Ψήφος εμπιστοσύνης και διαιτητές

Πανηγυρίζει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για την παράταση μερικών μηνών ακόμη στην εξουσία, την ίδια στιγμή που η ΝΔ προετοιμάζεται να κυβερνήσει την χώρα, θεωρώντας σίγουρη την επικράτησή της στις ερχόμενες εκλογές.

Οι κατηγορίες περί «σικέ» και «στημένου παιχνιδιού» από πλευράς της ΝΔ κατά του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ δίνουν και παίρνουν, ξεχνούν όμως ότι πριν λίγα χρόνια τα πολιτικά παιχνίδια μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είχαν την τιμητική τους, για να μην πούμε που πήγε η «μεγάλη ιδεολογική απόσταση» μεταξύ των δύο αυτών κομμάτων εξουσίας που ξιφοχομαχούσαν επί πολλές δεκαετίες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια, από την πλευρά του, έχει τον χρόνο να κάνει τα απαραίτητα «μαγειρέματα» προκειμένου να κυβερνήσει για δεύτερη κατά σειρά τετραετία, τα κουκιά όμως δεν του βγαίνουν εκτός και αν δούμε νέες εκπλήξεις στο προσκήνιο. 

Οι μεταγραφές, όπως πολλές φορές το έχω γράψει, καλά κρατούν και όλοι όσοι ξεπουλούν τις θέσεις τους για να βρουν καλύτερες σε άλλο κόμμα δεν είναι και λίγοι. Αφορμή δεν είναι οι βουλευτές των ΑΝΕΛ που αποσκίρτησαν, παρά η παρατεταμένη εναλλαγή στελεχών κομμάτων προς χάριν της ανύπαρκτης ιδεολογικής σύστασης. Και αυτό συμβαίνει σε όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα.

Τι δα δούμε άλλο μέχρι τον Οκτώβρη; Τίποτε το αξιόλογο πέρα από τις καθιερωμένες προεκλογικές προσφορές και υποσχέσεις που κρατούν λίγο. Το κακό είναι ότι αυτό λέει η και η πλειοψηφία των πολιτών, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι την ημέρα των εκλογών θα πράξουν το καθήκον τους προς τα κόμματα.

 Η αναμέτρηση με τον εαυτό μας, θέλω να πω, την ημέρα της κάλπης θα είναι σύντομη και συνηθισμένη αφού κατά περίεργο τρόπο αισθάνεται κανείς πως καθορίζει εκείνη την στιγμή τις πολιτικές εξελίξεις, κάτι που δεν συμβαίνει.

Αυτό που γίνεται, είναι να γεμίζει  η δεξαμενή των κομμάτων, προκειμένου  να αραδιάζουν τις αρλούμπες τους άλλα τέσσερα χρόνια. Θέλετε δεν το θέλετε, αυτό συμβαίνει και κατάθεση ψήφου δεν σημαίνει πολιτική παρέμβαση όταν οι ίδιοι οι βουλευτές δεν σκέπτονται πολιτικά παρά ατομικά.

Δεν θεωρώ πως κάποτε υπήρχε «μπέσα» στην πολιτική γιατί ποτέ δεν υπήρξε πολιτική με την πραγματική έννοια του όρου, ούτε βέβαια δημοκρατία.

Για πολιτικάντηδες πρόκειται, για φερέφωνα ενός συστήματος που υποβαθμίζει στο έπακρο τον ρόλο του κάθε πολίτη ξεχωριστά. Ενίοτε μοιάζει και με καλή «μπίζνα», αφού οι μισθοί των βουλευτών διόλου ευκαταφρόνητοι είναι. Οι δε συμμέτοχοι στις μπίζνες δεν είναι ποτέ αδιάφθοροι.

Πρόκειται να δούμε λοιπόν και πάλι στα προγράμματα των κομμάτων πολλές παραγράφους και υπενθυμίσεις για το τι έλεγε ο αντίπαλος πριν και τι λέει τώρα. Αυτό σαφώς και βοηθά στην συνολική απομυθοποίηση των κομμάτων. Κατά βάσιν δεν γνωρίζουν πως η όλη διαδικασία των κατασκευασμένων κατηγοριών που εκτοξεύονται εκατέρωθεν, ωθεί τον κόσμο στην αποχή και στην άκυρη ψήφο.

Τι τους νοιάζει όμως κατά βάθος, αφού μπορούν και κυβερνούν με κάθε τρόπο, αφού σε αυτήν ψευδεπίγραφη δημοκρατία εκλέγεται κανείς με την λογική της μίας και μοναδικής παραπάνω ψήφου; Είναι σαφές μάλιστα ότι σε αυτού του είδους το πολίτευμα η μειοψηφία δεν απολαμβάνει της δέουσας προσοχής, το ίδιο όπως και οι πολίτες που απορρίπτουν συλλήβδην αυτού του είδους την συναλλαγή.

Το πανηγύρι να γίνεται κάθε φορά και οι βουλευτές να χειροκροτούν είτε τους λόγους των αρχηγών τους είτε την ψηφοφορία νίκης όταν για λίγες ψήφους διαφορά κυβερνάται μια ολόκληρη χώρα στην λογική της ισχνής πλειοψηφίας. Για δε τις κρίσιμες ώρες ως εκ θαύματος ενώνονται όλοι, όπως έκαναν πριν από κάποια χρόνια σχηματίζοντας οικουμενικές ή κυβερνήσεις εθνικής κάθαρσης κατά το παλιότερο δόγμα.

ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν και πάλι με 151 ψήφους εμπιστοσύνης, με αρκετές δυσκολίες και ευτράπελα, μεταγραφές βουλευτών, μεταπηδήσεις και τρικλοποδιές. Θα δούμε όμως  και την ΝΔ τι έχει να αντιπροτείνει το επόμενο χρονικό διάστημα και ποιες μεταγραφές θα κάνει.

Κάτι σαν Σαββίδης, Μαρινάκης, και λοιποί η όλη ιστορία. Στον δε ρόλο των ξένων διαιτητών οι ευρωπαίοι εταίροι, πότε σε ρόλο Νέρωνα και πότε Πόντιου Πιλάτου.