"Αταλάντη" του Ζαν Βιγκό στο Cine Camp

Το Camp διοργανώνει την προβολή του κλασικού έργου του Ζαν Βιγκό με τίτλο "Αταλάντη", στο πλαίσιο των προβολών του Cine Camp, τη Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2013, με ελεύθερη είσοδο.

Στο πλαίσιο των προβολών του CINE CAMP στις 18 Φεβρουαρίου 2013 θα προβληθεί στο ισόγειο του CAMP! το κλασσικό αριστούργημα του Ζαν Βιγκό "ΑΤΑΛΑΝΤΗ".

Ο ʼκι Καουρισμάκι έχει ενδεικτικά αναφέρει για το συγκεκριμένο φιλμ: "Είναι μια ταινία που γυρίστηκε από κάποιον που ήξερε ότι θα πέθαινε σύντομα, γι’ αυτό και κατέδειξε την ομορφιά της ζωής έτσι όπως εκείνος δεν θα τη ζούσε ποτέ". (The Telegraph, 2003)

Η ταινία θα προβληθεί με αγγλικούς υπότιτλους.

Σπάνια η Αταλάντη λείπει από τις λίστες με τις 100 καλύτερες ταινίες της ιστορίας του σινεμά, συχνά μάλιστα βρίσκεται και στο top-10. Ουσιαστικά πρόκειται για τα 89 από τα 157 συνολικά λεπτά της κινηματογραφικής παραγωγής του Ζαν Βιγκό, του πρωτοπόρου Γάλλου σκηνοθέτη που έφυγε από τη ζωή μόλις 29 ετών, θύμα της φυματίωσης, τη χρονιά που ολοκλήρωσε τη μοναδική μεγάλου μήκους ταινία του (1934). Το μοναδικά ανεξάρτητο έργο του συνοψίστηκε από τη θεωρία στον όρο Ποιητικός (ή Μαγικός) Ρεαλισμός, μια τάση με κύρια συστατικά τους φυσικούς χώρους, την ασυνέχεια στις λήψεις της κάμερας και στο μοντάζ, όπως και την παρεμβολή σουρεαλιστικών και ονειρικών στοιχείων σε μια κατά τα λοιπά "φυσιολογική" ιστορία. Αποτέλεσμα αυτού είναι μια εμμονικά αισιόδοξη, αλλά και ταυτόχρονα πικρά ειρωνική ματιά απέναντι στην πραγματικότητα.

Πέρα από τις πολλές ανομολόγητες, φανερές επιρροές από το έργο του Βιγκό διακρίνει κανείς σε σκηνοθέτες όπως ο Φρανσουά Τριφό (Τα 400 Χτυπήματα), ο Λίντσεϊ ʼντερσον (If…), οι Μόντι Πάιθον (Οι Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης), ο ʼκι Καουρισμάκι (Μακριά Πετούν Τα Σύννεφα, Το Λιμάνι της Χάβρης) κ.ά.

Η "Αταλάντη" ξεκινά από μια απλοϊκή σεναριακή ιδέα, το γαμήλιο ταξίδι δύο νεόνυμφων πάνω στη "Μαούνα που Περνά" (αυτός ήταν και ο εναλλακτικός τίτλος της ταινίας) και διασχίζει τον Σηκουάνα ξεκινώντας από μια μικρή επαρχιακή πόλη με τελικό προορισμό το κέντρο του Παρισιού. Καθώς η μαούνα χαράζει την πορεία της, το ζευγάρι του Ζαν (Ζαν Νταστέ) και της Ζιλιέτ (Ντίτα Πάρλο) αγκαλιάζονται, γελάνε, φιλιούνται και τσακώνονται με πρωτοφανή ελευθεριότητα για τα δεδομένα της εποχής, υπό το βλέμμα του Περ-Ζιλ (Μισέλ Σιμόν, διάσημη ρέμπελη φιγούρα στο τότε Παρίσι), του χαοτικού καπετάνιου-πειρατή που δεν σταματά να τους πειράζει περιτριγυρισμένος από έναν στρατό από γάτες, αλλά και από μια αλλόκοτη συλλογή από αντικείμενα, μηχανικά παιχνίδια, μαριονέττες, γραμμόφωνα, μαχαίρια κ.ά.

Οι πιο δυνατές, ονειρικο-ρεαλιστικές εικόνες της ταινίας θα έρθουν όταν η Αταλάντη φτάσει στο Παρίσι και η Ζιλιέτ αποφασίσει να την εγκαταλείψει για να περιπλανηθεί στη μοντέρνα πόλη.

Σημαντικό ρόλο στην εικονοποιία της Αταλάντης έπαιξε και ο μόνιμος συνεργάτης του Βιγκό, ο Ρώσος κινηματογραφιστής Μπόρις Κάουφμαν, αξιοποιώντας τις διάφορες εκδοχές του φυσικού φωτός και της σκιάς με ήλιο, βροχή ή ομίχλη, για τη δημιουργία κάδρων που υπαινίσσονται πολλά περισσότερα από όσα δείχνουν. Στα πρώτα χρόνια του ήχου στον κινηματογράφο, ο Βιγκό παρουσίασε επίσης ένα άρτιο ορίτζιναλ σάουντρακ, με τη συνδρομή του επίσης σταθερού του συνεργάτη, Μορίς Ζομπέρ. Aνδρέας Κίκηρας

Σκηνοθεσία: Ζαν Βιγκό Σενάριο: Ζαν Γκινέ, Ζαν Βιγκό