Πρέπει να εξαλειφθούν οι ανισότητες που υπάρχουν

Rodiaki NewsRoom

Η ομιλία του αείμνηστου Δημήτρη Κρεμαστινού στη Βουλή για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας

Με αφορμή τον αυριανό εορτασμό της ημέρας της γυναίκας, παραθέτουμε την ομιλία που είχε εκφωνήσει στη Βουλή, στην ειδική εκδήλωση το 2015, ο αείμνηστος καθηγητής και βουλευτής Δωδεκανήσου Δημήτρης Κρεμαστινός.

Ο Δημήτρης Κρεμαστινός, είχε τονίσει στην συνεδρίαση αυτή τα εξής:
«Κανονικά, κυρία Πρόεδρε, μόνο άνδρες έπρεπε να μιλάνε στην ημέρα των γυναικών, για να απολογούνται για το πώς κατάντησαν τις γυναίκες όλους αυτούς τους αιώνες να είναι υποδεέστερες από αυτούς – για να απολογούνται.

Η αλήθεια είναι πως η βιολογική δομή της γυναίκας, δηλαδή η μυϊκή της αδυναμία, σε συνάρτηση με το μεγαλύτερό της προσόν, που είναι η μητρότητα, την καταδίκασε στις πρωτόγονες, στις υποανάπτυκτες και στις υπό ανάπτυξη κοινωνίες να είναι υποδεέστερη των ανδρών. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να αντιμετωπίσει η γυναίκα, σε μια ζούγκλα, την επιβίωσή της, όταν έπρεπε να γεννήσει και τα παιδιά της και επί ένα χρόνο περίπου να μείνει εκτός παιχνιδιού;

Γιατί η μητρότητα, από πλευράς ιατρικής, είναι αρρώστια και μάλιστα σε μια κοινωνία η οποία είναι πρωτόγονη ιατρικά, όπως είναι οι πρωτόγονες κοινωνίες. Όταν λοιπόν έπρεπε μία γυναίκα να κάνει πέντε, έξι, επτά, οκτώ παιδιά, αντιλαμβάνεστε ότι ήταν εκτός παιχνιδιού. Όταν έπρεπε να κυνηγηθεί το αγριογούρουνο για να φάει η οικογένεια, έπρεπε ο άντρας να το κυνηγήσει. Άρα, λοιπόν, ο άντρας βιολογικά είχε επιβληθεί. Αυτό είναι ιστορικά αποδεδειγμένο και αποδεκτό και αναμφισβήτητο.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, όμως, δεν θα έπρεπε να είναι ημέρα γιορτής. Θα έπρεπε να είναι ημέρα αναλογισμού, θα έπρεπε να είναι ημέρα αναζήτησης τρόπων για να εξαλειφθούν οι ανισότητες, που ακόμη υπάρχουν δυστυχώς στα δύο φύλα και υπάρχουν δυστυχώς περισσότερο στις υποανάπτυκτες ή υπό ανάπτυξη χώρες.

Η γυναίκα σε δικαιώματα έχει εξισωθεί εν πολλοίς στις αναπτυγμένες και πραγματικά πολιτισμένες χώρες – όχι σε όλες, αλλά στις περισσότερες. Οι γυναίκες ανέρχονται στα ύπατα αξιώματα σε μερικές χώρες και αποδεικνύονται και ισχυρότερες των αντρών, όπως ισχυρές κυρίες ήταν στην Αγγλία και τώρα είναι στη Γερμανία.

Ανεξάρτητα από τη δεοντολογική ή ιδεολογική διαφοροποίηση του καθενός, αποδείχθηκαν ισχυρότερες των αντρών, διότι κατάφεραν να κυβερνούν αυτές τις μεγάλες χώρες. Άρα, λοιπόν, δεν είναι υποδεέστερες στην ουσία, είναι υποδεέστερες λόγω της φυσικής βιολογικής τους αδυναμίας, που είναι ορατή στις υποαναπτυγμένες και υπό ανάπτυξη κοινωνίες κυρίως.

