατέλειψε τη Ρω ούτε την ελληνική σημαία, δείχνοντας έτσι τον πατριωτισμό και την απέραντη αγάπη της για την πατρίδα. Φέτος το Καστελλόριζο τίμησε την «Κυρά της Ρω» με ξεχωριστό τρόπο. Πολλοί επίσημοι και κόσμος πήγαν στο νησάκι και κατάθεσαν στεφάνια στον τάφο της κατά τη διάρκεια μιας σεμνής τελετής που οργάνωσε ο Δήμος Μεγίστης και το βράδυ της περασμένης Παρασκευής στο λιμάνι του νησιού οργανώθηκε μια εκδήλωση προς τιμήν της. Μάλιστα προβλήθηκε ένα τμήμα από την τηλεοπτική συνέντευξη που είχε δώσει η «Κυρά της Ρω» στον Φρέντυ Γερμανό, όπως επίσης και ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή της. Ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο αντιδήμαρχος Καστελλορίζου κ. Γιώργος Αχλαδιώτης, ανιψιός της «Κυράς της Ρω», ο οποίος αναφέρθηκε στη ζωή και τη δράση της μοναδικής αυτής γυναίκας. Στην ομιλία του ο κ. Γιώργος Αχλαδιώτης είπε μεταξύ άλλων και τα εξής: «Εφέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον θάνατο μιας ελληνίδος ηρωίδας, της Δέσποινας Αχλαδιώτη, γνωστής και ως “Κυρά της Ρω”. Μιας γυναίκας-σύμβολο. ΔΙότι αυτός ο τόπος, η Ελλάδα δεν έχει πάψει να γεννά ηρωίδες, από την αρχαιότητα έως τις ημέρες που ζούμε! Είναι μια αστείρευτη πηγή ηρώων και ηρωίδων... Η νησίδα της Ρω, είναι ένα μικρονησίδιο, ριγμένο στην θάλασσα του Καστελλόριζου, σχεδόν την οριογραμμή των θαλασσίων συνόρων Ελλάδος-Τουρκίας. Εβγαλε και ανέδειξε ένα σύμβολο των Ελλήνων και κυρίως των Ελληνίδων. Η ακρίτισσα Αχλαδιώτη, εγκαταστάθηκε στο μικρονήσι της Ρω με τον σύζυγό της Κώστα και την τυφλή μητέρα της, το 1924... Εμειναν μόνοι έως το 1940 όταν ο σύζυγός της αρρώστησε βαριά. Οταν απέθανε ο σύντροφός της, η Δέσποινα Αχλαδιώτη φρόντισε τα της ταφής του στο Καστελλόριζο, καθώς προστάσουν οι παραδόσεις μας και δεν διάλλεξε να μείνει στα εύκολα, παρά επέστρεψε στο ερημόνησό της, την Ρω, μαζί με την μάνα της.  Μαζί έβγαλαν την κατοχή, προσφέροντας υπηρεσίες σ’ όσους ιερολοχίτες εύρισκαν εκεί καταφύγιο. Δεν εγκατέλειψε ποτέ το νησί της, ακόμη κι όταν το Καστελλόριζο σείστηκε και κατεστράφη από τους βομβαρδισμούς των Γερμανών, μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το 1943. Η χαλασιά του Καστελλόριζου, που ανάγκασε τους νοικοκυραίους κατοίκους του να το εγκαταλείψουν παίρνονας τον δρόμο της προσφυγιάς, δεν πτόησε την Δέσποινα Αχλαδιώτη, η οποία σε πείσμα των καιρών και των συνθηκών, συνέχισε να μένει πάνω στο “νησί της”! Και σαν σκιά, σαν φάντασμα και σαν αερικό να το γυροφέρνει, “με δυνατή φωνή και γοργή περπατησιά”... Το ίδιο κι αργότερα, όταν γερμανικά “στούκας” βομβαρδίζουν λυσσαλέα και πάλι το νησί. Και πάλι ακλόνητη, ένα με τα βράχια της Ρω, η “κυρα-Δέσποινα”. Κάθε πρωί υψώνει την ελληνική σημαία, την υποστέλλει κάθε βράδυ, σαν φαντάρος. Από τότε, παραπλέοντες ναυτικοί, ντόπιοι, αλλά κυρίως ξένοι, μίλαγαν για την “κυρά της Ρω”, προσωνύμιο που έκανε τους πάντες να ξεχάσουν το πραγματικό της όνομα... Την βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών, το υπ. Εθν. Αμύνης, το Πολεμικό Ναυτικό, η Βουλή των Ελλήνων, ο Δήμος Ρόδου, η Εθνική Τράπεζα Ελλάδος, κ.α. Και δεν θεωρώ πως στο πρόσωπό της βραβεύθηκε μόνο η Δέσποινα Αχλαδιώτη, η κυρά της Ρω, αλλά κάθε Ελληνίδα, κάθε ηρωίδα που αντιστέκεται στο σύστημα, που συνεχίζει την παράδοση από την αρχαία Ελλάδα (την επίσης δική μας Καλλιπάτειρα), έως την Μπουμπουλίνα και την Βιζβίζη, τις γυναίκες της Χίου, του Ζάλογγου, της Νάουσας, τις ηρωίδες της Λήμνου, της Λέσβου, τις μάνες του ‘40... Η ακρίτισσα Δέσποινα Αχλαδιώτη, αντιστάθηκε συνεχώς στην ζωή της: Στον κατακτητή επί Κατοχής και στην βολεμένη ζωή, επί νεοελληνικού κράτους. Η Δέσποινα Αχλαδιώτη, η “Κυρά της Ρω” απεβίωσε 30 χρόνια πριν από σήμερα... Ελαφρύ να ‘ναι το χώμα που την σκεπάζει».