«Επιθετικότητα» σημαίνει «Αδυναμία»

Όπως το «σύμπλεγμα ανωτερότητας» και το «σύμπλεγμα κατωτερότητας» είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, έτσι και η «επιθετικότητα» υποκρύπτει/καμουφλάρει «αδυναμία» και γινόμαστε επιθετικοί, από τον ενδόμυχο φόβο, μήπως καταλάβουν οι άλλοι την «αδυναμία» μας. /Είναι μία ερμηνεία της \ψυχολογίας. Αυτό βέβαια, ισχύει και για κράτη…

Η σοφία του Λαού μας, από αρχαιοτάτων χρόνων, αναφέρεται στην επιθετικότητα της γυναίκας, όπως φανερώνουν οι παροιμίες και οι παρομοιώσεις. Λέμε π.χ. «άγρια θάλασσα», «λέαινα», ή «μαινάδα», να μην πούμε ότι και στους τυφώνες δίνουν γυναικεία ονόματα. Και σήμερα ακόμα λένε ότι τα τρία ‘κακά’ είναι «πυρ-γυνή και θάλασσα:»

Προφανώς, αυτοί οι ‘επιθετικοί’ προσδιορισμοί, χαρακτηρίζουν και τον γυναικείο κυκλοθυμικό χαρακτήρα. Καθώς το ορμονικό σύστημα της γυναίκας, αλλάζει από μέρα σε μέρα, λόγο του κύκλου της, και γι αυτό αλλάζει και η διάθεσή της, ενώ ο άνδρας, δεν έχει παρόμοιο ορμονικό κύκλο. Αυτό αποτελεί μιάν εξήγηση και ίσως κάποια δικαιολογία.

Δυνατός θεωρείται ο άνδρας ή η γυναίκα, που ‘νίκησε’ τις αδυναμίες του, δέχτηκε αυτό που είναι και δεν αισθάνεται την ανάγκη να ‘επιτεθεί’ σε συμπολίτη, καθώς δεν νιώθει να απειλείται. Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ είχε πει κάποτε: «Το σκυλάκι το καναπέ, βλέπει με καχυποψία τους πάντες, νομίζοντας ότι θέλουν να πάρουν τη θέση του.»

Είχα αναφερθεί παλαιότερα, σε γυναίκα βουλευτή της Ν.Δ. που ακούγοντας το επίθετό μου, ‘εξερράγη’ φωνασκούσα, απαξιώνοντας να μου δώσει το χέρι της σε χειραψία. Απορίας άξιον βέβαια, που οι παριστάμενοι της ΝΔ (βουλευτής Νομαρχιακή Επιτροπή και οπαδοί), δεν τόλμησαν να πουν τουλάχιστον όταν δεν συμμερίζονται τις απόψεις της. Και βέβαια, αν σε δαγκώσει ένας σκορπιός, δεν του ανταποδίδεις το δάγκωμα, αλλά φροντίζεις να μην είσαι αλλεργική σε τέτοιου είδους ‘κεντρίσματα’.

Ο καθένας, ‘δίνει ό,τι έχει μέσα του’. To ίδιο δυσάρεστο ξάφνιασμα ένιωσα, όταν σε κάλυψη εργασιών της βουλής από την ΝΕΡΙΤ, άκουσα την Πρόεδρο της Βουλής κα Κωνσταντοπούλου, να λέγει σε βουλευτή του ‘Ποταμιού’ ότι «έπαιξε το ρόλο του τοίχου», δηλαδή, τον χαρακτήρισε «ντουβάρι». Εύγε στον κ. Θεοδωράκη και στον βουλευτή του, που απάντησαν με αξιοπρέπεια, λέγοντας απλά: «Αν τελειώσατε με τα ευφυολογήματα , να συνεχίσομε το διάλογο…»

Και βέβαια στη σκέψη ήρθε με νοσταλγία, η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη, της οποίας η θητεία παρέμεινε ιστορική και μέχρι σήμερα αξεπέραστη. Υπήρξε ξεχωριστή και χαρισματική προσωπικότητα, που ευχής έργον θα ήταν, η συμπεριφορά της, να είναι πάντα παράδειγμα προς μίμηση.

Η επιθετικότητα, μπορεί να εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Όπως π.χ. ο Σεβασμιότατος Άνθιμος, σε συνέντευξή του στη ΝΕΡΙΤ, είπε ότι ναι μεν στηρίζει την κυβέρνηση για να πετύχει τους στόχους της για το καλό της Ελλάδας, παρόλο που δεν ανήκει σε αυτόν τον πολιτικό χώρο, όμως, κατακρίνει που ο Πρωθυπουργός είναι άθεος. Ας σκεφτούμε όμως, τις έννοιες του «άθεος» και «άθρησκος», που έχουν εντελώς διαφορετικές σημασίες. Μήπως ο Άνθιμος ήθελε να πει ‘άθρησκος’; Και γιατί τόση νοσηρή ενασχόληση για τα ‘προσωπικά’ του οποιουδήποτε και να φροντίζομε να προβάλομε όσα θεωρούμε ‘αρνητικά’.

Ο Σαίξπηρ είχε πει: «Το αγκάθι, μπορεί να το βλέπει μόνον αυτός που πρώτα έχει δει το τριαντάφυλλο». Στο βιβλίο του «Περί Ψυχής», ο Βολτέρος διατυπώνει: «Να σκέπτεσθε όπως θέλετε και να αφήνετε να σκέπτονται και οι άλλοι όπως θέλουν». Αξίζει να αναφερθεί ό,τι σε συνέντευξη που μου είχε δώσει ο Αρχιεπίσκοπος των εν Ελλάδι Καθολικών Σεβασμιότατος Νικόλαος Φώσκολος, για τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, είχε τονίσει: «Εσείς δεν γνωρίζετε την εξαιρετική προσωπικότητα του Σεβασμιοτάτου Ιερώνυμου, όπως εμείς.

Ήταν γεννημένος να γίνει Ιερωμένος. Ήταν Καθηγητής Θεολογίας στη Βαρβάκειο Σχολή και όταν αποφάσισε να γίνει Ιερέας, όλοι οι Καθολικοί πήγαμε στην κουρά του, για να τον τιμήσομε, διότι τον αγαπούσαμε και τον εκτιμούσαμε βαθύτατα». Αυτό σημαίνει μεγαλοσύνη και ειλικρίνεια, που προπαντός οι «Δημόσιες Προσωπικότητες» πρέπει να ακτινοβολούν. Η παρατήρηση του Σεβασμιοτάτου Άνθιμου, μου γέννησε το εύλογο ερώτημα: Ένας άθρησκος ή έστω άθεος, που είναι έντιμος από πεποίθηση, είναι καλύτερος από έναν θρήσκο-θρησκευόμενο που είναι έντιμος από φόβο;

Οι μικρές λεπτομέρειες που τις περισσότερες φορές περνούν απαρατήρητες, έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα και μας δίνουν το δικαίωμα να κρίνομε σωστά. Παρατήρησα τον Πρωθυπουργό να υποδέχεται τον Πατριάρχη Αλεξάνδρειας με διπλό ασπασμό και εξίσου σημαντικός ο τρόπος που κάθισε απέναντί του: με τα δυο πόδια του στο πάτωμα και όχι σταυροπόδι όπως συνήθως τον βλέπομε. Προσέξαμε άραγε αυτή την ‘λεπτομέρεια’ που κάθε άλλο παρά λεπτομέρεια είναι…

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου