Ο Αλέξανδρος Δουμάς-πατήρ απαθανατίζει το Δράκο της Ρόδου

Η άφιξη στη Ρόδο του Γάλλου ιππότη Dieudonné de Gozon

Παρουσίαση-σχολιασμός ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΛΑΧΟΥΡΗΣ Β΄ Ο διάσημος Γάλλος συγγραφέας Αλέξανδρος Δουμάς, πατέρας, συνεχίζει: Την περίοδο αυτή έφτασε στη Ρόδο, ένας ιππότης της Camarque(1), ονόματι Θεόδοτος ντε Γκοζόν(2). Επρόκειτο για ένα ιππότη αδάμαστης και θαυμαστής γενναιότητας και μεγάλης σύνεσης, ποτέ, όμως, δεν είχε πολεμήσει στην Ανατολή, παρά μόνο στη Δύση. Έτσι του δίδεται τώρα η ευκαιρία να δείξει ή μάλλον να δώσει ένα δείγμα, στους συντρόφους του ιππότες, τι γνώριζε να κάνει στη διάρκεια μιας σκληρής και άνισης μάχης. Αλλά όπως ήδη αναφέρθηκε ήταν άνθρωπος τόσο φρόνιμος όσο και γενναίος, κι έτσι αποφάσισε να μη διακινδυνεύσει από απερισκεψίες και ειδικά να μη θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του, όπως έκαναν με τη δική τους αυτοί που είχαν μέχρι τότε δοκιμάσει την περιπέτεια. Και πριν πολεμήσει γιατί περί άνισου πολέμου επρόκειτο, έπρεπε να γνωρίζει καλά ποιος θα ήταν ο εχθρός του. Συνεπώς ο Θεόδοτος ντε Γκοζόν πήρε τις πιο ακριβείς πληροφορίες που μπορούσε να ζητήσει και έμαθε ότι ο δράκος κατοικούσε σε ένα τέλμα δύο λεύγες(3)από την πόλη. Κατά τις 11 το πρωί, δηλαδή την πιο ζεστή ώρα της ημέρας, έβγαινε από τη σπηλιά του και ξάπλωνε στον ήλιο, λιάζοντας τα γιγάντια μέλη του. Έμενε στη θέση αυτή-τη χρησιμοποιούσε και ως καρτέρι για τη λεία του- μέχρι τις 4 το απόγευμα και μόλις έφτανε αυτή η ώρα, επέστρεφε στη σπηλιά του για να μην ξαναβγεί , παρά την επομένη. Αυτό και μόνο δεν ήταν αρκετό. Ήθελε να δει το φίδι με τα ίδια του τα μάτια. Συνεπώς, βγήκε ένα πρωινό από την πόλη και πορεύτηκε προς το βούρκο. Αντί να είναι εφοδιασμένος με όπλα, πήρε μόνο ένα φύλλο χαρτιού και μια γραφίδα. Φτάνοντας στο ένα μίλι από τη σπηλιά, αναζήτησε κάποιο ασφαλές μέρος απ’ όπου θα μπορούσε να δει χωρίς να γίνεται αντιληπτός και όταν το βρήκε, περίμενε με τη γραφίδα και το χαρτί, πότε θα άρεσε στο ερπετό να βγει, για να πάρει τον αέρα του. Το φίδι ήταν πολύ ακριβές στις συνήθειές του. Ακριβώς στην ώρα του βγήκε, ρίχτηκε σε ένα βόδι που το κατάπιε ολόκληρο και γέμισε το φαρδύ του στομάχι και ικανοποιημένο από τη μέρα που πήγε καλά, «άραξε» στον ήλιο, πεντακόσια βήματα από το μέρος όπου ο Γκοζόν ήταν κρυμμένος. Έτσι είχε όλο τον καιρό να ζωγραφίσει το πορτραίτο του. Το φίδι πόζαρε όπως ένα μοντέλο. Επίσης αναπαρήγαγε με λεπτομερή πιστότητα και τις παραμικρές λεπτομέρειες του προσώπου του. Τελειώνοντας το σχέδιο, ο ιππότης αποτραβήχτηκε με την ίδια προφύλαξη και επέστρεψε στην πόλη. Οι