Αντιθέσεις και ανισότητες στους καταυλισμούς ΡΟΜΑ και παλιών Σφαγείων

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Ελένη Ν. Καραγιάννη

Διασχίζοντας καθημερινά τον δρόμο προς τα παλιά Σφαγεία συναντάμε αυτούς τους ανθρώπους να μένουν χρόνια εκεί σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης και νιώθουμε άβολα επειδή μέσα στη δική μας οικονομική δυσκολία έχουμε εξασφαλίσει ενδεχομένως ένα ζεστό μπάνιο και μια στέγη αλλά πολλοί από αυτούς δεν έχουν ούτε αυτά.

Μέσα στα δικά μας προβλήματα για επιβίωση ειδικά μετά τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης αναλογιζόμαστε και τη δική τους κατάσταση

Οι ανισότητες όμως δεν είναι μόνο αυτές. Ο καταυλισμός των παλιών Σφαγείων στη Ρόδο είναι σχετικά πρόσφατος σε σχέση με τον καταυλισμό των ΡΟΜΑ τέσσερα χιλιόμετρα παρακάτω. Άνθρωποι κατατρεγμένοι και μεγαλωμένοι σε μια πόλη που φημίζεται για την τουριστική της ανάπτυξη αλλά και πάλι υπάρχει ο αντίλογος για την ανάπτυξη διαφόρων δραστηριοτήτων που αναπτύσσουν στο φάσμα της επιβίωσής τους.

Κι οι ανισότητες συνεχίζονται… Αφενός οι μετανάστες στα παλιά Σφαγεία δεν έχουν δικαίωμα ψήφου ούτε φυσικά το θρήσκευμα και αφετέρου οι ΡΟΜΑ στον καταυλισμό έχουν δικαίωμα ψήφου και διαφορετικό θρήσκευμα, παρόλα αυτά και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν κάκιστες συνθήκες διαβίωσης για τους διαμένοντες εκεί. Αναφέρομαι στην αντίθεση και την ανισότητα και μόνο.

Ο προβληματισμός μας είναι αν πρόκειται στο άμεσο μέλλον να δοθούν λύσεις για τον καταυλισμό των προσφύγων και μόνο ή και για τον καταυλισμό των ΡΟΜΑ. Οι λύσεις αυτές εξυπηρετούν το θέμα της ανάπλασης και ανάπτυξης της περιοχής και μόνο ή υπάρχει μέριμνα και πρόνοια για το ανθρωπιστικό κομμάτι που ενδιαφέρει όλους εμάς τους απλούς πολίτες πέραν του θέματος της βελτίωσης της καθημερινότητας όλων μας, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση κ.λπ.

Ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία δεν οδηγεί πουθενά και μπορεί ανυποψίαστοι πολίτες να πέσουν θύματα αυτών των αντιδράσεων. Δεν ξέρουμε αν εφαρμόζονται πολιτικές για επιμόρφωση των μικρών παιδιών ή ακόμα και ενηλίκων και για ενσωμάτωσή τους στην κοινωνία. Και το ερώτημα είναι πώς αφού δεν δόθηκαν λύσεις τόσα χρόνια πως θα δοθούν τώρα και με ποια κριτήρια. Οι ΡΟΜΑ είναι τρανταχτό παράδειγμα.

Το Μεταναστευτικό πριν από μερικά χρόνια έμοιαζε με ένα πρόβλημα που θα έπρεπε ν’ αντιμετωπίσει η ΕΕ μέσα από πολιτικές εξομάλυνσης αλλά τελικά μοιάζει να έχει συμπαρασύρει τις πολιτικές αυτές η μεγάλη χίμαιρα της Παγκοσμιοποίησης. Ζούμε τους τελευταίους μήνες και στη χώρα μας που είναι το ανατολικότερο σύνορο της ΕΕ τόσες αλλαγές σε σχέση με τις μετακινήσεις μεταναστών και φαίνεται από τις διαδηλώσεις και εξεγέρσεις που λαμβάνουν μέρος σε όλη τη χώρα πως ολοκληρωμένες και αποτελεσματικές πολιτικές δεν υπάρχουν. Γίνονται πολλές ζυμώσεις και ο κόσμος αλλάζει. Μέσα στις ραγδαίες εξελίξεις προστίθεται και η Πανδημία Covid-19.

Εμείς στα νησιά οι ακρίτες είμαστε οι θεματοφύλακες, οι ισορροπιστές. Αντιλαμβανόμαστε τις καταστάσεις ανά τον κόσμο και παρότι είμαστε στο κέντρο των εξελίξεων γιατί από το Αιγαίο αλλά και όλη τη Μεσόγειο διακινούνται οι μετανάστες τελικά νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να λάβουμε αποφάσεις και να οριοθετήσουμε τις καταστάσεις, τουλάχιστον για θέματα που αφορούν τον τόπο μας.

Η ανασφάλειά μας μεγαλώνει όταν πληροφορούμαστε για τη βιαιότητα που αναπτύσσεται στις απομονωμένες αυτές περιοχές ή ακόμα και στις μεγαλουπόλεις και που συχνά πυκνά διαδίδεται από τα ΜΜΕ. Φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε ελεύθερα πεζοί μόλις σκοτεινιάζει εξαιτίας της παραβατικότητας που έχει αναπτυχθεί στην περιοχή.

Οι εξαγγελίες για μετεγκατάσταση των ανθρώπων που ζουν στους καταυλισμούς δεν λύνουν και το πρόβλημα γιατί δεν έχει ειπωθεί πού θα πάνε ακριβώς. Επίσης δεν γνωρίζουμε γι αυτούς που έρχονται λάθρα καθημερινά με μικρά φουσκωτά σε διάφορες παραλίες της Ρόδου, όπως για παράδειγμα Κάτω Πέτρες, Κρεμαστή ή και αλλού αν υπάρχει κάποια καταγραφή τους.

Πρακτικά ζητήματα για τη βελτίωση συνθηκών διαβίωσης των ανθρώπων αυτών, ενδεχομένως να εξομάλυνε το πρόβλημα του φανατισμού που αναπτύσσεται και χαρακτηρίζεται ως θρησκευτικός φανατισμός.