Μου έκανε, όμως, εντύπωση ότι άκουσα όλους τους ομιλητές και δεν είπαν μια μεγάλη αλήθεια. Και είναι αλήθεια ότι οι λαοί που δεν θυμούνται την ιστορία τους, οι επιλήσμονες, είναι οι λαοί που χάνονται ιστορικά.
Διερωτώμαι: Εάν δεν υπήρχε η δεκαετία του ’80, θα ήταν σήμερα όπως είναι εξισωμένες –δεν είναι απόλυτα- οι γυναίκες με τους άνδρες στη χώρα μας;

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πλήρη επίγνωση, όταν έλεγε πως «όταν σχεδιάζεις πολιτικές για αδύναμες ομάδες, πρέπει να τολμήσεις την τομή, για να ανατρέψεις την άδικη κατανομή της ισχύος». Είχε απόλυτο δίκιο.
Σε αυτήν τη δεκαετία, λοιπόν, στην πράξη έγιναν πράγματα που περίπου τα έχουμε ξεχάσει, όπως η εξίσωση των γυναικών στο δίκαιο, στη Δικαιοσύνη. Είπε η κ. Θάνου προηγουμένως πώς αντιδρούσαν στο τέλος της δεκαετίας του ’80 οι δικηγορικοί σύλλογοι, όταν έβλεπαν μια δικαστίνα στην έδρα. Σήμερα νομίζω ότι οι περισσότεροι δικαστές είναι γυναίκες απ’ ό,τι είναι οι άνδρες. Δεν είναι μία πρόοδος;

Θυμάστε ότι υπήρχε ο θεσμός της προίκας. Αυτό δεν υποβίβαζε τη γυναίκα; Δεν σταμάτησε τη δεκαετία του ’80;
Ως προς την προστασία της μητρότητας στην εργασία, εκείνοι οι νόμοι που απέλυαν τη γυναίκα επειδή ήταν έγκυος, πού υπάρχουν σήμερα;

Σε πολιτικό και κομματικό επίπεδο δεν έβαλε αυτός ο άνθρωπος την υποχρέωση, ακόμη και στο κόμμα του, να έχει ποσοστά η συμμετοχή των γυναικών σε όλα του τα όργανα; Γιατί το ξεχνάμε τόσο γρήγορα; Γιατί σε αυτόν το χώρο, απ’ αυτό το Βήμα που μιλούσε, το ξεχνάμε τόσο γρήγορα;

Είναι, λοιπόν, κάποια πράγματα τα οποία πρέπει να τα λέμε. Είτε κομματικά είτε κοινωνικά τα λέμε, είναι σημεία τα οποία συνέβαλαν στην πρόοδο. Όμως, το θέμα της ισότητας των ανδρών και των γυναικών ακόμη υπάρχει. Φανταστείτε ότι ακόμη και στο βιασμό υπάρχει διαφορά.

Σε μερικές χώρες στο βιασμό σκοτώνουν τις γυναίκες που βιάζονται, διότι, λέει, προκάλεσαν τους άνδρες, ενώ ο άνδρας δεν τιμωρείται. Στη μοιχεία συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Εμείς, βέβαια, με τη δεκαετία του ’80 ευτυχώς τα εξαλείψαμε, διότι υπήρχαν και στη δική μας χώρα πριν τη δεκαετία του ’80 κάποια φαινόμενα. Άρα, λοιπόν, είναι αλήθειες που πρέπει ιστορικά να τις επαναλαμβάνουμε.

Το πρόβλημα, λοιπόν, των γυναικών δεν πρέπει να εκφράζεται σαν πρόβλημα φύλου, πρέπει να εκφράζεται σαν πρόβλημα ισότητας πολιτών, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προόδου και πολιτισμού μιας κοινωνίας. Ευχαριστώ».