Η απελπισία ...της προδοσίας... των αξιών

«Ήρθε ο καιρός, πάνω σε τούτη την...πληγή, να ξανακτίσουμε...μαζί!» (Ν. Γκάτσος)

Στις αρνητικές καταστάσεις που βιώνουμε σήμερα, σ’ όλη την κοινωνική μας διαστρωμάτωση, στους θεσμούς, στον πανικό τού δημοσιονομικού μας προβλήματος, στον διασυρμό και την ηθική ντροπή μιάς διαφθοράς μας, στη διαπεραστική δυσοσμία της πολιτικής μας ζωής στις απάτες και τις κλοπές, στον θάνατο τών ιδανικών των νέων μας, στην…πτώχευση τής…τράπεζας: «ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ» και σ’ ένα αμέτρητο πλήθος καθημερινού απολογισμού τόσων ανομολόγητων παρεκτροπών, πώς να μην απελπίζεσαι» και να μην αναρωτιέσαι; «Quo vadimus, Domini!» «Πού πάμε…, Κύριοι», υπόλογοι, υπεύθυνοι, όλοι, μιας χρόνιας, ανέγνωμης πολιτικής ζωής; Πού πάμε, Κύριοι, όταν σ’ ένα συντελεσμένο έγκλημα εις βάρος της επιβίωσης της πατρίδας και της Δημοκρατίας, οι ένοχοι σιωπούν; Έτσι απλά «αυτοαμνηστεύεται», ο κάθε…υπόδικος και προδότης της τιμής ενός έθνους; Η ανησυχία και η ανασφάλεια που διαπερνά το « είναι» τού σημερινού πολίτη, ξυπνά το ένστικτο τής εθνικής του σωτηρίας και τής υπαρξιακής του αναζήτησης! Ψάχνει εναγώνια την αποφυγή τού οριστικού του ναυαγίου… Στον ύπνο σου, τα εφιαλτικά όνειρα, στην τρομακτική τους εμφάνιση, σε… προειδοποιούν: «Ξύπνα». Κινδυνεύεις! Η…έγερσή σου, αυτή, ως αυτόματη βιολογική τελεολογία, σκοπιμότητα, σε απαλλάσσει από τον, εφιάλτη, βραχνά… ενός δαιμονικού σου βάρους! Στο ξύπνιο σου, στον χειροπιαστό κίνδυνο τής πατρίδας σου, η ευθύνη πέφτει εξολοκλήρου σε σένα. Εσύ την επωμίζεσαι. Εσύ θα αποφασίσεις και στην τόλμη των αρετών σου, να πετύχεις την…κοινωνική σου… τώρα, «εξ» έγερση! Και η εξέγερσή σου, σήμερα, στη φωνή τής πατρίδας που σε καλεί για να την βοηθήσεις, δεν είναι, όχι, η ατομική ιδιοτέλεια και η κομματική σου φιλοδοξία, αλλά η αρετή τής…συστράτευσής σου για αλληλεγγύη και σύμπραξη. Αυτή είναι, ιστορικά, η μόνη Πύλη εξόδου μας προς την σωτηρία! Αυτή είναι η λύση τού Γόρδιου δεσμού και αυτή είναι η αυθεντική φωνή της πατρίδας σου. Αλλιώς η έξοδος σου από τον λαβύρινθο δεν φαίνεται, δεν δείχνει ορατή. Είναι αδιέξοδη, τραγικά…αδύνατη! Φαντάζει, βέβαια, ουτοπία και δεν περιμένει κάποιος το καταραμένο βιολογικό γονίδιο τού διχασμού να ανατραπεί…Αλλά…νιώθω προ των πυλών… μιας κόλασης. «Για να κτιστεί μια κοινωνία. λέει ο Πλάτων, πρέπει οι άνθρωποι να μην είναι… αυτάρκεις!» Που σημαίνει ότι μια κοινωνία, που δεν τα έχει όλα, δεν…εφησυχάζει, ζει ψυχολογικά, αναγκαστικά τον συναγερμό της αναδημιουργίας της. Και… « Ήρθε ο καιρός, πάνω σε τούτη την… πληγή, να ξανακτίσουμε μαζί!» Γκάτσος Στην απελπισία σου ανασυντάσσεσαι και δημιουργείς. Στον εγκλωβισμό σου σπάζεις τα σίδερά