Μικροί, μοιραίοι κι  άβουλοι αντάμα....

Η πόρτα του φρενοκομείου, από μισάνοιχτη άνοιξε διάπλατα. Για όσους δεν το κατάλαβαν ακόμη. Την ίδια ώρα που διάπλατα ανοικτά είναι επίσης και δεκάδες άλλα φλέγοντα θέματα για την κοινωνία και τον τόπο μας.

Κανείς δεν έγινε πιο σοφός, από όλα όσα ακούσαμε και είδαμε στο κοινοβούλιο. Κανείς δεν περίμενε τις αγορεύσεις να καταλάβει τι έγινε, τι γίνεται και τι πρόκειται να γίνει (κυρίως).

Να κατανοήσει δηλαδή, ότι σε αυτή τη χώρα, δεν έχουμε τελικά σωτηρία! Ότι δεν διδασκόμαστε από την ιστορία μας.

Μάταια όπως φαίνεται ελπίζουμε να έρθουν καλύτερες μέρες για μας και τα παιδιά μας. Τα γιατί είναι πολλά και ερμηνεύονται από τον καθένα μας, όπως αντιλαμβάνεται τα γεγονότα και τα δεδομένα που ξέρουμε μέχρι αυτή την ώρα.

Κλείνοντας όλοι τις τηλεοράσεις μας, όσο αντέξαμε δηλαδή, το χάραμα της Πέμπτης, νομίζω ότι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε οι περισσότεροι (πλην εκείνους που λειτουργούν με εμφυλιοπολεμικά ένστικτα) ήταν ένα και μοναδικό:

Τίποτα δεν έχουν κατανοήσει, οι περισσότεροι από εκείνους που ΕΜΕΙΣ έχουμε επιλέξει για να μας εκπροσωπούν. Απολύτως τίποτα. Γιατί αν ήταν αλλιώς, με την κατάσταση στην οποία σήμερα βρίσκεται η χώρα μας, σε ασφυκτικό κλοιό,  σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, η συζήτηση σίγουρα δεν θα έπαιρνε τέτοια τροπή.

Οι στίχοι του  Κώστα Βάρναλη, θαρρώ ήρθαν στο νου πολλών από εμάς πατώντας με αγανάκτηση, απογοήτευση ή θυμό το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασής μας:

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!