Γιάννης Παρασκευάς: Μνήμες και παρακαταθήκες

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Η μνήμη δεν είναι παρελθόν, είναι ζωογόνο παρόν, κάθε ανασκάλεμά της είναι και μια ζωογόνος πνοή, μας ηρεμεί ή μας ταράζει, μας προτρέπει, στις επιλογές των δρόμων που έχουμε μπροστά μας.

Είναι ώρες που βρίσκεσαι στο δίστρατο, «της αρετής και της κακίας, στο δίστρατο της ευθυκρισίας και της αγνωσίας, στο δίστρατο της γνώσης της αλήθειας και της απατηλής φαντασίωσης».

Η μνήμη είναι σοφός κριτής και οδηγητής.

Δες τα όσα είναι καταχωνιασμένα στο «πιθάρι της μνήμης», κάθε φορά που άθελα ή ηθελημένα κάτι έρχεται στο προσκήνιο, διεγείρει τις αισθήσεις και ξεκινά ο μακρύς δρόμος, που τέρμα του έχει την πραγματικότητα.

Ο χρόνος, το παρελθόν είναι «η κακιά μητριά», των αναμνήσεών μας, όλων αυτών που είναι «ο αποθηκευμένος πλούτος μας», είναι τα αποτυπώματα των πράξεων και των ενεργειών μας και ταυτόχρονα πράξεις και ενέργειες άλλων που είχαν τη δύναμη της επιρροής στη διαμόρφωση του «είναι μας».

Τριάντα χρόνια έχουν περάσει από τη φυσική του απώλεια, ήρθε και τον συνάντησε, αυτόν που αποκαλούμε θάνατο, οδήγησε την ανθρώπινη φύση του στη φθορά, δεν κατάφερε όμως να αγγίξει την ουσία του.

Αυτή η συνεχής παρουσία της ουσίας του, είναι γενεσιουργός αιτία, της μνήμης των χρόνων που βρισκόταν ανάμεσά μας.

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ «είναι ωσεί παρών», δεν μας εγκατέλειψε και δεν τον έχουμε και εμείς διαγράψει από τις μνήμες που συγκροτούν το παρελθόν μας και τις προσδοκίες που αχνά σηματοδοτούν το μέλλον μας, τις ελπίδες μας και τα όνειρά μας.

Τον συναντούμε καθημερινά μπροστά μας, στο κάθε πρόβλημα, στην κάθε αναποδιά, στην κάθε δύσκολη στιγμή των δημόσιων πραγμάτων, τον ανακαλούμε και διατυπώνουμε τη σκέψη, «αν ήταν κοντά μας, αν αυτός είχε την ευθύνη δεν θα συνέβαιναν όλα αυτά».

Θεωρούμε βέβαιο, ότι θα διαχειριζόταν την οποιαδήποτε κρίση, μικρή ή μεγάλη, με μια και μοναδική στόχευση, την προστασία της πατρίδας μας και της κοινωνίας.

Στον τυφώνα των προβλημάτων που καθημερινά αντιμετωπίζουμε, αναπολούμε τις δικές του παρεμβάσεις και πολιτικές αποφάσεις, για την κατοχύρωση της ισονομίας, της ισοπολιτείας, των αρχών της δικαιοσύνης και του κράτους δικαίου, τη διεύρυνση του κοινωνικού κράτους, την προστασία του εισοδήματος, την αναδιανομή του πλούτου.

Έντονο το ενδιαφέρον του, για τις νέες γενιές, θεσμοθέτησε ξεχωριστό Υπουργείο για τη νέα γενιά, με ειδικές πολιτικές και στοχεύσεις, αρνιόταν τη νεανική μετανάστευση, τη μετανάστευση των επιστημόνων και θεωρούσε και πίστευε, πως αυτές οι γενιές είναι η δύναμη του μέλλοντος.

Από τα πρώτα μελήματά του η Παιδεία, για όλες τις βαθμίδες, από το Νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο, με ειδικό Νόμο Πλαίσιο δημοκρατικοποίησε τη λειτουργία των Πανεπιστημίων, καταργήθηκε η ΕΔΡΑ των Πανεπιστημιακών καθηγητών και το ένα βιβλίο.

Πρώτος μίλησε για το κέντρο και την περιφέρεια, έδωσε έμφαση και έμπρακτο ενδιαφέρον για την περιφέρεια της χώρας, για την ύπαιθρο, για τις νησιωτικές και ορεινές περιοχές της χώρας.

Πίστεψε ότι οι δομές εξουσίας πρέπει να είναι κοντά στον πολίτη και το έκανε πράξη με τις δομές Αποκέντρωσης και Αποσυγκέντρωσης, επιζητούσε και ήθελε δυνατούς θεσμούς Αυτοδιοίκησης Α' και Β' βαθμού.

Θεωρούσε και πίστευε, ότι οι ισχυρές διοικητικά και οικονομικά περιφέρειες της χώρας, διασφαλίζουν το μέλλον της και ότι η άναρχη «αστικοποίηση», είναι ο βρόγχος που πνίγει τη χώρα.

Τριάντα χρόνια πριν είδε καθαρά τον μεγάλο κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε, σαν Λαός, σαν Χώρα, το δημογραφικό πρόβλημα, μια χώρα γηρασμένη, θυμίζει συνταξιούχο που περιμένει τον ερχομό του θανάτου, τον ίδιο δρόμο νομοτελειακά ακολουθεί και μια χώρα γηρασμένη.

Πολέμησε με όλες του τις δυνάμεις για την Εθνική μας Ανεξαρτησία και να κάνει σεβαστή τη χώρα μας σε φίλους και εχθρούς, είχε η χώρα τότε λόγο στα Διεθνή τεκταινόμενα και λίγες δεν ήταν οι φορές, που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη λήξη επικίνδυνων κρίσεων.

Πρώτος αυτός υποχρέωσε την ΕΕ να δει ότι υπάρχει και η Μεσόγειος και τα Μεσογειακά Κράτη, τα ΜΟΠ είναι δικά του όπως και τα αποκαλούμενα πακέτα ΝΤΕΛΟΡ που μετά από δικές του πιέσεις, η Ευρώπη υιοθέτησε την πολιτική της σύγκλισης Βορρά-Νότου.

Η μνήμη του, δεν είναι θύμιση, οι πράξεις του και οι ενέργειές του δεν είναι ιστορία, ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ για όλα τα κόμματα, για όλους τους πολιτικούς αρχηγούς και πιο πολύ στους διαδόχους του, στο δικό του κίνημα, στο δικό του δημιούργημα.