Γιώργος Τσοπανάκης: Φιλικός, συνεργάσιμος, οξυδερκής και πάντα ανοιχτός σε διάλογο

Λάκης Λαζαράκης
Υπεύθυνος διαφημιστικού τμήματος  της ΡΟΔΙΑΚΗΣ


Έφτασα αισίως τα 30 χρόνια εργασίας στην εφημερίδα, μια δουλειά που για κάποιους από εμάς τους παλαιότερους είναι σαν το δεύτερο σπίτι μας.

Εδώ μεγαλώσαμε, εδώ εργαστήκαμε σκληρά και βοηθήσαμε όλοι μαζί να δημιουργηθεί αυτό που είναι σήμερα ‘’Η ΡΟΔΙΑΚΗ’’ δηλαδή το ισχυρότερο brand name μεταξύ των ΜΜΕ του Νοτίου Αιγαίου και ένα από τα μεγαλύτερα και εγκυρότερα του περιφερειακού τύπου πανελλαδικά.

Στο μακρινό 1987 ήταν η εμβληματική παρουσία του  αείμνηστου Σάββα (πνευματικού μου πατέρα)  και του γιου του Δημήτρη που ‘’έτρεχαν’’ την εφημερίδα με τα πενιχρά μέσα της εποχής. Με πολύ μεράκι κατάφεραν να τη οδηγήσουν πολύ ψηλά  κατατάσσοντας την, ήδη από τότε, ως την πρώτη και καλύτερη στη συνείδηση του Ροδιακού κοινού.

Τον Γιώργο τον ήξερα ως Δικηγόρο, αθλητικό παράγοντα (λάτρευε τον Διαγόρα) αλλά και άνθρωπο που ασχολούνταν με τα κοινά του τόπου. Αυτό που μου έκανε εντύπωση από την αρχή  ήταν πως ενώ είχε μια έντονη προσωπικότητα και υποστήριζε με πάθος τις απόψεις του σε όλους τους χώρους που δραστηριοποιούνταν, δεν είχε εχθρούς, παρά μόνο  παντού μόνο φίλους.

Δεν πέρασαν πολλά χρόνια όταν αποφάσισε να κάνει στροφή στην επαγγελματική του δραστηριότητα, να αφήσει για τους δικούς του λόγους την δικηγορία και να στρέψει  την προσοχή του στο δημιούργημα της οικογενείας του που δεν ήταν άλλο από την εφημερίδα.

Ανάμικτα τα συναισθήματα του αείμνηστου Σάββα που από την μια έβλεπε τον γιο του να αφήνει την επιστήμη του για την οποία  τόσο κόπιασε και από την άλλη ήταν έκδηλη η ικανοποίηση του που θα είχε και τον πρωτότοκο γιο κοντά του στην εφημερίδα που τόσο αγαπούσε.

Είμαστε στην εποχή αρχές της δεκαετίας του 1990 και ο πατέρας διορατικός όπως ήταν έβλεπε  πως οι εξελίξεις τρέχουν, η τεχνολογία προχωρεί  και με την έλευση του οξυδερκή Γιώργου με τις γνώσεις και το δυναμισμό του η εφημερίδα θα απογειωθεί.

Αμέσως μου δίνει εντολή να ετοιμάσουμε το γραφείο του (τότε η οικονομική διαχείριση, η διαφήμιση κ.λπ. ήταν σε έναν μικρό χώρο στον Α’ όροφο της Νέας Αγοράς) και να τον ενημερώσω για τα νέα του καθήκοντα μια και αρχικά θα ασχολούνταν με αυτό το κομμάτι. Ταιριάξαμε αμέσως γίναμε άμεσοι συνεργάτες και γνώρισα από κοντά πλέον έναν άνθρωπο που είχε τόσα πολλά χαρίσματα.

Εργοδότης μου ουσιαστικά, ποτέ δεν σου έδινε την εντύπωση του ‘’αφεντικού’’ ήταν πάντα φιλικός, συνεργάσιμος, ανοιχτός σε διάλογο και προτάσεις, σε περιέβαλε με εμπιστοσύνη με καυστικό χιούμορ, πρόθυμος να μάθει τα πάντα γύρω από το αντικείμενο, δόθηκε ολοκληρωτικά πλέον στη νέα του επαγγελματική πρόκληση.

Άπειρες οι ιστορίες που μπορώ να διηγηθώ αλλά δεν είναι του παρόντος αυτό.

Ο αείμνηστος Σάββας δεν έπεσε έξω…

Υπό την υψηλή εποπτεία του, με την έλευση του Γιώργου συνεπικουρούμενου από τον Δημήτρη που είχε από νωρίς εντρυφήσει σε όλα τα στάδια της δουλειάς και το προσωπικό να ‘’πίνει νερό’’ στο όνομά τους, το μέσο απογειώνεται.

