Το ωράριο... για μια στάση λεωφορείου στην Αθήνα

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

 

Περιμένω υπομονετικά στη στάση στις 12.00 το μεσημέρι στην Πλατεία  Συντάγματος-Αθήνα (έναντι μουσείου Μπενάκη) για να πάρω το λεωφορείο με αριθμό 732 για να κατευθυνθώ στον Βύρωνα. Ο ηλεκτρονικός πίνακας ενημέρωσης με πληροφορεί ότι το συγκεκριμένο θα περάσει σε 40 λεπτά, δηλαδή στις μία παρά είκοσι (12.40 μ.μ).

Απολαμβάνω την ηρεμία μου και καμαρώνω τη Βασιλίσσης Σοφίας με τα ελάχιστα αυτοκίνητά της.

Στην παρέα προστίθεται και μια παρέα Γερμανών τουριστών, όπου με ευγένεια τους εξηγώ ότι επειδή είναι Κυριακή η συχνότητα κυκλοφορίας των αστικών δήμόσιων λεωφορείων είναι περιορισμένη και όπως να έχει το λεωφορείο θα περάσει σε 40 λεπτά.

Οι συγκεκριμένοι απομακρύνονται από τη στάση γιατί έχουν την αίσθηση ότι μπορούν να περπατήσουν μέχρι την ώρα άφιξης.

Εγώ, ως «γνήσιος Έλληνας» και καχύποπτος με την ένδειξη στον ηλεκτρονικό πίνακα, δεν απομακρύνομαι από τη στάση. Φοβάμαι ότι κάτι διαφορετικό θα συμβεί.

Και ξάφνου μετά από 15 λεπτά, (12.15 μ.μ), 25 λεπτά πριν από την αναγραφόμενη ώρα άφιξης (!!) στο ηλεκτρονικό ταμπλό εμφανίζεται το περιβόητο λεωφορείο, 732. Το παρατηρώ να έρχεται ως βασιλική άμαξα, μαζεύω τα πράγματά μου βιαστικά και επιβιβάζομαι τάχιστα ως «πρίγκιπας» για την αναχώρηση προς τον προορισμό μου.

Σκέπτομαι όμως «απαξιωτικά» πλέον απολαμβάνοντας τη θέση μου εντός του λεωφορείου,  την προχειρότητα και την τσαπατσουλιά του ωραρίου που προβαλλόταν στον πίνακα  των δρομολογίων των αστικών λεωφορείων δημόσιας χρήσης.

Και ευτυχώς εγώ «ως Έλλην!!» με τα αντανακλαστικά μου και τη συνείδηση της κατανόησης της αναδιοργανωσιάς που διαθέτουμε ως χώρα αντέδρασα ανάλογα και επιτυχημένα.
Λυπήθηκα όμως για την παρέα  Γερμανών, οι οποίοι έχασαν το λεωφορείο πιστεύοντας στη σοβαρότητα της ένδειξης, στην πιεστικότητα του προγράμματος και στην αξιοπιστία της ενδεδειγμένης πληροφόρησης.
Δυστυχώς, ακόμη μια φορά αναδέχθηκε «το πρόχειρο του πράγματος».

Σίγουρα οι τουρίστες αποκομίζοντας αυτήν  την άκομψη εμπειρία θα επέστρεψαν στην χώρα τους γεμάτοι αρνητικές εικόνες και παραστάσεις, συνθλίβοντας την ψυχαγωγική διάσταση του ταξιδιού, αλλά και την ποιητική μορφή που εμείς του τουρισμού επιδιώκουμε να μεταφέρουμε.

Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια μεγάλη στροφή από το μαζικό στον ποιοτικό. Και αυτό προβάλλεται μέσα από την ανακάλυψη των εναλλακτικών μορφών τουρισμού, από την διαδικτυακή τεχνολογική συνακολουθία, από την ανάδειξη του πολιτιστικού αποθέματος και του περιβάλλοντος, από τη συνέπεια των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Η ελκυστικότητα των πόλεών μας παραμένει ως μέτρο σε συνδυασμό με τους κανόνες της αγοράς στην μορφοποίηση της τουριστικής ζήτησης. Όμως το ισοζύγιο προσφορά/ζήτηση γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτό, ότι δεν πρέπει να είναι ανισοβαρές.  
Και αυτή η ισορροπία επιτυγχάνεται με σοβαρότητα, υπευθυνότητα σ’ όλους τομείς διαχείρισης του τουριστικού προϊόντος και όχι μόνο.  

Ο πολίτης σήμερα απαιτεί την ειλικρίνεια των πράξεων από τα μικρά για να φτάσει στα μεγάλα.

---Δεν μπορεί ένα ωράριο ενός λεωφορείου πόλης, να χαλάει το πολιτιστικό θαύμα του τόπου μας στα μάτια των τουριστών και ημών.  
---Δεν μπορεί ένα ωράριο ενός λεωφορείου να αποδιαλύει την αγωνία των επαγγελματιών για την ποιότητα του τουρισμού μας.    
---Δεν μπορεί ένα ωράριο ενός αστικού λεωφορείου να θέτει τα αντανακλαστικά του καχύποπτου πολίτη σε εγρήγορση για να αντιληφθεί την α-τοπία (δυστυχώς).
---Δεν μπορεί ένα ωράριο ενός αστικού λεωφορείου να χωρίζει τους πολίτες και τους τουρίστες σε «ψυλλιασμένους» και σε «ανυποψίαστους».

Στο χέρι μας η τσαπατσουλιά…αλλά και στο χέρι μας η οργάνωση του σήμερα για το αύριο. Οι καιροί ου μενετοί.