«Κλοπές» και «Παραχωρήσεις»

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου

Αναμφισβήτητα, «τρίζουν τα κόκκαλα των Μακεδονομάχων, που θυσίασαν τη ζωή τους για την «γενέτειρά τους», αλλά και για ολόκληρη την Ελλάδα.

Αυτό άλλωστε είναι ο «πατριωτισμός» που ξεχωρίζει από τον στείρο «τοπικισμό». Παράδειγμα οι Κρητικοί που έσπευσαν να συμμετάσχουν στους «Μακεδονικούς Αγώνες», και χρονικά πιο κοντά μας, ο «Ιερός Λόχος» που οργάνωσαν οι Δωδεκανήσιοι για την απελευθέρωσή τους από τους τότε κατακτητές και τη συμμετοχή τους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Σίγουρα, ο Φίλιππος και ο Μέγας Αλέξανδρος με πόνο ψυχής, παρατηρούν τα αξιοθρήνητα τεκτενώμενα. Μα τόσοι πολλοί ιθύνοντες, δεν έχουν κατανοήσει ότι κάποιοι όμοροι γείτονές μας, ανήκουν στις φυλές που αν «τους χαιρετήσεις δια χειραψίας, πρέπει αμέσως μετά να «μετράς τα δάχτυλά σου»; Δεν αρκεί που «γείτονες» αναίσχυντα οικειοποιήθηκαν (=έκλεψαν) το «μεγάλο αστέρι της Βεργίνας», δηλαδή το έμβλημα του βασιλιά Φιλίππου-πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, για να το κάνουν σημαία τους, επειδή προφανώς, δεν είχαν δικά τους «ιστορικά ιερά εμβλήματα»…

Τελικά πιστεύουν οι γείτονές μας, ότι μας έκαναν τη χάρη και την «παραχώρηση», να προσθέσουν κάποιες ακτίνες, υποτίθεται για να το αλλάξουν, μπερδεύοντας έτσι, μόνον τους αδαείς και ανιστόρητους.  Δεν «ερυθρίασαν» οι ανευθυνο-υπεύθυνοί μας, ακόμα και όταν οι όμοροι, σύμμαχοί και ομόθρησκοί μας Βούλγαροι, εκφράσαν όχι απλώς το δυσάρεστο ξάφνιασμά τους με την παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία», σε άσχετους με τον Ελληνισμό, ούτε έλαβαν υπόψη τους την σοφή – έστω κι ευγενικά διατυπωμένη – αντίρρησή τους!

Ό,τι δεν μας «κλέβουν» γείτονες και «φίλοι», τους τα «παραχωρούμε» με δική μας πρωτοβουλία, όπως: γη, ιδιοκτησίες, παράδοση, ιστορία. Παράδειγμα: ο Λόρδος Έλγιν έκλεψε αγάλματα, που είναι αρχιτεκτονικά τμήματα του Παρθενώνα και τα χάρισε ή τα «πούλησε» όπου ήθελε.

Σήμερα αναγνωρίζουν όλοι οι πολιτισμένοι λαοί την αρχαιοκαπηλία του και τις καταστροφές που προκάλεσε στο τελειότερο αρχιτεκτονικό δημιούργημα όλων των αιώνων, αλλά χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, όπως και η αναίσχυντη κλοπή της «Καρυάτιδας» από το Ερεχθείο.

Ο αστοιχείωτος γεωργός από τη Μήλο, πούλησε την μοναδική Αφροδίτη, και εξακολουθεί να είναι «ιδιοκτησία» ξένου Μουσείου. Ο αρχαιολόγος Ερρίκος Σλήμαν, μόνον ένα μικρό-ελάχιστο δείγμα από τα κοσμήματα της Ωραίας Ελένης άφησε στην Ελλάδα, ενώ τα σημαντικότερα και τα περισσότερα, τα πούλησε στη Ρωσία και στην γενέτειρά του. Όσο για τις «παραχωρήσεις», δεν πάμε και άσχημα. 

Μετά από αγώνες, απλώς καταφέραμε να πείσομε τους γείτονες, να προσθέσουν μερικές ακόμα «ακτίνες» στο Μεγάλο Άστρο του Φιλίππου, για να «καλύψουν» την κραυγαλέα και ιερόσυλη κλοπή τους. Ας σταματήσει επί τέλους, εδώ αυτή η ανελέητη λεηλασία εις βάρος του μοναδικού πολιτισμού μας και της μακραίωνης Ιστορίας μας.

