Αναβολή  στην αναβολή...

Φαίνεται πως είναι η τάση της εποχής να βιαζόμαστε στα επουσιώδη, στα διεκπεραιωτικά και να αναβάλλουμε τα σημαντικά, εκείνα που περιμένουν από καιρό απαντήσεις, αποφάσεις ζωής. Ξέρουμε μέσα μας ότι η αναβολή είναι αποφυγή, αλλά διστάζουμε παρόλα αυτά. Δεν είμαστε ακόμα σίγουροι, φοβόμαστε το επόμενο βήμα. Επίσης, δυσκολευόμαστε να αφήσουμε πίσω μας όλα όσα κατακτήσαμε κι ας γνωρίζουμε ότι δεν μας γεμίζουν πια...

Πείθουμε τον εαυτό μας με λογικά επιχειρήματα για το τι «πρέπει» να κάνουμε και για το τι δεν «πρέπει» να κάνουμε. Κι έτσι αρχίζει μια ατέρμονη μάχη εντός μας. Η μάχη ανάμεσα στο συναίσθημα και στην ορθή λογική. Ανάμεσα στην αλήθεια μας και το «σωστό». Δύσκολα διλήμματα. Δεν ξεμπερδεύεις εύκολα. Αντιστέκεσαι για καιρό. Παλεύεις να επιβληθείς στη φωνή που ζητά το «κάτι» άλλο. Εκείνο που δεν είναι λογικό, εκείνο που δεν είναι «σωστό».

Προσπαθείς διακαώς να αποφύγεις τις σκέψεις γιατί είναι δυνατές, επιμένουν και σε κάνουν να αμφιβάλλεις για όλα όσα νομίζεις πως έκανες καλά, για όλα όσα νομίζεις ότι σε κάνουν ευτυχισμένο. Αναβάλλεις τις συζητήσεις με τον εαυτό σου γιατί δεν θες να ακούσεις κάτι που δεν θα σου αρέσει. Δεν θέλεις να αλλάξεις αυτό που σε δυσκολεύει, γιατί θέλει κόπο, ρίσκο η ανατροπή...

Κι όλοι εκείνοι που σιωπούν απέναντι σε ό,τι εν δυνάμει μέσα τους επιζητά αλλαγές πιέζονται, καταπιέζονται, αποξενώνονται από τον ίδιο τους τον εαυτό. Αγνοούν τα σημάδια. Αγνοούν τον ψυχισμό και το σώμα τους που διαμαρτύρονται και δεν συμβιβάζονται. Προτιμούν να «κλειστούν» στη ζώνη ασφαλείας τους και να επωμιστούν το όποιο κόστος, παρά να τολμήσουν να κλείσουν κύκλους που δεν τους είναι πια ωφέλιμοι.

Τόσο η παραδοχή, όσο και η συνειδητοποίηση πονάνε. Είναι διεργασίες που σε «ταρακουνούν» και σου ζητάνε επαναπροσδιορισμούς και αναθεωρήσεις. Όσο, όμως, και να κρυφτείς, δεν μπορείς να τις σταματήσεις αυτές τις διεργασίες... Δεν μπορείς να σταματήσεις το νου να αναστοχάζεται, ούτε τις ανάγκες σου να ζητούν. Δεν είναι «επαναστατικό» να ακούς τον εαυτό σου. Δεν είναι «τρομακτικό» να θες άλλα από αυτά που πρότερα ήθελες. Δεν είσαι άκαμπτος. Αλλάζεις και δεν χρειάζεται αυτό να σε φοβίζει.

Πολλές φορές η αναβολή είναι σεβαστή και χρήσιμη όταν είναι «άμυνα» απέναντι σε κάτι. Θες να κερδίσεις λίγο χρόνο ακόμα. Να σκεφτείς, να επεξεργαστείς, να ζυγίσεις... Ωστόσο, δεν μπορεί να είναι μια μόνιμη λύση απέναντι στο σοβαρό, στο ουσιώδες, σε αυτό που είναι κομβικό για τη ζωή σου.

Για καμία απόφαση που παίρνουμε δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εκ των προτέρων την έκβασή της με βεβαιότητα. Το ζήτημα είναι, όμως, να φύγουμε από εκεί που ξέρουμε ότι έχουμε δοκιμάσει πολλά και νιώθουμε στάσιμοι πια. Ακόμα και ένα λάθος, ακόμα και ένα αποτέλεσμα που αποκλίνει από αυτό που είχαμε στο μυαλό μας ίσως είναι πολύ καλύτερα από την απραξία, την αδράνεια και την καταδίκη ενός εαυτού σε μια ζωή που δεν τον ικανοποιεί.     
Για όλους όσους παλεύουν εντός τους με τις αμφιβολίες και τις ανησυχίες τους, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να καταλήξουν σε μια απόφαση.

Πριν από όλα θα πρέπει να διαλέξουν με τι θα πορευτούν. Με το φόβο ή με εκείνη την ακατανίκητη «ανάγκη» που γυρεύει την ισορροπία. Όσο τα γύρω μας μας ισορροπούν όλα είναι υπό «έλεγχο» ψυχικά. Όταν θα αρχίσουμε να νιώθουμε ότι έχουμε χάσει εκείνη την πολύτιμη ισορροπία, για πολλούς και διάφορους λόγους, η αναμέτρηση με τον εαυτό μας θα είναι αναπόφευκτη.

Καμία αναβολή δεν μπορεί να αποκαταστήσει αυτή την ανισορροπία. Θα κληθούμε να λογοδοτήσουμε απέναντι σε έναν εαυτό που δυσανασχετεί και μαζεύει θυμό: «τι μου έχεις κάνει;», «γιατί έχω λιμνάσει;», «γιατί δεν με αναγνωρίζω πια...;», «γιατί είμαι κάπου που δεν θα έπρεπε να είμαι από καιρό;». Ερωτήσεις που γυρεύουν έντιμες εξηγήσεις! Κάθε «λάθος» απάντηση μπορεί να οδηγήσει σε λάθος επιλογές, σε λάθος ζωή...