Νεπάλ 3 - Μπακταπούρ, Ένα μύθο θα σας πω

Είναι οι "Πάμε γι’ άλλα", ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι’ άλλα, κι όμως όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ' αυτό τον κόσμο "τον μικρό, τον μέγα" του οποίου αποτελούμε μια ελάχι

Είναι οι "Πάμε γι’ άλλα", ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι’ άλλα, κι όμως όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ' αυτό τον κόσμο "τον μικρό, τον μέγα" του οποίου αποτελούμε μια ελάχιστη λεπτομέρεια.

Η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης μοιράζονται τις εμπειρίες τους από τα δεκάδες ταξίδια τους με παλιούς και νέους φίλους μέσα από χιλιάδες φωτογραφίες απ’ όλο σχεδόν τον πλανήτη. Ανοίγουν κουβέντες αμοιβαίας πληροφόρησης στην υπηρεσία της γνώσης. Είναι κι αυτό ένα ταξίδι. Και μάλιστα με πάρα πολλούς συνταξιδιώτες.

Κάθε εβδομάδα γινόμαστε νοητά συνοδοιπόροι των "Πάμε γι’ άλλα" και περιπλανιόμαστε μέσα και έξω από τα ελληνικά σύνορα.

Νεπάλ 3 - Μπακταπούρ, Ένα μύθο θα σας πω



Χαιρέτισε μ’ ένα "ναμάστε" και ακούμπησε το κερί στο τραπέζι, στηριγμένο μέσα σ’ ένα ποτήρι. Ρομαντική η κίνηση για έναν χώρο μάλλον αδιάφορο όπως είναι αυτό το ταπεινό φαγάδικο όπου έχουμε καθίσει για ανάκτηση δυνάμεων μετά από μια ακόμη χορταστική ημέρα ταξιδιωτικού ξεποδαριάσματος. [...]



[...] Η λέξη electricy που προφέρει το νεαρό αγόρι, συνοδευόμενη από την χαρακτηριστική οριζόντια κίνηση του χεριού που στη διεθνή νοηματική γλώσσα δεν μπορεί παρά να σημαίνει "τέρμα", με βγάζει από την πλάνη μου. [...] H πόλη της Μπακταπούρ βυθίζεται στο σκοτάδι, επιστρέφοντας και από φωτιστική άποψη στο νεπαλέζικο μεσαίωνα όπου ανήκει. Τότε που, στην ακμή της δόξας της, απέκτησε τα ωραιότερα από τα κτίρια και τους ναούς της. [...]



[...] H ιστορία της Μπακταπούρ ξεκινάει όπως οφείλει ν’ αρχίζει η διαδρομή κάθε καθωσπρέπει πόλης της μακρινής Ανατολής, δηλαδή μ’ ένα μύθο. Μια φορά κι ένα καιρό λοιπόν ήταν ένας Νεπαλέζος βασιλιάς που είχε τρεις γιους, αλλά μόνο ένα βασίλειο. Τι θα κληροδοτήσω στα παιδιά μου σκέφτηκε ο στοργικός πατέρας όταν έρθει η ώρα μου και ο Σίβα με καλέσει κοντά του; [...]



[...] Οπότε, κουβαρντάς καθώς ήταν, πήρε την απόφασή του. [...] Και καθώς η δουλειά ενός βασιλιά είναι να διατάζει, από την επόμενη μέρα κιόλας, πρώτη του έγνοια μετά το βασιλικό λουτρό και το πρωινό του, ήταν να προστάξει τους υπηκόους του να χτίσουν τρεις πόλεις, μία για τον κάθε κανακάρη του. Να’ χουν και οι τρεις τους από κάτι να διαφεντεύουν, ώστε αργότερα να τον θυμούνται με ευγνωμοσύνη, και να κάνουν και καμιά προσφορά στη μνήμη του. [...]