Η Ρόδος, παρ’ όλο που γεωγραφικά βρίσκεται στον αντίποδα της Μακεδονίας μας, οι δεσμοί της με τον Μέγα Αλέξανδρο, είναι στενοί και ιδιαίτερα συναισθηματικοί. Ας μην ξεχνάμε, ότι ο Μέγας Αλέξανδρος, ποτέ δεν αποχωρίστηκε την περίτεχνη ζώνη που του είχαν χαρίσει οι Ροδίτες και πριν ξεψυχήσει, ζήτησε από τους αξιωματούχους του, να καταθέσουν την Διαθήκη του στη Ρόδο, επειδή τη θεωρούσε την «πιο ευνομούμενη πολιτεία της Ελλάδας». 

Ο Βρετανός Ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας David Grand, έχει δημοσιεύσει σε βιβλίο του, όπως και στην Daily Mail, ότι: «…ο ικανότερος στρατιωτικός ηγέτης της γνωστής Ιστορίας, ως ο μεγαλύτερος Έλληνας Μακεδόνας που έζησε ποτέ, ο Μέγας Αλέξανδρος», υποστηρίζει ότι έχει βρει «την πραγματική διαθήκη του Μ. Αλεξάνδρου, η οποία κρυβόταν σε κοινή θέα». 

Στη Μέση Ανατολή (Βαβυλώνα), όπου ο Μ. Αλέξανδρος άφησε την τελευταία του πνοή, υπάρχουν ζωντανές οι ιστορίες που περνούν από  στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά. Στη Μοσούλη ιδιαίτερα, είχα την καλή τύχη, να ακούσω ηλικιωμένο φίλο Ασύριο Χριστιανό Δάσκαλο σε Δημόσιο Σχολείο, που μου διηγήθηκε: «Πριν πεθάνει ο Μεγάλος Έλληνας-Μακεδόνας Στρατηλάτης, είπε στους αξιωματικούς του: «Δεν θα μου κάνετε κανένα πολυτελές φέρετρο, αλλά θα αποθέσετε το σώμα μου με απλά ρούχα στρατιώτη, πάνω σε μια απέριττη σανίδα, που θα μεταφέρουν οι θεράποντες γιατροί μου, διότι θέλω να κατανοήσουν οι άνθρωποι, ότι δεν έχουν μπροστά στο θάνατο τη δύναμη να θεραπεύσουν.

Από την σανίδα που θα φέρει το σώμα μου, θέλω να κρέμονται τα χέρια μου, επειδή με τη μεταφορά τα χέρια μου θα κινούνται μπρος-πίσω, που θα συμβολίζουν τον άνθρωπο που έρχεται και φεύγει από τον κόσμο των θνητών. Οι παλάμες μου θα είναι ανοιχτές, για να καταλάβουν οι άνθρωποι, πως με άδεια χέρια ερχόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο και με άδεια χέρια φεύγομε.

Όσο χρυσό και ασήμι υπάρχει στη σκηνή μου, να σκορπιστεί κατά το πέρασμά μου, στο χώμα, για να κατανοήσουν οι άνθρωποι ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ θα παραμείνουν». Αυτή τη Φιλοσοφία, μόνον οι γηγενείς Έλληνες της χώρας μας, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος ο Μακεδόνας, μπορούν να εκφράσουν, που όλοι μας έχομε την ιερή υποχρέωση να διαφυλάξομε, όχι μόνον ως φιλοσοφική θέση ζωής, αλλά και ως τη «γεωγραφική» γενέτειρά μας. 

Άλλωστε, οι Μακεδόνες, μιλούσαν την ελληνική Δωρική Διάλεκτο. Κι ας μην ξεχνάμε, ότι η αρχαιότερη ελληνική επιγραφή, ανακαλύφθηκε στο Δισπηλιό, στη θέση Νησί, στη Νότια όχθη της λίμνης της Καστοριάς, το 1932, όταν κατέβηκε η στάθμη της λίμνης κι αποκαλύφθηκε και οικισμός που χρονολογείται από το 5.250 π.Χ. Σήμερα, ένα «νεοσύστατο όμορο κράτος», ζητάει «ρίζες», μόνον που δεν μπορούμε να ξέρομε, μέχρι πού θέλουν να φτάσουν τα «παράρριζά» του.

Θυμόμαστε τους αείμνηστους Κωνσταντίνο Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου, που είχαν πολλές φορές δηλώσει: «Η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική». Και κανένας πρόσκαιρος ιθύνων πολιτικός ή πολιτικοί, δεν μπορούν να παραχωρήσουν αυτό που δεν είναι κτήμα τους, αλλά κτήμα όλων των Ελλήνων, και μάλιστα από την 8η χιλιετία π.Χ.