Τα τείχη της Μεσαιωνικής πόλης της Ρόδου

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

Κτυπάει το τηλέφωνο.

Στην άλλη γραμμή ακούω τη φωνή ενός παλιού μου καθηγητή, φιλολόγου, που με συγκινησιακή διάθεση μου αναφέρει τον προβληματισμό του για τα Τείχη της Μ.Π και τη σταδιακή αποσύνθεση τους με τη ανάλογη χρονική εγκατάλειψη φροντίδας και την παράλληλη  ενδογενή φύτευση που διεισδύει καταστροφικά στο σώμα των Τειχών.    
Η παρατήρηση σωστή.

Με υπομονή και χωρίς εξάρσεις περπατώ όλη την Τάφρο και βλέποντας τα Τείχη που με παρακολουθούσαν με ύποπτο μάτι. Σαν να μου μιλούσαν, σαν να ήθελαν να στρέψω την προσοχή μου προς αυτά σε μια φιλική συνάντηση. Μήκους περίπου 3 χλμ., τα Τείχη επιβάλλονται στην πολη μας και οριοθετούν την Μεσαιωνική Πολη, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από το 1988 (ευτυχώς ακόμη!!).

Η στατική κατάσταση του είναι γενικά ικανοποιητική όμως υπάρχουν μερικά σημεία που ο πωρόλιθος έχει διαβρωθεί από τις ρίζες των αφιλόξενων θάμνων και από ρίζες αγριοσυκιών.
Αυτό είναι το μόνιμο πρόβλημα, που γνωρίζω ότι και παλαιοτέρα επιχειρήθηκε να αντιμετωπισθεί.  
Παρόλο αυτό, τα Τείχη που θεωρούνται η  βιτρίνα της Ρόδου και μάλιστα με πολιτιστική διάσταση και προσδιορίζοντας την ταυτότητα του νησιού, οφείλονται να καθαρίζονται και να φροντίζονται.

Γιατί η «καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά»!! Η αρχαιολογική Υπηρεσία με τη σύμπραξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και γιατί όχι με τη συνεργασία και με την ιδιωτική πρωτοβουλία να συστήσει συνεργείο καθαρισμού και μέριμνας των Τειχών σε καθημερινή βάση.

Η επικέντρωση μόνο σε θέματα κακο-λειτουργίας της Μ.Π. έχει αφήσει περιθώριο σ’ άλλα πιθανά σπουδαιότερα να βρίσκουν έδαφος να δυσχεραίνουν την φυσική κατάσταση αυτού του «μεσαιωνικού θαύματος».
Είναι υποθέσεις που δεν αγγίζουν την καθημερινότητα, αλλά  προσδίδουν μια διάσταση βιωσιμότητας στο Μνημείο και περισσότερο εκπέμπουν το φως της ευθύνης. Είναι αυτό που κάνει τη διαφορά του ενεργού πολίτη, που νοιάζεται όχι για τον αυτό του αλλά και για τους γύρω τους. Το πνεύμα της αλληλεγγύης για τον άνθρωπο και τη φύση είναι απαιτητό, όσο ποτέ άλλοτε.  

«Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου», έλεγε ο Τζών Κέννεντυ.

Τα Τείχη δείχνουν το δρόμο της υπευθυνότητας, σώζοντας τα αποδεικνύουμε ότι η ιστορία δεν είναι μια φωτογραφία, ένα καρτποστάλ, αλλά μια διαρκή ανησυχία και αγώνας για την διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς στο πείσμα της καταναλωτικής θύελλας και κυρίως της αλλοτρίωσης των αξίων μας από την ξενομανία.

Η γνησιότητα και αυθεντικότητα απαιτεί εγρήγορση αλλά και προβληματισμό ώστε το «βιώσιμο» να καταστεί μέρος της ζωής και  η «αειφορία» μέρος της στάσης μας.   
Ίσως τα Τείχη δεν μιλούν, όμως κάθε γωνία τους κρύβει γενναιότητα και ανδραγαθία, εκφράζει πόνο και αίμα, τόλμη και αφοβία…και δεν  αξίζει να τα απαξιώνουμε με την αδιαφορία μας.

«Ένας άνθρωπος είναι το σύνολο των πράξεών του. Τι έχει κάνει, τι μπορεί να κάνει. Τίποτε άλλο»… έλεγε ο μεγάλος Γκάντι.