Μένουμε στα σπίτια μας. Είναι πράξη ανθρωπιάς και αλληλεγγύης

Γράφει ο Κώστας Ε. Σκανδαλίδης 

Όταν κανείς πρέπει εκ των πραγμάτων να αντιμετωπίσει ένα ανθρώπινο δράμα τεραστίων και ανεξέλεγκτων διαστάσεων, το πρώτιστο που έχει να κάνει είναι να βάλει κάτω τη λογική του και να δρομολογήσει πολύ πρακτικά το διά ταύτα, το δέον γενέσθαι.

Και μιλώ για τη λογική, γιατί ο άνθρωπος από τη φύση του μπροστά στους κινδύνους προτάσσει σχεδόν πάντα μια φράση: «Σε μένα θα συμβεί; Αποκλείεται!» Ίσως αυτό να είναι μια αυτοάμυνα, ίσως να είναι προϊόν του ανθρώπινου εγωισμού. Όπως όμως και να ‘χει το πράγμα, ένα πρέπει να κάνει κανείς κάτι τέτοιες ώρες.

Να κάνει ένα κλικ στο μυαλό του και να κατανοήσει ότι τα πάντα μπορεί να συμβούν στον καθένα μας. Ο κορωνοϊός π.χ. δεν κάνει διακρίσεις ούτε εθνικές, ούτε φυλετικές, ούτε θρησκευτικές. Περνά από μπροστά μας ως δρεπανηφόρος κι όποιον πάρει…ο Χάρος!

Κι επομένως αξιολογείς με πλήρη σοβαρότητα τον απόλυτο κίνδυνο που επικρέμαται επί των ανθρώπινων κεφαλών (βλέπε δίπλα σου, στη γειτονική Ιταλία τι ακριβώς συμβαίνει), κρατάς την ψυχραιμία σου στον μέγιστο βαθμό και προχωρείς σε συγκεκριμένα βήματα:

1. Σέβεσαι τη ζωή των άλλων και τη δική σου.

2. Υπακούς πιστά και χωρίς καμιά παρέκκλιση στις οδηγίες των αρχών της χώρας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

3. Παραμένεις, δηλαδή, στο σπίτι σου για όσο χρονικό διάστημα κι αν απαιτηθεί, τηρείς με θρησκευτική ευλάβεια τους κανόνες υγιεινής κι αν χρειασθεί να πας στο φαρμακείο ή στο κατάστημα τροφίμων, τότε και πάλι θα πρέπει να πάρεις όλα τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης με τη μάσκα και τα γάντια μιας χρήσης κρατώντας τις απαραίτητες αποστάσεις από τους συνανθρώπους σου.

4. Αν είσαι υπερήλικας ή άτομο υψηλού κινδύνου (πνευμονοπαθής, καρκινοπαθής, καρδιοπαθής, διαβητικός), ένας λόγος παραπάνω για να προφυλάξεις τους άλλους και τον εαυτό σου από τυχόν συναντήσεις, εναγκαλισμούς, χαιρετισμούς, δημόσιες συναθροίσεις και τα συμπαρομαρτούντα.

Κοντολογίς θα έλεγα πως το σπουδαιότερο όπλο απέναντι στη θανατηφόρα απειλή του κορωνοϊού είναι το κλείσιμο στα σπίτια μας. Είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο.

Όσο εμμένεις στην άποψη «μα εγώ δεν μπορώ να κλεισθώ στο σπίτι», τόσο δυσκολεύεις το μυαλό σου και θέτεις σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή σου. Ένα κλικ είναι, και τότε να δεις τι όμορφα μπορείς να περάσεις στο σπίτι σου με την οικογένειά σου και πόσα πράγματα έχεις να κάνεις με αντίδοτο την ίδια την καλή υγεία τη δική σου και του συγγενικού σου περιβάλλοντος.

Έγραφε αυτές τις ημέρες στη σελίδα της η δική μας συγγραφέας, η Ευγενία Φακίνου: «Με ρώτησε η γειτόνισσα (από το μπαλκόνι) πώς τα βγάζεις πέρα τώρα που κλειστήκαμε μέσα; Πουλάκι μου, της λέω, εγώ είμαι μέσα από το Σεπτέμβρη που γράφω. Μια χαρά.

Οι καινούργιοι στο άθλημα, βρείτε τρόπους απασχόλησης, διάβασμα, ραδιόφωνο, πλέξιμο (το συστήνω ανεπιφύλακτα), μαγείρεμα, να φλερτάρετε, να ζείτε την κάθε στιγμή. Υ.Γ. Ανήκω σε όλες τις ευπαθείς ομάδες»

Θα μου επιτρέψετε λοιπόν, σε όσους τυχόν με διαβάζετε αυτή τη στιγμή, να σας επαναλάβω ακριβώς τα ίδια με την Ευγενία.

Και θα πρόσθετα εδώ ακριβώς πως είναι μια ευκαιρία αυτή η πανδημία να μας φέρει εμάς τους ανθρώπους πιο κοντά μεταξύ μας, πιο αλληλέγγυους τον έναν με τον άλλο, κρατώντας για όσο καιρό χρειασθεί τις αποστάσεις που απαιτούνται για τη μη διασπορά της καινούριας κατάρας του αιώνα που ακούει στο όνομα «κορωνοϊός».

Όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό, ότι δηλαδή απομονωνόμαστε στα σπίτια μας για να σώσουμε ο ένας τον άλλο, θέλω να πιστεύω απόλυτα πως είναι ένας ανηφορικός μεν μονόδρομος, αλλά είναι συνάμα η οδός της σωτηρίας μας.

Μένουμε στα σπίτια μας. Είναι η φαρέτρα με τα αμυντικά μας όπλα απέναντι στην απειλή που μέρα με τη μέρα θα γιγαντώνεται. Από μας εξαρτάται να την αντιμετωπίσουμε νικηφόρα για τις δικές μας ζωές. Κι αυτό είναι πράξη αλληλεγγύης που τόσο την έχει ανάγκη σήμερα η ανθρωπότητα.

Μένουμε στα σπίτια μας. Αλλιώς κινδυνεύουμε.

Θάρρος, σεβασμός, αυτοσεβασμός, πειθαρχία, ελπίδα. Όλοι μαζί κλεισμένοι στα σπίτια μας. Μπορούμε. 

Ένα κλικ είναι στο μυαλό μας. Είναι μια ευκαιρία απέναντι στο έρεβος του κορωνοϊού να αποδείξουμε πως δεν χάσαμε την ανθρωπιά μας.

Μένουμε στα σπίτια μας.