Οι Λίνδιοι να απαιτήσουν να διατίθεται μέρος  στην Κοινότητα από την είσπραξη των εισιτηρίων


Γράφει ο 
Κυριάκος Ι. Φίνας

 

“Η Ροδιακή” προχθές 16 του μηνός Δεκεμβρίου 2018 δημοσίευσε την απάντηση που έδωσε η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κα Μυρσίνη Ζορμπά στο βουλευτή Δωδεκανήσου κ. Μανόλη Κόνσολα για τα έσοδα από τους αρχαιολογικούς χώρους της Ρόδου, κατά το χρονικό διάστημα από 1.1.2015 έως 30.6.2018, ήτοι επί 3,5 χρόνια.

Από τον δημοσιευθέντα αναλυτικό πίνακα των επτά Αρχαιολογικών χώρων Μνημείων της Ρόδου τα συνολικά έσοδα ανήλθαν σε 21.686.426 ευρώ, από τα οποία 13.117.114 ευρώ εισπράχθηκαν από την Ακρόπολη της Λίνδου και 8.769.092 ευρώ από υπόλοιπα έξι Μνημεία της Ρόδου.

Ωστόσο, αν και η Λίνδος προσφέρει ανελλιπώς ένα μεγάλο ποσό κάθε χρόνο, τα έργα τα οποία πραγματοποιούνται στην Αρχαία Κωμόπολη τα τελευταία χρόνια υστερούν σημαντικά. Και αυτά ακόμη τα επί χρόνια εκτελούμενα με ρυθμό χελώνας των αρχαιολογικών Μνημείων της Ακρόπολής της, επιχορηγούνται από τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ενώ είναι γνωστό ότι με βάση το Νομοθετικό Διάταγμα 131/10.8.1961, ΦΕΚ Α’ όπως συμπληρώθηκε μεταγενέστερα, στο άρθρο 22 προβλέπεται: “... τα πάσης φύσεως έσοδα, ως οι λοιποί αρχαιολογικοί πόροι της Δωδεκανήσου, συνιστώσιν λογαριασμόν παρά της Τραπέζης της Ελλάδος και διατίθενται αποκλειστικώς διά τας αρχαιολογικάς ανάγκας της περιοχής Δωδεκανήσου”.

Και δεν αποτελεί μονοτονία, εάν επαναληφθεί ότι για τη Λίνδο και τη  γύρω περιοχή δεν υπάρχει όχι μόνο σήμερα, αλλ’ ούτε και στο ορατό μέλλον, τουλάχιστον, άλλη βιώσιμη λύση εκτός από την τουριστική δραστηριότητα. Φυσικά η Λίνδος μεταπελευθερωτικά αναπτύχθηκε τουριστικά, όπως και ολόκληρη η Ρόδος κάπως άναρχα. Τώρα, πλέον, υπάρχει καλώς ή κακώς άσχετα, μια πραγματικότητα. 

Κατόπιν των προαναφερθέντων αναμφισβήτητων διαπιστώσεων ανακύπτει το ερώτημα τι πρέπει να γίνει. Κατά τη γνώμη μας έξι είναι οι άξονες στους οποίους πρέπει να επικεντρωθούν οι ενέργειες και αποφάσεις.

Πρώτο: Επί μία 15ετία να δεσμεύεται σε ειδικό λογαριασμό το 40% των εισπράξεων που πραγματοποιούνται τοπικά στη Λίνδο επί της επίσκεψης των αρχαιολογικών της χώρων.

Δεύτερο: Ποσοστό 20% του παραπάνω ποσού να παραμένει δεσμευμένο και με ένα χρονοδιάγραμμα, για το οποίο και η Δημοτική Κοινοτική Αρχή Λίνδου θα έχει λόγο, να διατίθεται ανελλιπώς και αποκλειστικά για έργα που θα αναβαθμίζουν την αρχαιολογική δομή της Λίνδου. Δύο τέτοια που πρέπει ν’ αντιμετωπιστούν άμεσα είναι κατά τη γνώμη μας: 

α) Δημιουργία κατάλληλου μονόδρομου προσπέλασης (παρακαμπτήριος) οχημάτων από την πλατεία της Λίνδου, που θα καταλήγει στο δημόσιο δρόμο (περιοχή “φούρκες”-θέση Αμφιθέατρο), προκειμένου να λυθεί ανάλογα το οξύ κυκλοφοριακό πρόβλημα της Λίνδου, το οποίο μαστίζει αφάνταστα την περιοχή, ιδιαίτερα κατά την τουριστική περίοδο.

Απόδειξη ότι ενδείκνυται να προχωρήσει η παρακαμπτήριος αυτή προσπέλαση αποτελεί και το γεγονός του ότι κατά τη χρονική περίοδο 1977-1978, ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Χρ. Ντούμας είχε εγκρίνει παρόμοια λύση. Δυστυχώς, αργότερα η Αρχαιολόγος Ζερβουδάκη “μπλοκάρισε” αυτό το σωτήριο για τη Λίνδο πρόβλημα, ως προς τη λύση του κυκλοφοριακού της.

