Επιστρέφουν στα θρανία για να μάθουν ελληνικά

Rodiaki NewsRoom

Μαθητές του τμήματος Υποδοχής στο Εσπερινό Γυμνάσιο Ρόδου μιλούν στη «Ροδιακή» για την εκμάθηση ελληνικών, τις δυσκολίες και τα όνειρά τους.

Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο για τη Μίσα, τον Έντρι, τη Σουέλα, την Πατρίσια και τον μικρό Τσαμπίκο. Μαθητές του τμήματος Υποδοχής στο Εσπερινό Γυμνάσιο Ρόδου που αφιερώνουν τα απογεύματά τους στο να μάθουν ελληνικά.
Μια παρέα ενηλίκων και εφήβων, αλλοδαποί από διάφορες γωνιές του κόσμου που κατοικούν στο νησί μας, συγκεντρώνονται καθημερινά στις 19:00 στη σχολική τους τάξη και διδάσκονται τη γλώσσα μας!

«Αν υπάρχει θέληση, όλα γίνονται»
Ο Έντρι γεννήθηκε στην Αλβανία. Στα 38 του έχει την ευκαιρία να ενταχθεί στην εκπαιδευτική διαδικασία για πρώτη φορά στη ζωή του μιας και στερήθηκε το δικαίωμα στην εκπαίδευση, με αποτέλεσμα να μη γνωρίζει γραφή και ανάγνωση ούτε στη μητρική του γλώσσα.
Πλέον μιλάει άπταιστα ελληνικά, γράφει και διαβάζει.

Όπως εξηγεί, βρέθηκε στη Ρόδο για να δουλέψει. Αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του και εντάχθηκε στο τμήμα ελληνικών. «Στην αρχή είχα άγχος ακόμα και να μιλήσω. Σκεφτόμουν να τα παρατήσω. Πλέον μπορώ να διαβάζω τις πινακίδες έξω στον δρόμο, να γράφω στα ελληνικά.

Ήρθα στη Ρόδο για να δουλέψω. Τα πρωινά εργάζομαι και τα απογεύματα έρχομαι εδώ. Είναι δύσκολο αλλά θέλω να συνεχίσω να μαθαίνω!» δηλώνει στη «Ροδιακή».

Η Σουέλα έρχεται κάθε μέρα με το λεωφορείο από τα Αφάντου. Ζει εδώ και 20 χρόνια στη Ρόδο. Ποτέ όμως δεν έμαθε να γράφει και να διαβάζει στη γλώσσα μας.

Παρακολουθώντας την πρόοδο και τις γνώσεις που συγκεντρώνει η κόρη της από το σχολείο αποφάσισε να τολμήσει και εκείνη και να δοκιμάσει τις δυνάμεις της.

«Σιγα – σιγά μαθαίνω τα γράμματα, τους κανόνες, πώς να γράφω. Πού και πού χάνω κάτι. Δεν μπορείς να τα μάθεις αμέσως όλα!» αναφέρει.

Ο νεότερος της τάξης, ο Τσαμπίκος, είναι μόλις 13 ετών. Πήγε στο δημοτικό μέχρι την τρίτη τάξη, μετά έπρεπε να σταματήσει. Φέτος αποφάσισε, με τη στήριξη της οικογένειάς του, να συνεχίσει το σχολείο.

Για να επιστρέψει όμως σε ένα τμήμα πρωινού σχολείου πρέπει πρώτα να κερδίσει το χαμένο έδαφος. Στο απογευματινό τμήμα Υποδοχής γνωρίζει τι σημαίνει «σχολείο», μαθαίνει να συλλαβίζει, να γράφει και να διαβάζει και προετοιμάζεται για την ένταξή του σε ένα πρωινό τμήμα, όπου θα έχει την ευκαιρία όχι μόνο να εμπλουτίσει τις γνώσεις του αλλά να γνωρίσει και συνομηλίκους του. «Μ’αρέσει πολύ να μαθαίνω, θέλω να σπουδάσω να γίνω οδοντίατρος» αναφέρει.

Σ’ αυτό το «ταξίδι γνώσης», δίπλα τους βρίσκονται και οι καθηγητές τους, δίνοντας ώθηση στους μαθητές να ρωτούν, να κάνουν λάθη, να μαθαίνουν και να εξελίσσονται χωρίς να φοβούνται την αποτυχία.

Το κυριότερο όμως που τους προσφέρουν δεν είναι η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, αλλά η συμμετοχή σε μια ομάδα, η αλληλοϋποστήριξη και η δύναμη για να συνεχίσουν και να πετύχουν όλα όσα ονειρεύονται, γιατί ποτέ δεν είναι αργά.