Ένας διαιτητής για το Goal-line technology στο τοπικό, ρε παιδιά…

Rodiaki NewsRoom

Είτε το ήθελε είτε όχι, ο Βασίλης Βλάχος, α’ βοηθός του Λάζαρου Δουλγέρη το περασμένο Σάββατο στο παιχνίδι του Άρη με τον Διαγόρα Βατίου στον Αρχάγγελο, έγινε ο πρωταγωνιστής της 5ης αγωνιστικής στην Α’ Κατηγορία.

Ήταν όλα μαζί: και το γκολ (αν όντως επιτεύχθηκε) των γηπεδούχων στο 3ο λεπτό των καθυστερήσεων, αλλά κι ο …περιπετειώδης τρόπος επίτευξής του.

Πολλά ακούστηκαν σχετικά με την αντίδραση των διαιτητών στις φάσεις κατά τις οποίες η μπάλα περνάει και δεν… περνάει τη γραμμή και πώς μπορούν να διατηρούν τις ισορροπίες.

Είναι δύσκολη υπόθεση, ας μην γελιόμαστε και κανείς δεν θα ‘θελε να ‘ναι στη θέση του Βασίλη Βλάχου. Από τη στιγμή όμως που στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και ειδικά στα τοπικά πρωταθλήματα δεν υπάρχει VAR και τεχνολογία γραμμής, το λεγόμενο Goal-line technology, με ειδοποίηση με μήνυμα στο ειδικό ρολόι του διαιτητή, παρακαλώ, όταν έχει περάσει ολόκληρη η μπάλα στην εστία, κανείς δεν δικαιούται δια να ομιλεί και να το παίζει επαΐων.

Επειδή άκουσα του κόσμου τις μπαρούφες όλες αυτές τις μέρες, οφείλω να διευκρινίσω τι πιστεύω εγώ που δεν είμαι κι ο πιο ευφυής άνθρωπος στον κόσμο, γι’ αυτό έχω και το… ακαταλόγιστο.

Ο βοηθός διαιτητής, όποιος κι αν είναι αυτός, σε όποιο παιχνίδι κι αν έχει οριστεί, θα πρέπει να τρέξει προς τη σέντρα μόνο αν βρίσκεται σε θέση τέτοια που να του επιτρέπει να διαπιστώσει στο 100% αν έχει η μπάλα περάσει ολόκληρη τη γραμμή.

Για να γίνει αυτό θα πρέπει είτε να στέκεται στο σημείο του κόρνερ (λιγάκι δύσκολο), είτε πολύ πιο μακριά, αρκεί να έχουν δει μέχρι και οι… καρέκλες οι πλαστικές τις εξέδρας ότι η μπάλα, όχι απλώς πέρασε, αλλά βρέθηκε και κάνα μέτρο μέσα στο τέρμα. Όλα τα υπόλοιπα είναι …να ‘χαμε να λέγαμε.

Δεν με νοιάζει αν από την απόφαση του περασμένου Σαββάτου πήρε τον βαθμό ο Άρης ή ο οποιοσδήποτε Άρης, το σημαντικό είναι να μην μένει οποιαδήποτε υπόνοια δόλου κι απ’ αυτό οι ίδιοι οι διαιτητές θα προστατευτούν. Προσέχουμε, λοιπόν, για να έχουμε. Διότι ωραίοι είμαστε , αλλά πόσοι είμαστε, ρε παιδιά;

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