Η ψηφιακή εποχή έχει έλθει για να μείνει...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Διαβάζω για την ψηφιακή μεταρρύθμιση ότι αποτελεί προτεραιότητα της κυβέρνησης. Μέχρι και σήμερα έχουν εκτελεστεί πάνω από 400 έργα ψηφιακής αναβάθμισης και 700 ψηφιακές υπηρεσίες είναι διαθέσιμες στο “gov.gr” με προοπτική πολλαπλασιασμού.

Μέσα από τη Βίβλο του Ψηφιακού Μετασχηματισμού, η ψηφιακή επανάσταση θα διαπεράσει όλο το φάσμα δραστηριοτήτων τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Μάλιστα προβλέπεται και εκπαίδευση και κατάρτιση των πολιτών από Ψηφιακή Ακαδημία Πολιτών, όπου ο “e-citizen/ψηφιακός πολίτης” πλέον, θα είναι εξοικειωμένος με τη χρήση του διαδικτύου και τα συναφή ώστε η ζωή του να γίνει απλούστερη προς όφελός του.

Το προφίλ της οικονομίας που διαμορφώθηκε μετά τη 2η βιομηχανική επανάσταση διαμόρφωσε ουσιαστικά και την κοινωνική τάξη. Οι διαφορετικές διαστρωματώσεις ενός παγκόσμιου συστήματος έκτισαν ένα σύνθετο τοπίο με τις ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες σε μια κούρσα πλουτισμού και κυριαρχίας.

Αυτό το ράλι επέτεινε και το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών και παρά τις εξαγγελίες της διεθνούς κοινότητας περί στήριξης των αδύναμων χωρών και του τρίτου κόσμου, η ψαλίδα μεγαλώνει.
Αυτό προκαλεί ανησυχίες, αντιθέσεις, αντιδράσεις και αποτελεί και το έρεισμα για ακραίες συμπεριφορές και αιτίες για τη μετακίνηση πληθυσμών προς τις αναπτυγμένες χώρες.

Η συνεχή πίεση μεταβολής του πληθυσμού και η αλόγιστη ανάπτυξη των πλούσιων χωρών καθιστούν την οικολογική και κοινωνική ισορροπία σε κίνδυνο αυξαίνοντας τις απειλές και το φόβο. Η κλιματική αλλαγή ως αποτέλεσμα της υπερχήσεως των ορυκτών καυσίμων έχει δημιουργήσει ένα πλανητικό ζήτημα, υψίστης σημασίας ως προς τις συνθήκες ποιότητας και υγιεινής όλης της υφηλίου.

Ο κόσμος σήμερα διάγει μια περίοδο ρευστότητας και αστάθειας στηριζόμενος στη μεταβολή του διεθνούς συστήματος και την εν μέρει αποδυνάμωση των διπολικών σταθερών αναφορών.

Η δημιουργία παγκόσμιων Οργανισμών με στοιχεία πλανητικής διακυβέρνησης φαίνεται ότι δεν απέδωσαν, γιατί ακόμη το διεθνές σύστημα είναι προσηλωμένο στην εθνική κυριαρχία και το ισχυρό κράτος σύμφωνα με τη «βεστφαλιάνη» θεώρηση.

Αυτή η χωρική «ασπίδα» όμως δεν εμπόδισε την τεχνολογία και την επιστήμη να αναπτυχθούν πολλές φορές ανατρεπτικά και να συνθέσουν τη λεγόμενη 4η βιομηχανική επανάσταση βασισμένη πλέον στη ψηφιακή επανάσταση.
Ουσιαστικά οι ροές των οικονομικών κεφαλαίων, τα “big data”, το υπολογιστικό νέφος (cloud computing), η τηλεϊατρική, οι αισθητήρες μετρήσεων δεικτών των “smart cities” για την ποιότητα ζωής περνάμε μέσα από την ψηφιακή ανώτερη τεχνολογία και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας ανάπτυξης.

Η τεχνητή νοημοσύνη ως παράγωγο της 4ης βιομηχανικής επανάστασης και της σύγχρονης πληροφορικής αγγίζει ανθρώπινες θέσεις η οποία επηρεάζει ουσιαστικά τη γνώση, την απόδοση συμπερασμάτων, τη συσχέτιση στοιχείων και συμπεριφορών και κυρίως συμβάλλει στην πρόοδο του ανθρώπινου κεφαλαίου και στους τομείς της υγείας και της οικονομίας.

Ο κόσμος αλλάζει, ο κόσμος μεταβάλλεται και οφείλουμε να συνταχθούμε στο άλμα της νέας δεκαετίας. Η καθυστέρηση απομονώνει, η βιώσιμη πρόοδος ωφελεί..

Η εκπαίδευση πρέπει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα νικώντας μίζερες αντιλήψεις του χθες χρησιμοποιώντας τη διαδικτυακή εκπαίδευση ως εργαλείο πλέον ανοικτών σπουδαστικών συνόρων σε μια επαγγελματική σφαίρα των εξειδικευμένων στελεχών σύμφωνα με την επιχειρηματική ευφυΐα (Artificial Intelligence) στις επιχειρήσεις.

Όμως η αύξηση συμμετοχής της ψηφιακής υποδομής στην αγορά αφαιρεί θέσεις εργασίας και αναδιανέμει το εργατικό προσωπικό, με κίνδυνο την αύξηση της ανεργίας στους ανειδίκευτους-τες.
Αυτό προκαλεί μια μορφή κοινωνικής αναπροσαρμογής μιας και ένας πυλώνας από την ανθρώπινη βιωσιμότητα, ήτοι της εργασίας, μπαίνει στην αμφισβήτηση ισορροπίας.

Έτσι η ψηφιακή δομή μπορεί να έχει ευεργετικά αποτέλεσμα σε διάφορους κλάδους της ανάπτυξης, όμως συγχρόνως δημιουργεί αντίρροπες δυνάμεις στο κοινωνικό πλαίσιο το οποίο οφείλει να προσαρμοστεί στη νέα τάξη πραγμάτων.
Η ισορροπία του αμοιβαίου οφέλους (win/win) είναι το ζητούμενο, μεταξύ «ανησυχούσας» κοινωνίας και «φιλο-ψηφιακής» κοινότητας στο βήμα του ωραίου και του συνεργατικού προς το δημόσιο όφελος.