Το χελιδονόπτερο: Γλάροι  Άντονι Κουίν

Γράφει η Ρένα Στεφανάκη
φιλόλογος

 

Αυτός ο αέρας φταίει για όλα. Πήρε τη στέγη, το καπάκι του βραστήρα, την πέτσα από το γάλα, τη γύρη από το στήθος της πετούνιας. Πήρε λίγη θάλασσα και την αναποδογύρισε μέσα σ’ ένα καλούπι. Χύθηκε πάνω στο τραπέζι. Κολύμπησαν τα ψάρια.

-Αλμυρή η  σούπα
-Βρίσκεις;

Αυτός ο αέρας φταίει. Πήρε το κόκκινο της πορφύρας για κοράλλι, τα πέτα για γραβάτες. Έλυσε κόμπους, έδεσε γραβάτες. Πήρε το άσπρο γιακαδάκι της μαθήτριας το φόρεσε στο λαιμό του σκύλου. Απαστράπτον λουρί για άλλη μια Ρίτα που εκπαιδεύεται.

-Να γαβγίζεις μόνο στους ξένους.
-Βαδίζω με τη γενναιοδωρία τους πλάι πλάι.

Αυτός ο αέρας φταίει. Σήκωσε καβαλέτα και καπέλα. Έμεινε ο καλλιτέχνης με τα πινέλα. Τα βούτηξε στη σιωπή. Τα βούτηξε και στο κύμα. Ένα μαύρο καράβι και μια γοργόνα γέννησε.

Αυτός φταίει. Μας ανέβασε στα καμπαναριά κι οι πελαργοί δακρύσανε απ’ τα γέλια. Τώρα  γυρεύουνε φωλιές κι οι μαστροχαλαστές; Έριξε τη βροχή ανάσκελα, μπρούμυτα. Τη σήκωσε απ’ τον ύπνο κατά τις τρεις το μεσημέρι. Μας χάλασε το μπάνιο.

Αυτός φταίει που τα περιστέρια πετάνε χαμηλά και η καμήλα έχει δυο λόφους ντροπής στην καμπούρα της. Αυτός φταίει και για τους γλάρους στην Άντονι Κουίν με τα λευκά τους μπικίνι. Αυτός και για τη χαλασμένη βρύση και για τη σταγόνα που στάζει και για κάθε λογής διαρροή. Πληροφοριών, μαθητών, εγκεφάλων… και για κάθε μοναξιά που δεν την έφερε δίπλα σε μια άλλη. Και για τα σκουπίδια στους δρόμους και για την έπαυλη που έγινε συντρίμμι. Και για κάθε σκυλίσια ακαθαρσία που την πατάς και τη φέρνεις στο πιάτο σου.

Και για τις καλημέρες που δεν λες και γι’ αυτές που δεν ακούς. Ο αέρας φταίει. Αυτός τα ‘κανε όλα. Εσύ ήσουν στο μπάνιο και ξύριζες το μουστάκι του Νταλί ή μήπως του Σαρλό. Τέλος πάντων ένα απ’ τα μουστάκια σου.