Αρκετά έκατσε στον πάγκο ο Παπαδάκης

Μόνο στην Ελλάδα αποκαλούμε έναν αθλητή είκοσι ετών ακόμη «ταλέντο». Εκτός συνόρων οι εικοσάχρονοι μετράνε ήδη ένα – δύο χρόνια σημαντικών εμπειριών σε διοργανώσεις όχι μόνον εγχώριες αλλά και διεθνείς. 

Στον Κολοσσό, που το ελληνικό στοιχείο τείνει να εκλείψει, ο 20χρονος Παπαδάκης δεν μπορεί να κάθεται στον πάγκο, ούτε να παίζει δύο λεπτά (αν τα παίζει κι αυτά).

Είναι ήδη αρκετά χρόνια στην ομάδα και θα έπρεπε να έχει μεγαλύτερο ρόλο. Ποιος ο λόγος να παίρνεις κάθε σεζόν δύο και τρεις ξένους περιφερειακούς αφού μπορείς (και πρέπει) να εμπιστευτείς ένα δικό σου παιδί; Ο ίδιος ο Κουφός έχει πει πως ο Παπαδάκης είναι επένδυση για το σύλλογο όμως από τότε που έφυγε ο Λυκογιάννης, ο νεαρός γκαρντ πατούσε παρκέ «με το σταγονόμετρο». 

Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής του Παναθηναϊκού, ήρθε στη Ρόδο για να «ανδρωθεί», με τις «ευλογίες» του Λυκογιάννη.

Ξεκίνησε καλά, μετά οπισθοχώρησε και φέτος χάθηκε σχεδόν τελείως. Μέχρι που ήρθε ο Κουφός. Στα εννέα ματς που είχε παίξει μέχρι και πριν είκοσι μέρες, είχε περίπου πέντε λεπτά συμμετοχής μέσο όρο, με μόλις τρεις πόντους, έχοντας πάρει συνολικά εφτά (!) επιθετικές προσπάθειες κι εκτελώντας 3/4 βολές. Είχε, επίσης, τέσσερα ριμπάουντ, έξι ασίστ και τρία λάθη. 

Από την έλευση του Κουφού και μετά, ο Παπαδάκης έχει σε τρία ματς (Παναθηναϊκό, Ήφαιστο και Άρη) 14 πόντους, με 2/4 δίποντα, 3/6 τρίποντα, 1/2 βολές, με σχεδόν 13 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα! 

Και για την ιστορία, πρέπει να σημειωθεί ότι στο παιχνίδι του Αλεξάνδρειου ο Παπαδάκης πήρε δύο κρίσιμες επιθέσεις στο τελευταίο δεκάλεπτο και κράτησε την ομάδα του ζωντανή στη διεκδίκηση της νίκης. Ήταν το δικό του καλάθι που μείωσε στον πόντο (67-66) και το δικό του τρίποντο με το οποίο «απάντησε» στο σουτ του Λάκι Τζόουνς για το 70-69 ακριβώς στα μισά της περιόδου. 

Επειδή η σεζόν είναι πολύ δύσκολη, ίσως το μοναδικό όφελος της ομάδας σε περίπτωση υποβιβασμού να είναι ότι τουλάχιστον «κέρδισε» έναν αθλητή για τα επόμενα χρόνια.