Στης προσφυγιάς τις στράτες

Εκτός τη(ν) κρίση πού χομε κι είναι η ψυχή μας μαύρη

και μια σταλιά χαμόγελο μάταια ψάχνει νά βρει,

να σου και το προσφυγικό στη(ν) τούρτα κερασάκι

που οι γνωστοί μας άγνωστοι εβάλασι χεράκι

εκατομμύρια ψυχές τα σπίδια τω(ν) να χάσου(ν) 5

κι άξαφνα την πατρίδα τω(ν) για πάντα να ξεχάσου(ν)....

Ποιος έχει ανθρώπου ένστικτα και δεν πονεί η καρδιά του

και ποιος σε κείνα τα παιδιά δεν βλέπει τα παιδιά του,

που τα κρατούν οι μάνες τω μέσα στις αγκαλιές τω(ν)

να σώσου απού τον πόλεμο ετούτο τις ζωές τω(ν) ; 10

Ποιος δε χολιά , ποιος δεν πονεί ,ποιανού η καρδιά δεν κλαίει

και ποιος εις τους υπεύθυνους ανάθεμα δεν λέει,

στους άδικους βομβαρδισμούς που κάνουν της Συρίας

οι στρατηγοί πολύ γνωστής - παγκόσμια – κυρίας ;

Τι φταίου τα μικρά παιδιά οι νέοι και οι γέροι 15

πως είναι ανθρώπινες ψυχές δεν τους ενδιαφέρει ;

Γιατί σκοτώνου άμαχους και ήσυχους ανθρώπους

γιατί απ τη γη τους διώχνου τους κι απ τους δικούς τους κόπους ;

Ούλο το βιός τω(ν) παίρνουσι σε δυο ζάντες στους νώμους*

που τις τραβούσι τα παιδιά στης προσφυγιάς τους δρόμους 20

Κρύο, βροχή και κούραση, τραυματισμοί κι ασθένειες,

πάντα οχτροί τω(ν) άσπονδοι στου ταξιδιού τις έγνοιες.

Τι να ζητήσει η μάνα του μέσα σε τόπο ξένο

για το παιδί της που πεινά κι είναι κι αρρωστημένο ;

Ψωμί, γάλα ή φάρμακο, τι να πρωτοζητήσει 25

που και τα τρία θέλει τα για του παιδιού τη ζήση ;

Γιατί εις τους δουλέμπορους τους στέλλου(ν) κάθε μέρα

ποιοι και γιατί το πόλεμο πάλι εξαναφέρα ;

Τρία εκατομμύρια και παραπάνω ίσως

εφύ(γ)α να γλιτώσουσι τω(ν) κανονιώ (ν) το μίσος 30

Τρία εκατομμύρια ανθρώπινες ψυχούλες

παλεύουσι τα κύματα με ψεύτικες βαρκούλες

Μέσα σε βάρκες φουσκωτές των είκοσι νομάτω

άλλοι πενήντα μπαίνουσι και άλλοι τόσοι νά το*

Πόσα παιδάκια πνίουται , ένας Θεός το ξέρει 35

το γέλιο στις μανούλες τω(ν) ποιος θα το ξαναφέρει ;

Γεμώσα(ν) τα νησάκια μας με ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ χιλιά(δ)ες

χωρίς να φταίου ήμπασι σε ά(δ)ικους (μ) πελά(δ)ες

Κως, Λέρος, Καστελόριζο , Λέσβος, Σάμος και Χίο ,

συκώνου απ΄ όλα τα νησιά ετούτο το φορτείο 40

Δίνουσι μάχη τα νησιά ότι μπορούν(ν) να κάνουν

μ ΄ οι πρόσφυγες καθημερινά σαν καραβάνια φτάνου(ν)

Μ΄ έχουν περίσσευμα ψυχής οι ´Ελληνες νησιώτες

Λεριοί, Κώες, Μυτιληνιοί και Χιώτες και Σαμιώτες

Τους παίρνουσι στα σπίδια τω(ν) τους πλύνου(ν) και τους ντύνου (ν) 45

λίγο νερό, λίγο ψωμί κι ότι έχουσι τους δίνου.

