Ο άνθρωπος, τεχνίτης ή καταστροφέας;

Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης, Αρχιτέκτων-μεταδιδάκτορας του Πανεπιστημίου Αιγαίου


Με χαρά διαβάζω, τη συνεργασία του δήμου Ρόδου με το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου στο επιχειρησιακό πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα, Επιχειρηματικότητα και Καινοτομία 2014 -2020, για το Ανοικτό Κέντρο Εμπορίου της Ρόδου.

Η περιοχή παρέμβασης είναι η καρδιά του εμπορικού τριγώνου με κέντρο βάρους την Πλατεία Κύπρου. Θα εξειδικευτούν εννέα (9) κατευθύνσεις μέσα από την αναζωογόννηση του κέντρου της πόλης με μοντέρνες αντιλήψεις και ενισχυμένες τεχνολογικά.

Η σύμπραξη των δύο φορέων αποτελεί δείγμα συναίσθησης των συνδυαστικών πράξεων για το καλό της πόλης. 

Είναι μια πρωτοβουλία που αναγεννά τη λεπτότητα των δύο φορέων για το win/win και την έκφραση λειτουργικότητας της πόλης, που νιώθει κουρασμένη και πιεσμένη από τα φορτία των πολλαπλών χρήσεων και του υπέρμετρου κυκλοφορικού αποτυπώματος.

Επιτελούς η πόλη αναπνέει ξανά…

Όμως σκέπτομαι συγχρόνως και το μετά της παρέμβασης.

Οι ευχές σταματάνε μόλις το έργο αποδοθεί στο κοινό.

Είναι η παιδεία μας που αντανακλάται στη δημόσια εικόνα, στο λόγο και στην ευθύνη.
Υπάρχουν στιγμές κατακριτέες και ενοχλητικές που κατεδαφίζουν την αισθητική και την τέχνη του ωραίου.     

Μια από αυτές αποτυπώνεται ισχυρά στη φωτογραφία επιδεικνύοντας το «έγκλημα» της ανθρώπινης ανωτερότητας προς το άμοιρο πασαλάκι.

Πασαλάκι, που προσδιορίζει το όριο της στάθμευσης, το χώρο του ανθρώπινου εργαλείου που λέγεται μέσο μετακίνησης. 

Αλλά και που ο οδηγός δεν το σέβεται, γκρεμίζοντας το πλαίσιο που ίδιος κατέγραψε.
Εδώ το άτομο παρουσιάζεται ως αυτοκαταστροφικό, επιθετικό, ασύμμετρο φτάνει να εκτελέσει τη στιγμιαία ανάγκη του.

Δεν σκέπτεται αλληλέγγυα, συνειρμικά, βιώσιμα.

Και αυτό είναι το μεγάλο δίλημμα της σύγχρονης εποχής.

Η ατομικότητα ως θέσφατο της επικυριαρχίας του σε καθετί που τον εξυπηρετεί (στιγμιαία).
Μόνο μέσα από την παιδεία και την κουλτούρα μπορούμε να δαμάσουμε τις ορέξεις μας σε μια κατεύθυνση συνύπαρξης και συνεκτίμησης.

Αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι ό,τι ωραίο να το τσαλακώνουμε, να το συντριβούμε για τη δικής  μας εγωπαθική στάση.   

Όλα μπορούν να μηδενιστούν, εάν δεν υπάρχει η χαρά της τέχνης.

Γιατί η πόλη είναι ένα κάδρο τέχνης  με χρώματα και δημιουργία και κάθε άλλη ερμηνεία την καθιστά άτεχνη, δηλαδή απωθητική και σαν «σπασμένο» δοχείο ζωής.  

Ας την επαναφέρουμε στο προσκήνιο τη χαρά της τέχνης στην καρδιά της πόλης, απορρίπτοντας τα αποτελέσματα της φωτογραφίας στην οδό Γαλλίας της Ρόδου, που αποτυπώνει σκληρά τη βαρβαρότητα του

Εγώ έναντι των κανόνων της (συν)ευζωίας.