[...] Έτσι γεννήθηκαν λέει, οι τρεις μεγάλες πόλεις της κοιλάδας της Κατμαντού, οι επονομαζόμενες βασιλικές, δηλαδή η ίδια η Κατμαντού (παλιά Καντιπούρ), η Πατάν και η κατά τη γνώμη μου ωραιότερη όλων, η Μπακταπούρ (πρώην Μπαγκνταόν) που απολαμβάνουμε τώρα σε συνθήκες ρομαντικής συσκότισης... [...]



[...] Ινδουϊστές οι ηγεμόνες Μάλλα, αυτοανακηρύχτηκαν ούτε λίγο ούτε πολύ σε ενσαρκώσεις του θεού Βίσνου. Οποία σεμνότης! Θεϊκή ιδιότητα που πάντως δεν επαληθεύτηκε, αν πάρει κανείς υπόψη του το σαφώς αρνητικό ξεκίνημα της βασιλείας τους. [...] Μαζί με τις κατά καιρούς αψιμαχίες, ξεσπάει παράλληλα κι ένας πρωτοφανής οικοδομικός και καλλιτεχνικός οργασμός, που εν πολλοίς οφείλεται σε λόγους επίδειξης των διαφόρων τοπικών ηγεμόνων. [...]



[...] Το αποτέλεσμα αυτής της καλλιτεχνικής άνθισης είναι η ομορφιά που αντικρίζουμε σήμερα σε κάθε μας βήμα στην αρχαία Μπαγκνταόν, που έχει κρατήσει στο ακέραιο τη μεσαιωνική της όψη, και στις παραμικρές λεπτομέρειες. [...] Το πρώτο σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της νεπαλέζικης ενοποίησης ήταν έργο του Τζαγιασίτι Μάλλα, που με απανωτές κατακτήσεις στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα κατάφερε να θέσει ολόκληρη την κοιλάδα της Κατμαντού κάτω από την ηγεμονία του. [...]



[...] Μετά τον Γιάκσα Μάλλα ανοίγει νέος γύρος καυγάδων μεταξύ των διαφόρων μελών της δυναστείας Μάλλα, που θα οδηγήσουν τη χώρα πίσω στην πολυδιάσπαση. [...] Σ’ αυτή την αλλαγή φρουράς στο θρόνο του Νεπάλ, η Μπακταπούρ είναι η μόνη από τις μεγάλες πόλεις της κοιλάδας που δεν έπαθε το παραμικρό. [...]



[...] Στη νοτιοανατολική άκρη της Ντούρμπαρ Σκουέρ διαγράφεται η σκοτεινή σιλουέτα του ναού της Σίντι Λάκσμι καθώς φωτίζεται αχνά από μια χλωμή φέτα φεγγαριού, ίδια ισλαμική ημισέληνος που παίζει κρυφτούλι με τα σύννεφα. Μέσα από το ναό ακούγεται μια χαμηλόφωνη ψαλμωδία σαν μουρμουρητό. [...]



[...] Το πρωί φωτογραφίζαμε τα ίδια αυτά αγάλματα με τους μπόμπιρες σκαρφαλωμένους πάνω τους να τραμπαλίζονται σαν να επρόκειτο για τα ξύλινα αλογάκια αλλοτινών παιδικών χρόνων. [...] Η Ιστορία εδώ μοιάζει να προχωράει ενσωματωμένη στην καθημερινότητα της πόλης και κομμάτι της ζωής της, χωρίς να χρήζει κάποιας ιδιαίτερης προσοχής, κι ακόμα λιγότερο προστασίας. [...]



[...] Οι κάτοικοι με την ίδια απλότητα που προσεύχονται στους ναούς, κατουράνε με κάθε άνεση λίγο αργότερα μπροστά στην είσοδό του, κι ο καθένας μπορεί να πάρει έναν υπνάκο μέσα στον θεωρούμενο ως ιερό χώρο χωρίς μια τέτοια συμπεριφορά να προκαλέσει την κατακραυγή κανενός ως μεμπτή και ιερόσυλη. [...]

Διαβάστε περισσότερα στο www.zyrinis.gr.
var switchTo5x=true; stLight.options({publisher: "a62b7025-1c15-422d-b317-4315738b6bb8"});