Ψυχική κούραση...

Μαρία Καρίκη

Τι είναι άραγε η ψυχική κούραση; Την αντιλαμβανόμαστε όλοι το ίδιο ή μήπως όχι; Υπάρχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά; Υπάρχουν πρόδρομα σημάδια; Κάθε άνθρωπος έχει τα όριά του, τα οποία πολλές φορές «δοκιμάζει». Αναβάλλει τα σημαντικά, παραμελεί την ψυχική του ξεκούραση, εκτοπίζει τα «θέλω» του, ενώ αγνοεί συχνά τα συναισθήματά του στον βωμό της «λογικής» και της νόρμας του κόσμου. Και έτσι αργά, αλλά σταθερά βυθίζεται σε ένα αίσθημα κενού και μη ικανοποίησης...

Πώς αρχίζει η ψυχική κόπωση και γίνεται αντιληπτή; Όταν νιώθεις ότι με το παραμικρό «πνίγεσαι», καταπιέζεσαι. Όταν έχεις έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις και εκρήξεις. Όταν θες να «ουρλιάξεις», αλλά δεν μπορείς… Όταν νιώθεις ότι δεν αναγνωρίζεις πια τον εαυτό σου, όταν θέλεις πολύ να σε καταλάβει κάποιος, αλλά δεν βρίσκεις κανέναν… Όταν έχεις τόση ανάγκη από μια καλή κουβέντα και γύρω σου ακούς μόνο κακεντρεχή σχόλια, παρατηρήσεις και επισημάνσεις… Όταν νιώθεις πιο μόνος από ποτέ… Όταν θες να παραιτηθείς από όλους και όλα…

Η θλίψη και η απογοήτευση σε κυριαρχούν και δεν έχεις το κουράγιο να παλέψεις για κάτι επόμενο. Όλα σου φαίνονται δύσκολα, ανυπέρβλητα, επαναλαμβανόμενα. Ακούς συνέχεια μέσα σου μια φωνή που λέει: φύγε από ό,τι σε κουράζει, φύγε από ό,τι σε πληγώνει! Και ‘συ δεν «υπακούς». Λες στον εαυτό σου «φάση είναι, θα περάσει». Και σπρώχνεις κι άλλο τα όριά σου, εξαντλείς κι άλλο την υπομονή σου. Αντέχεις, νομίζεις… Κι όλα μοιάζουν να λειτουργούν, όπως συνήθως μέχρι τη στιγμή που νιώθεις ότι πραγματικά δεν πάει άλλο…θα καταρρεύσεις. Προσπαθείς να αντισταθείς, αλλά δεν έχουν απομείνει πια ψυχικά αποθέματα να σε βοηθήσουν.

Σε αυτό το σημείο αφυπνίζεσαι και συνειδητοποιείς τι έχει γίνει. Συνειδητοποιείς πόσο απέκλινες από όλα όσα θέλεις πραγματικά, αλλού περισσότερο κι αλλού λιγότερο.

Αντιλαμβάνεσαι πόσο ράκος νιώθεις, χωρίς να μπορείς επακριβώς να προσδιορίσεις από πότε και γιατί. «Χάθηκες» από τον εαυτό σου, χάθηκες από την αλήθειά σου, από τα όνειρά σου. Νευριάζεις, θυμώνεις με όλους και με όλα. Έχεις ξαφνικά τόσα αναπάντητα ερωτηματικά.

Αναρωτιέσαι αν «ζύγισες» σωστά τους ανθρώπους της ζωής σου, αν οι επιλογές σου ήταν αυθεντικά δικές σου. Αναρωτιέσαι γιατί δεν έφυγες πιο γρήγορα από εκεί που έπρεπε να φύγεις, γιατί πίεσες τον εαυτό σου να δέχεται αδιαμαρτύρητα τα «πρέπει» και τα «μη» σου. Δεν καταλαβαίνεις πώς και γιατί έγινες κάτι άλλο από εκείνο που θυμόσουν από εσένα. Πώς έφτασες στο «κουράστηκα», «βαρέθηκα», «μπούχτησα»… Γιατί τα άφησες αυτά τόσο καιρό να αιωρούνται πάνω από τη ζωή σου και δεν τόλμησες να κάνεις κάτι για αυτό;

Δεν χρειάζονται υπερβολές, βεβιασμένες – αντιδραστικές κινήσεις, αιφνιδιαστικές ανατροπές για να ισορροπήσεις και πάλι ψυχικά. Χρειάζεται απλά να ξαναβρείς τον εαυτό σου και την ποιότητά σου. Έτσι, μόνο θα ξαναθυμηθείς τι πραγματικά θες.

Να ξεκουραστείς από σκέψεις που σε βαραίνουν, από ανθρώπους που είναι τοξικοί για εσένα, από επιλογές που δεν σε εκφράζουν πια. Να απομακρυνθείς από ό,τι αμαυρώνει την καθημερινότητα και τη διάθεσή σου. Στόχος είναι να ανασάνεις και πάλι, να ανακουφιστείς, να χαλαρώσεις, να χαμογελάσεις, να νιώσεις όμορφα.

Στόχος είναι να αισθανθείς πιο ξεκούραστος ψυχικά, νοητικά, συναισθηματικά. Η διασφάλιση της ψυχικής μας ισορροπίας είναι μια πρόκληση για όλους μας. Τα λάθη μας θα τα κάνουμε και πάλι, τις αμφιβολίες μας θα εξακολουθήσουμε να τις έχουμε, τα διλήμματά μας θα συνεχίσουν να μας ταλαιπωρούν. Όλα σε θεμιτό επίπεδο, ωστόσο. Όχι, όμως, άλλη καταπίεση από έξω προς τα μέσα.

Όχι άλλο «γκρίζο» μέσα μας. Όχι μόνο συμβιβασμοί η ζωή μας. Κράτα ότι είναι «αναγκαίο κακό» και μετά τρέξε προς τα εκεί που νιώθεις πιο οικεία, πιο άνετα, πιο ελεύθερα, πιο αβίαστα, πιο «εσύ»…