σύντροφοί του τον ρωτούσαν αν είχε δει το ερπετό. Ο Γκοζόν τους έδειξε το σχέδιο και αυτοί αναγνώρισαν, παρότι δεν το είδαν ποτέ, ότι σχεδιάστηκε με μεγάλη ακρίβεια. Την επομένη ο Γκοζόν βγήκε εκ νέου, από την πόλη των τειχών, και ξαναγύρισε στον κρυψώνα του. Το βράδυ επέστρεψε και οι ιππότες τον ρωτούσαν τι έχει κάνει και απάντησε ότι έκαμε μερικές διορθώσεις στο σχέδιο της προηγούμενης μέρας. Τότε οι σύντροφοί του μαχητές-μοναχοί, άρχισαν να γελούν, αλλά την επομένη και τη μεθεπομένη επαναλήφθηκαν τα ίδια, έξοδοι, προφυλάξεις, επιστροφή και η ίδια απάντηση εκ μέρους του ιππότη. Οι ιππότες τότε, πίστεψαν ότι ο σύντροφός τους είναι τρελός και έπαψαν να ασχολούνται. Αυτή η ιστορία κράτησε τρεις εβδομάδες. Με το τέλος του χρονικού αυτού διαστήματος, ο νεαρός ιππότης γνώριζε το φίδι του απ’ έξω. Τότε ζήτησε από το Μέγα Μάγιστρο, άδεια έξι μηνών, και λαμβάνοντάς την, επέστρεψε στον πύργο του, της οικογένειας Γκοζόν κοντά στις όχθες του Μικρού Ροδανού στην Camarque. Με την επιστροφή του όλοι τον υποδέχτηκαν με χαρές και προπαντός τα δύο υπέροχα σκυλιά που είχε. Ήταν σκύλοι ράτσας, συνηθισμένοι και εξασκημένοι να σταματούν τους ταύρους, όταν ο επιστάτης του Γκοζόν τους σημάδευε με πυρακτωμένο σίδερο. Ο ιππότης από την πλευρά του ήταν χαρούμενος γιατί έβλεπε ότι κατά τη διάρκεια της απουσίας του οι δύο μικροί φίλοι του δεν «άλλαξαν» συμπεριφορά και σε κάποια στιγμή τα προέτρεψε να ακινητοποιήσουν τρεις ταύρους, πράγμα που το έκαμαν στο λεπτό. Τη στιγμή εκείνη ο Γκοζόν σίγουρος ότι έβλεπε στους δύο βοηθούς του, αυτό που ήθελε και χρειαζόταν-τέθηκε επί το έργον. Χάρις στο σχέδιο που είχε φτιάξει στη Ρόδο, ο Γκοζόν κατασκεύασε ένα φίδι, τόσο τέλεια ακριβές και στο ίδιο μέγεθος, τα ίδια χρώματα και όψη. Τότε με τη βοήθεια εσωτερικού μηχανισμού, του έδωσε και τις ίδιες κινήσεις. Μετά όταν ο αυτοματισμός του τελείωσε, άρχισε την εκπαίδευση του αλόγου και των σκύλων του. Την πρώτη φορά που είδαν το θηρίο, όσο τεχνητό κι αν ήταν, το άλογο σηκώθηκε στα δύο πόδια του και τα σκυλιά έφυγαν. Την επομένη, άλογο και σκύλοι τρόμαξαν λιγότερο. Εν τούτοις δεν ήθελαν να πλησιάσουν το ερπετό. Τη μεθεπομένη, το άλογο ήρτεν στην απόσταση των πενήντα βημάτων και τα σκυλιά έδειξαν τα δόντια. Οκτώ μέρες μετά, το άλογο πάτησε το φίδι κάτω από τα πόδια του και οι δύο μολοσσοί του ρίχτηκαν όπως σε ένα ταύρο. Εν τούτοις ο Γκοζόν τα εξάσκησε ακόμη δύο μήνες, συνηθίζοντας τους σκύλους του να αρπάζουν το τέρας κάτω από την κοιλιά, γιατί παρατήρησε ότι στο σημείο εκείνο το φίδι δεν είχε λέπια. Για να τα προσελκύσει περισσότερο και να τα εξασκήσει στην άμεση επίθεση, τοποθέτησε στο