Βιασμοί και υποτιμητικά σχόλια

Φίλιππος Ζάχαρης

Όταν τα όρια ξεπερνιούνται, έρχεται, ως είθισται, η ώρα της ακατάσχετης δικαιολόγησης των πράξεων και σαφέστατα πλάθονται ιστορίες για να αποκρυβεί η αλήθεια.

Αυτό ισχύει φυσικά και για τις υποθέσεις βιασμών, όπου οι γυναίκες βρίσκονται και πάλι στο επίκεντρο των υποτιμητικών σχολίων από μία ουσιαστικά ανδροκρατούμενη κοινωνία, γυναίκες που ούσες θύματα της αισχρής επικρατούσας νοοτροπίας του τύπου «τα ήθελε και τα έπαθε», κρύβουν το πρόβλημα μέσα τους.

Όσες πάλι γυναίκες έχουν το θάρρος να καταγγείλουν βιασμό, την ίδια στιγμή βιάζονται εκ νέου από τα τραγικά σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα που σχετίζονται με το πιο πάνω ρητό. Δεν εξετάζω εδώ σε καμία περίπτωση μεμονωμένα περιστατικά όπου θα πρέπει κανείς να σχηματίσει μια πλήρη εικόνα για τις συναινετικές ή μη συναινετικές συνευρέσεις. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι την υποκρισία της κοινωνίας που αμέσως σπεύδει σε μεγάλο ποσοστό να αμαυρώσει την υπόληψη των γυναικών αυτών.

Το πρόβλημα είναι πολύ παλιό και ξεκινά βασικά από την επικρατούσα για τη γυναίκα νοοτροπία στην ελληνική κοινωνία. Οι ιστορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι πολύ λίγες συγκριτικά με το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Φτάνουν δε στο σημείο κάποιοι να πουν ότι «είναι της μόδας» πλέον οι καταγγελίες βιασμών. Αυτό από μόνο του δείχνει το χαμηλό επίπεδο ενός μεγάλου μέρους των πολιτών, αλλά πάνω απ’ όλα του εφορμώντος εκβασισμού της κοινωνίας. Αν μη τι άλλο αυτό λέγεται κατάντημα και παρακμή.

Γιατί κάθε βιασμός, όπως και κάθε δικαιολόγησή του, αποκαλύπτει το μέγεθος του κοινωνικού εκμαυλισμού.

Και μπροστά σε ένα τέτοιο τεράστιο πρόβλημα τι πρέπει να κάνει κανείς; Να το επισημαίνει και να καταγγέλλει τους θύτες. Φτάνει όμως αυτό; Φυσικά και όχι μιας και η νοσηρή νοοτροπία που προανέφερα, τα σχόλια κατά των «προκλητικών γυναικών» βρίθουν και με την πρώτη ευκαιρία εκφράζονται δημοσίως. Τεράστια ευθύνη όμως έχει και το ίδιο το κράτος που καλλιεργεί μεσαιωνικές αντιλήψεις για να μην μιλήσουμε για τις παρα-θρησκευτικές και όχι σέχτες που αλωνίζουν εδώ και χρόνια την ελληνική κοινωνία, που κατά κοινή ομολογία είναι οπισθοδρομική.

Και σε τελευταία ανάλυση – για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους – τι σας ενοχλούν οι γυναίκες που «προκαλούν»;

Αν ήταν να περνάμε τη ζωή μας μέσα στα αναμορφωτήρια και τις κάθε είδους φυλακές του πνεύματος, αν αυτό που προέχει, είναι η σεμνοτυφία με άρωμα συγκεκαλυμμένης σεξουαλικής πείνας, αυτό δεν επικαλείται υγιής κοινωνία παρά άντρο φασισμού και νοητικής γενοκτονίας. Αλλά οι καιροί αλλάζουν. Οι νέοι άνθρωποι εφορμούν κατά των μεσαιωνικών αντιλήψεων, γκρεμίζουν τα κάστρα του μισογυνισμού, απογυμνώνουν τον κάθε βιαστή της ψυχής και του σώματος.

Θα έρθει κάποια μέρα που οι άνθρωποι θα μπορούν να επικοινωνήσουν σε όλα τα επίπεδα και όλα αυτά θα αποτελούν ένα κακό παρελθόν. Ίσως να περάσουν πολλές γενιές ακόμη για να γίνει αυτό πραγματικότητα. Όμως η αρχή έχει γίνει, τα πρώτα βήματα, οι πρώτες απόπειρες. Αρκεί να μην επαφίεται κανείς αποκλειστικά και μόνο στην γενναιότητα κάποιων γυναικών που τολμούν και καταγγέλλουν τους βιαστές.

Γιατί με αυτό τον τρόπο ναι μεν αποκαλύπτεται η δράση συγκεκριμένων ατόμων, όμως η κοινωνία γενικότερα συνεχίζει να υφίσταται βιασμό λόγω κυρίως του φόβου και της διστακτικής στάσης απέναντί στα κάθε λογής ντροπιαστικά σχόλια για το γυναικείο φύλο. Τα σχόλια αυτά ενίοτε εκφράζονται και από γυναίκες που κρύβουν ως επτασφράγιστο μυστικό την ενδοοικογενειακή βία.

Για τέτοια χώρα μιλάμε όπου η βία ξεκινά από την οικογένεια, το σχολείο και συνεχίζεται στην εργασία και όπου αλλού αναφύονται οι κάθε είδους φοβίες και ρατσιστικές συμπεριφορές ή σχόλια.