σου να ξεφύγεις. Στην πτώση σου αγωνίζεσαι, να…σηκωθείς…« Στην αγωνία σου το μονό δεν φτάνει, το διπλό… περισσεύει.» Στην ανάγκη και οι θεοί πειθαρχούν. Για να γίνει μια ανάσταση προϋποτίθεται ο σταυρικός θάνατος! Για να νιώθεις ελεύθερος, πρέπει να ήσουν σκλάβος. «Αν θες ειρήνη, ετοιμάζου για… πόλεμο!» Si vis pacem, para bellum! Κι όταν έχουμε…πόλεμο, τα δίνουμε όλα, και… τον εαυτό μας!. Σήμερα, ζούμε υπό επιτήρηση, διασωληνωμένοι, επιβιώνουμε προσωρινά!. Ζούμε με πίστωση χρόνου. Κάθε άλλη λύση πλην της συμφιλίωσής μας σημαίνει απρόβλεπτες συνέπειες και ανεξέλεγκτες εξελίξεις. Η συντριβή…μας, ως δυσάρεστο αίσθημα, φτάνει ώς τα ανεξόφλητα γραμμάτια που αφήνουμε στα παιδιά μας, στο μέλλον μας! Θεωρητικές μεν οι αναζητήσεις, αλλά προηγούνται των… πράξεων. Δυστυχώς Οι πολιτικοί μας, παρά την αυτοσυνειδησία τους στο κακό γύρω μας, στις κρίσιμες ώρες, δεν… έδωσαν δείγματα μιας στρατηγικής τους φιλοτιμίας, για να γίνουν παράδειγμα σ’ όλους. Σήμερα ακόμα« Εισπράττουν και τώρα επιχορηγήσεις και σφυρίζουν αδιάφορα» (Εφημ. Καθημ.4-1-2013). Ενώ, μπροστά στον χειροπιαστό αφανισμό μας, όφειλαν να ήταν μπροστάρηδες σε πολλά ψυχολογικά ρηξικέλευθα σχήματα και θα έπρεπε, για τους ίδιους, ευσχήμως να είχαν, οι παλαιότεροι, κρεμάσει, για λόγους ευθιξίας, τα…παπούτσια τους, να είχαν εγκαταλείψει το πολιτικό γήπεδο και να παρέδιδαν, σε νέα γενιά ειδικών, για να οργανωθεί μεθοδευμένα, από αριστίνδην ηγέτες, κοινό συναινετικό κοινοβουλευτικό σώμα σωτηρίας. Έτσι κι αλλιώς η Κυβέρνησή μας είναι, «υπό επιτήρηση», κινείται με τα νήματα άλλων και όχι, εντελώς, με δική της βούληση… Έτσι, κι ακόμα χωρίς να φταίνε όλοι οι βουλευτές, γιατί έφταιξαν, ίσως, καταστάσεις και εποχές, θα έμεναν απαλλαγμένοι από κάθε κρίση συνείδησης και από την…ευθύνη τής καθημερινής πολιτικής ντροπής και… αποδοκιμασίας τους… Δυστυχώς το κλίμα γι’ αυτούς ούτε θα ανατραπεί ούτε θα αλλάξει. Δηλώνει, ισόβια μ’αυτους, «παρών!» ʼλλωστε, το άκουσε όλη η χώρα, «Πολιτικήν αλητεία» αποκαλεί ο ένας τον άλλο. Δόθηκε μάθημα υψηλής κοινωνικής εθνικής αγωγής στην οθόνη της βουλής για τους νέους μας. Αυτό μπορούσαν… αυτό έκαμαν. «Αιδώς Αργείοι » Κι ύστερα, μετά την συμφιλίωση, να έρθει ως τιμωρός, Νέμεση, η δίκη για όλα τα τρωκτικά τής προδοσίας τής πατρίδας σου. Μέτρο επιείκειας γι αυτούς δεν… χωρεί! Δεν πρέπει να μείνουν ατιμώρητοι… Δεν πρέπει, τέλος, να μας διαφεύγει ότι, στη νηφάλια αποτίμηση τής σκέψης τούτης, η πατρίδα στέκει, πάντα, πιο πάνω από όλους μας, πιο πάνω από τον καθένα, πιο πάνω από κάθε λογική, πιο πάνω από κάθε κομματικό και ατομικό συμφέρον, πιο πάνω από κάθε μας άνεση, πιο πάνω απ’ όλα, και από τη ζωή μας και από όσα υπάρχουν! Π. Α, ΧΑΜΟΥΖΑΣ Ρόδος, 5-1-2013