στομάχι του αυτόματου, φρέσκο κρέας, και τα σκυλιά που γνώριζαν, μυρίζοντας ότι το γεύμα τους, τους περίμενε στο σημείο εκείνο, επιτέθηκαν για να το αναζητήσουν, μέχρι το βάθος των σπλάχνων του. Ύστερα από τους δύο μήνες εντατικής εκγύμνασης, δεν είχε πλέον τίποτε να τους μάθει. ʼλλωστε παρά τις πολλές επιδιορθώσεις που γίνονταν σχεδόν καθημερινά, το τεχνητό ερπετό άρχισε να αλλοιώνεται και να γίνεται κομμάτια, κομμάτια… Ο ιππότης έφυγε για τη Ρόδο, όπου ύστερα από διάπλου που διήρκεσε ένα μήνα, έφτασε στον προορισμό του χωρίς κανένα απρόοπτο. Ήταν λίγο λιγότερο από έξι μήνες απ’ όταν έφυγε. Πατώντας τη ροδιακή γη, πρώτη του ερώτηση ήταν να μάθει νέα για το τέρας. Όλοι του είπαν ότι ήταν θαυμάσια. Μόνο, μέρα με τη μέρα τα κοπάδια και τα θηράματα σπάνιζαν στην περιοχή του βάλτου και αυτό επεξέτεινε τώρα τις «εκδρομές» του μέχρι κάτω από τα τείχη της πόλεως. Ό Μέγας Μάγιστρος Ελιόν ντε Βιλλνέβ, ζήτησε-διέταξε- να γίνουν παρακλήσεις σαράντα ωρών, αλλά δεν γινόταν τίποτα, μάλιστα δε όταν ήταν απλές με μόνο το Ave Maria(4), έβλεπε κανείς μια Ρόδο έρημη. Ο συγγραφέας Αλέξανδρος Δουμάς χρησιμοποιεί τις λέξεις βαθιά ερήμωση(5). Ο ιππότης Θεόδοτος ντε Γκοζόν, ανεβασμένος στο άλογό του και ακολουθούμενος από τους δύο μολοσσούς προς τη δεξιά πλευρά της εκκλησίας, έκανε τα αφιερώματά του και παρέμεινε προσευχόμενος από τις επτά το πρωί μέχρι το μεσημέρι, αφήνοντας νηστικά τα σκυλιά του και δίνοντας αντιθέτως δυνατή βρώμη(6), στο άλογο. Μετά, το μεσημέρι, δηλαδή την ώρα που το τέρας συνήθιζε να κάνει τη σιέστα του, την απόλυτη σωματική ανάπαυση, βγήκε από τα τείχη και κατευθύνθηκε προς το βάλτο-τέλμα, ακολουθούμενος από τα σκυλιά τα οποία σημειωτέον ούρλιαζαν κυριολεκτικά και λύσσαγαν από την πείνα. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 1.To Camarque με έκταση 900 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι το μεγαλύτερο δέλτα ποταμού της Ευρώπης. Είναι μια τεράστια πεδιάδα με λιμνοθάλασσες, βάλτους, καλάμια και έλη. Η δυτική πλευρά του ποταμού λέγεται μικρός Ροδανός. Όλες οι περιοχές που αναφέρει ο Δουμάς βρίσκονται στην περιοχή και συνορεύουν μεταξύ τους. 2. O Maurice Miquel, γράφοντας το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας Γκοζόν αναφέρει ότι εμφανίζεται το 942 μέχρι το έτος 1597. Τελευταία καταχώρηση για την οικογένεια Γκοζόν στο γενικό γενεαλογικό της Aveyron έγινε στις 12 Αυγούστου 1597. 3. Λεύγα, μονάδα μέτρησης του μήκους που ισοδυναμεί με 4.425 μέτρα ή με τρία ναυτικά μίλια. 4.Σελίδα 108 του βιβλίου. 5.«…que l’ île de Rhodes etait dans la desolation la plus profonde». Force avoine. ΑΥΡΙΟ: Το 3ο μέρος