Η εφημερίδα περνά σε άλλη εποχή, ο Γιώργος οργώνει την αγορά γνωριμίες παντού, οι πόρτες ανοικτές, οργασμός δουλειάς…

Γίνονται επενδύσεις, τη θέση των λινοτυπικών μηχανών παίρνουν οι Η/Υ και τη θέση του παλαιού  τυπογραφείου σύγχρονα ‘’κυλινδρικά πιεστήρια’’. Όλα αλλάζουν εκτός από την σταθερή γραμμή της εφημερίδας που είναι στραμμένη στα προβλήματα του τόπου και της κοινωνίας με εποικοδομητική κριτική στους τοπικούς  άρχοντες ανεξάρτητα της πολιτικής τους θέσης.

Η ΡΟΔΙΑΚΗ φτάνει να τυπώνει 5.500 φύλλα με 64+ σελίδες καθημερινά. Η διαφημιστική αγορά ανοίγει και πολλές φορές η ζήτηση και η πληθώρα των διαφημίσεων  ξεπερνά τον διαθέσιμο χώρο.

Ο Γιώργος ορεξάτος, νεότατος, αναλαμβάνει και τη διοίκηση του Νοσοκομείου Ρόδου (πόσος κόσμος του τηλεφωνούσε για οτιδήποτε δίνοντας  πάντα λύση ),  συμμετέχει στα κοινά του Δήμου με την αντιπολίτευση, μάχεται καθημερινά, υποστηρίζει με θέρμη τα πιστεύω του, αντιπαρατίθεται έντονα  με τους πολιτικούς του αντίπαλους  και στο τέλος της ημέρας μόνο φίλος με όλους… κανένας δεν του κρατούσε κακία και όλοι μόνο καλά λόγια είχαν να πουν.

Το μέλλον προβλεπόταν λαμπρό,του ίδιου, αλλά και του τόπου του της Ρόδου μια που στο πρόσωπο του πάρα πολύς κόσμος (από όλους τους πολιτικούς χώρους και σε εποχές έντονης κομματικής αντιπαράθεσης) έβλεπε τον μελλοντικό δήμαρχο η πολιτευτή που με όπλο την εργατικότητα του την θέληση και το ακέραιο του χαρακτήρα του θα έδινε λύση στα προβλήματα του τόπου.

Δυστυχώς η μοίρα επεφύλασσε άλλα σχέδια γι αυτόν.

Στο απόγειο της δημιουργικότητας του, της αγάπης που έτρεφαν όλοι γι’ αυτόν και στην αναμονή των επόμενων βημάτων του, ήρθε το κακό και αναπάντεχο νέο...

Τηλεφώνημα από τον Δημήτρη που μου λέει πως κάτι σοβαρό συμβαίνει στον Γιώργο, φεύγουν αμέσως για Αθήνα, να μην τον περιμένω την επομένη στο γραφείο μέχρι νεωτέρας...

Το “μέχρι νεωτέρας’’ έγινε μήνες, σχεδόν 2 χρόνια που ο Γιώργος έδινε τη δική του μάχη, μάχη που ήταν άνιση δυστυχώς…

Ανείπωτος ο πόνος για την οικογένεια του που λάτρευε, την σύζυγο του τα τρία του παιδιά τους γονείς του που ήταν εν ζωή τότε, τον αδελφό του και την δική του οικογένεια, τα πεθερικά του, όλοι ξαφνικά σε μια δίνη χωρίς τέλος.

Μαζί χάθηκαν όμως και πολλές από τις ελπίδες όλων εμάς που συμπορευτήκαμε μαζί του και βλέπαμε στο πρόσωπό του τον άνθρωπο που κρατούσε με σιγουριά το τιμόνι στα χέρια του και οδηγούσε τα όνειρά μας.

Πέρασαν 20 χρόνια κιόλας, κανείς δεν το κατάλαβε, όμως ο Γιώργος παραμένει ζωντανός στη σκέψη μας ως ένας σεμνός, έντιμος, ακέραιος άνθρωπος, αγαπητός σε όλους, που είχε πολλά πράγματα ακόμα να δώσει στην οικογένειά του, στους χώρους που δραστηριοποιήθηκε και στο κοινωνικό σύνολο.

Εμείς συνεχίζουμε, μαζί με τα παιδιά του και τους συνεκδότες τους το όραμά του για τη ΡΟΔΙΑΚΗ ώστε από εκεί ψηλά να καμαρώνει για το έργο του, και ας το άφησε μισό…