Ο μονόδρομος αυτός είναι απαραίτητος, καθόσον η οδός που καταλήγει στη Λίνδο είναι στενή και με συνάντηση δύο οχημάτων η κατάσταση καθίσταται επικίνδυνη. Μέχρι σήμερα εξαιτίας αυτής της ασφυκτικής κατάστασης έγιναν πολλά δυστυχήματα. Με την κατασκευή του μονόδρομου δεν πρόκειται να αλλοιωθεί το περιβάλλον, αφού θα προβλεφθούν και οι απαραίτητες επεμβάσεις με την τοποθέτηση ορισμένων φυσικών βράχων.

β) Αξιοποίηση του τύμβου του Κλεόβουλου. 
Το ιστορικό αυτό Μνημείο, το οποίο διαφημίζεται διεθνώς κατάντησε χώρος των περιττωμάτων των ζώων. 
Να αξιοποιηθεί, αφού δημιουργηθεί και εδώ χώρος προσπέλασης, σε συνδυασμό με τον προαναφερθέντα μονόδρομο εξόδου οχημάτων από τον κυρίως χώρο της Λίνδου.

γ) Σύνταξη Χωροταξικής-ρυθμιστικής μελέτης καθορισμού των αρχαιολογικών ορίων, καθώς και των πάσης φύσεως συναφών προβλημάτων (οικιστικά, επαγγελματικά, ρυμοτομικά κ.λπ.). Στην Κοινότητα, καθώς ενθυμούμαι καλώς, υπήρχε προσχέδιο, το οποίο μπορεί να αποτελέσει τη βάση για παραπέρα ενέργειες.

δ) Επαρκής συντήρηση των οικημάτων που βρίσκονται εντός του οικισμού Λίνδου και ανήκουν στη δικαιοδοσία της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας της Λίνδου.

ε) Λειτουργία του Μουσείου Λίνδου στο παραδοσιακό οίκημα Παπακωνσταντή, Μνημείο του 15ου αιώνα, το οποίο απαλλοτρίωσαν το 1938 οι Ιταλοί επί Κυβέρνησης Ντε Βέκκι και έφεραν Ιταλούς ειδικούς από τη Ρώμη και το ανακαίνισαν κατάλληλα αρχαιολογικά. 


Κι εμείς, αν και το βρήκαμε έτοιμο το έχουμε κλειστό. Είναι, δε, ενδεικτικό να αναφέρω εδώ, κατά το χρονικό διάστημα της ανακαίνισης του εν λόγω αρχαίου ακινήτου ο φασίστας Ντε Βέκκι παρακολουθούσε σχολαστικά τις εργασίες και μάλιστα ερχόταν στη Λίνδο, σχεδόν, κάθε Κυριακή. Οι εργασίες αυτές γινόντουσαν τη διετία 1938-1939.

Δήμαρχος Λίνδου τη χρονική εκείνη περίοδο ήταν ο Δημήτριος Γ. Χατζηδημητρίου, ο οποίος μόλις πληροφορείτο την άφιξη του Διοικητή-καθόσον ερχόταν αιφνιδιαστικά-έσπευδε από καθήκον προς συνάντησή του. Όταν, δε, αναχωρούσε τον κατευόδωνε.

Έτυχε σε μία από τις συχνές επισκέψεις του Ντε Βέκκι στη Λίνδο, μικρός τότε 10 χρόνων περίπου να ευρίσκομαι στην Κεντρική Πλατεία (στην Κρήνη) του χωριού, όταν φεύγοντας ο φασίστας αξιωματούχος μπαίνοντας στο αυτοκίνητο αποχαιρετώντας το Δήμαρχο τον παρατήρησε με τα ακόλουθα τα οποία μέχρι σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια, παραμένουν στη μνήμη μου: ‘Podest’a, la cittadina non ‘e pulita”. (Δήμαρχε, η Κωμόπολη δεν είναι καθαρή). Ο Δήμαρχος σιώπησε και δεν πρόβαλε καμία δικαιολογία.

Τρίτο: Το έτερο ποσοστό 20% να χορηγείται κατ’ έτος στη Δημοτική Κοινότητα Λίνδου, με τη δέσμευση της τελευταίας να το διαθέτει στη σχολαστική καθαριότητα και την εν γένει πολιτιστική και κοινωνsel19ική αναβάθμιση της Λίνδου.

Η παραπάνω απόδοση του 40% των εισπράξεων από τις διαθέσεις των εισπράξεων των εισιτηρίων επίσκεψης της Ακρόπολης Λίνδου να επιδιωχθεί συνολικά από τους κατοίκους της Κωμόπολης σε ειδική Συνέλευση. Εκεί οι Λίνδιοι και οι Λινδιακές να απαιτήσουν από το Δήμαρχο Ρόδου να ενεργήσει και να επιμείνει κατάλληλα.