Ποιος δεν εσυγκινήθηκε μ εκείνες τις γιαγιάδες

που στις ποδιές τω τα μωρά νταντεύαν σαν μανάδες ;

Και ποιο δεν εσυγκίνησε του φούρναρη η πράξη

άραγε έχει άνθρωπο ΜΠΡΑΒΟ να μη φωνάξει ; 50

Συνταξιούχοι κι άνεργοι μοιράζουται μαζί τω(ν)

με τη πολλή αγάπη τω(ν), το λιγοστό ψωμί τω(ν).

Ας δουν και τους παπάδες μας και τους Μητροπολίτες

πόση βοήθεια δίνουσι σε αλλόθρησκους πολίτες.

Πόσες ζωές δεν σώνουται απ τους λιμενικούς μας 55

αφού βλέπου τους πρόσφυγες σα ναυαγούς δικούς μας ;

Και πόσους δεν εμάζεψαν οι διασώστες ´ κείνοι,

γιατί ο εθελοντισμός συνάχι να μη γίνει ;

Τι μεγαλείο ανθρωπιάς έχουν αυτοί ανθρώποι

γιατί δεν τους μιμήθηκε ολόκληρη η Ευρώπη 60

Γιατί κλείνου(ν) τα σύνορα με σιδερένιους φράχτες

και κάνουσι τα όνειρα τόσων ανθρώπων στάχτες ;

Γιατί δεν συμμερίζουται το δράμα της Ελλάδας

κι εγίνηκε η χώρα μας της προσφυγιάς καιάδας ;

Πως το παλεύει ο ´Ελληνας ετούτο το τσουνάμι 65

και τι μπορεί αβοήθητος και μοναχός να κάμει ;

´Ενα απέραντο hot spot ο Πειραιάς εγίνη

για τούτο το κατάντημα ποιος έχει την ευθύνη ;

Και όσα άλλα εγίνησα γεμώσασι κι εκείνα

άσχετα αν άλλοι εθέλα τα και άλλοι δεν τ ΄ αφήνα 70

να γίνουσι στους τόπους τω για λόγους διαφόρους

σύμφωνα με τη γνώμη τω και τους δικούς τω(ν) όρους

Γιαυτό όλοι να φτάσουσι , θέλου(ν) στην Ειδομένη

μα των συνόρω(ν) βρίσκουσι τη(ν) πόρτα κλει(δ)ωμένη.

-Ανοίξετε τα σύνορα , σύρετε τους περάτες 75

για μιαν Ιθάκη ψάχνομε στης προσφυγιάς της στράτες

κι αντίς να τω(ν) γελάσουσι και να τω(ν) δώσου(ν) ελπίδες

των απαντούν με χημικά και με χειροβομβίδες

και κάνουσι τα όνειρα όλα πούχουν κομμάτια

αφού κάθε ελπίδας τω(ν) κλείνου(ν) τα μονοπάτια... 80

Η κρίση η προσφυγική είναι κρίση μεγάλη

είναι κραυγή απόγνωσης μες της ζωής τη(ν) πάλη.

Δεν είναι μόνο ελληνικό το θέμα τω(ν) προσφύγω(ν)

Το πρόβλημά 'ναι διεθνές μεγάλο και επείγο(ν)

´Ολοι ανοιχτά τα σύνορα στις χώρες τω(ν) να έχου (ν) 85

και να κρατού(ν) όσους μπορού(ν) κι εκείνους που αντέχου(ν)

Και όχι λέσχη Βιζεγκραντ να γίνει η Ευρώπη

να κλαίνε ομπρός στους φράχτες της , απελπισμένοι ανθρώποι...

Θέ(ε) μου , βάλε το χέρι σου τα πάθη τω(ν) να πάψου (ν)

τρία εκατομμύρια κεράκια να σε ανάψου(ν)... 90

Γηγενής ακρίτας

Κάρπαθος, Φλεβάρης του 2016

νώμους =ώμους

να το= να ήταν