Η Αντιγόνη του Σοφοκλέους

Γράφει ο
Σπύρος Κατσούρης

 

Επιτέλους! Να και ένα θέατρο που άξιζε να δει κανείς στον τόπο μας. Και αξίζει να το δουν μικροί και μεγάλοι. Ιδίως οι νεοέλληνες μαθητές της Β΄Βάθμιας Εκπαίδευσης. Οι νέοι και νέες μας που αύριο θα αναλάβουν τα ηνία της ζωής και της διακυβέρνησης του τόπου.

Να πάψουν για 2 ώρες να ασχολούνται με το internet (διαδίκτυο) και τα smart phones (έξυπνα κινητά) και να δουν την τέχνη των τεχνών επί σκηνής. Να δουν το μοναδικό και ανεπανάληπτο διαχρονικά κορυφαίο έργο του Σοφοκλέους, την ΑΝΤΙΓΟΝΗ, και να αντλήσουν απ’ αυτό όχι μόνον άπειρα διδάγματα  και ηθικά χρέη, αλλά και εθνικήν υπερηφάνειαν από τους προγόνους μας τους αρχαιοέλληνες, που 3000 χρόνια πριν , όταν αυτοί δημιουργούσαν Παρθενώνες και θέατρα σ’ όλες τις ακτές της Μεσογείου, οι σημερινοί Ευρωπαίοι που μας κουνούν το δάκτυλο, γνώριζαν μόνο το σπαθί και το τόξο (για να μην πω γνωστές βαρύτερες κουβέντες).

Πίσω λοιπόν στο Αρχαίο Θέατρο, πίσω στο δράμα της Αντιγόνης. Συγχαρητήρια στους συντελεστές του εγχειρήματος αυτού, αλλά και Συγχαρητήρια σε Δήμο Ροδίων (Φ. Χατζηδιάκο) και ΔΟΠΑΡ (Στ.Κυριαζή) που αγκάλιασαν αυτή την πρωτοβουλία. Αλλά και ο κόσμος το αγκάλιασε! Φάνηκε ότι διψούσε πολύ για κάτι τέτοιο, κρίνοντας από το κατάμεστο θέατρο της μεσαιωνικής τάφρου «Μελίνα Μερκούρη», που πήγα και το είδα την Κυριακή το βράδυ 7-10-2018. Και χειροκρότησε εγκάρδια, αληθινά, με την ψυχή του! Βαρέθηκε να βλέπει ανούσιες κωμωδίες και φτηνές σαπουνόπερες. Έτσι λοιπόν. Επιστροφή στις ρίζες μας!

Επιστροφή στον Ελληνισμό! Κι όταν αγαπήσουμε Ελλάδα και έργα αρχαίων Ελλήνων, τότε θα αποκτήσουμε και ουσιαστικά νοήματα της ζωής και θα αντιμετωπίσουμε ευκόλως τις οιοσδήποτε κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές προκλήσεις, αλλά και τους εξωτερικούς κινδύνους που σήμερα μας αφανίζουν ως λαό, ως έθνος, ως κράτος, ως οικογένεια, ως πολιτισμό.  Συγχαρητήρια και στον ακούραστο Ζαχαρία Αγγελάκο που υπηρετεί εξαίρετα την τέχνη του ηθοποιού πάνω από 40 συναπτά έτη!

Στην κόρη του Βάσω (Αντιγόνη) που παρά τα μικροφωνικά της προβλήματα απέδωσε θαυμάσια τον ρόλο της. Στην Άννα Έλενα (ως Ισμήνη) για την ορθή έκφραση λόγου και σώματος. Στον Απόστολο Μαριεττή (ως Αίμωνα αλλά και ως κορυφαίο του Χορού), για το πάθος στον θεατρικό λόγο. Στον Μανώλη Κεπέρη (ως Φύλακα), για την γρηγοράδα του λόγου και την εκφραστική πονηριά που έδωσε στα λόγια του ο Σοφοκλής. Την Φαίδρα Βιτζηλαίου (ως Άγγελο κακών ειδήσεων). Την Καλλιόπη Πολιά (ως Ευρυδίκη) για την χάρη της αρχόντισσας – βασίλισσας και τον ποδήρη της χιτώνα. Τον μικρό Χάρη Αγγελάκο (ως οδηγό του μάντη Τειρεσία), για την αγάπη του και μύησή του στο θέατρο ήδη απ’ αυτήν την ηλικία! Συγχαρητήρια και στα κορίτσια του Χορού (Κατερίνα Παπακων/νου, Παυλίνα Πλάτση, Αυγή Παππά, Αντιγόνη Φελάκη, Άτζελα Χατζηνικόλα και Γρηγόρη Παπαμιχαήλ) που έδωσαν όλον τους τον εαυτό σε έκφραση, φωνή, λόγο, τραγούδι, κίνηση αλλά και στην λίαν επιτυχή απόδοση του χωρίου περί ΄Ερωτος εις την αρχαιοελληνική γλώσσα ή την γλώσσα του Σοφοκλέους: «Έρως ανίκατε μάχαν, ος εν κτήμασι πίπτεις, ος εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννιχεύεις, φοιτάς δ’ υπερπόντιος εν τ’ αγρονόμοις αυλαίς….» και μακάρι να είχαν κι άλλα τέτοια χωρία του κειμένου.

Συγχαρητήρια και στις χορογράφους: Έλλη Παρασκευά και Μαρία Μανουκιάν, για τις υπέροχες διασταυρώσεις των χορευτών στην σκηνή και τις κινήσεις των σωμάτων τους. Ένα μεγάλο μπράβο και στην Άντζελα Σπανού που είχε την διδασκαλία της μουσικής κι έπαιζε στο πιάνο. Είναι όντως ένα έργο που μπορεί να σπάσει τα σύνορα της Ρόδου και της Δωδ/σου, σε κοινό με μεγαλύτερες ποιοτικές αξιώσεις, αρκεί να λάβουν υπ’ όψιν τους μερικά αρνητικά που υπέπεσαν στην αντίληψή μου, και τα παραθέτω εδώ, από αγάπη για δυνατή βελτίωσή τους.

Κι αυτά είναι:  1) «Η Αντιγόνη του..Σοφοκλή»!

Ένα λάθος της αναγγέλλουσας το έργο αλλά και του Ζ.Αγγελάκου και δυστυχώς –ως είδα στο πρόγραμμα- και των κ.κ. Χ’’Διάκου και Κυριαζή. Στην γενική δεν είναι του Σοφοκλή, αλλά του Σοφοκλέους! Σύνθετη λέξη από: Σοφός και Κλέος. Το κλέος, γεν. του κλέους! Δεν θα κάνει ποτέ των ποτών στη γενική του..«κλή», στον αιώνα τον άπαντα, όσο κι αν η ισοπεδωτική μπουλτόζα της μαλλιαρής Δημοτικής θα προσπαθεί να διαλύσει κάθε Γραμματικό κανόνα.  

2) Ο μάντης Τειρεσίας.

Πρώτη φορά είδα τον μάντη να τον υποδύεται γυναίκα και μάλιστα ντυμένη σαν μαύρο σκιάχτρο με μια μακρόστενη και φουσκωτή λευκή σκούφια στο κεφάλι, αντί λευκής γενειάδας! (μήπως –παιδιά- θα έπρεπε να δείτε την Αντιγόνη του Σοφοκλέους σε ταινία με τον αείμνηστο Μάνο Κατράκη;;). Η Άννα έδωσε όλον της τον εαυτό στην ερμηνεία του ρόλου αλλά τα παραπάνω αρνητικά την εκμηδένισαν.

3)Το βασιλικό στέμμα του Κρέοντος:

Ζαχαρίαααααα!  Τι είν’ αυτό που έβαλες στο κεφάλι;; Ένα χρυσίζον …τουρμπάνι;; Κρίμα.

4) Η μεταφορά των νεκρών Αίμωνα και Ευρυδίκης σε φορεία.

Αντί των άψυχων –εννοείται –σωμάτων ο θεατής βλέπει ένα σορό από ρούχα! Απαράδεκτο! Τόσα μέλη είχεν ο Χορός. Θα μπορούσαν άνετα να μεταφέρουν στα χέρια τους ίδιους, ως νεκρούς.

5) Η ενδυμασία του Χορού:

Ακατάλληλη για ένα τέτοιο έργο. Ούτε αρχαιοελληνική αλλ’ ούτε και νεοελληνική ενδυμασία είν’ αυτή. Μ.Ανατολής; ίσως.  Πού οι ποδήρεις χιτώνες; Πού οι πολύπτυχοι μανδύες; Πού οι πτυχώσεις στους βραχίονες; Πού οι κορδέλλες στους βοστρύχους; Γιατί δεν ζητήσατε από το Πολιτισμικό Μέλαθρο Ρόδου να σας δώσει αρχαιοελληνικές στολές;  

6) Το σκηνικό του Ανακτόρου:

Πολύ προχειρότητα , μ’ εξαίρεση την κεντρική πύλη. Και κείνα τα καρφωμένα σανίδια στην αριστερή πλευρά , τι αισθητικό ρόλο παίζουν; 7)Το τύμπανο: Το χτύπημα του τυμπάνου είναι πολύ δυνατό που καλύπτει τις ωραίες φωνές του Χορού , διαταράσσει τις σάλπιγγες των αυτιών και.. τρομάζει τα σπουργίτια που κοιμούνται  στα γύρω δέντρα. Αυτά, με αγάπη και πάλιν, και καλή συνέχεια.

* Ο Σπύρος Κατσούρης είναι Λογοτέχνης, βραβευμένος ποιητής, δ/ντής του Πολιτισμικού Μελάθρου Ρόδου, νομικός, οικονομολόγος, πολιτειολόγος, δάσκαλος, πρώην τμ/ρχης  Τραπέζης της Ελλάδος, αρθρογράφος κλπ