Μ. Μανουσάκης: Τα «Άγουρα Κεράσια» είναι ένα σκληρό και πραγματικό έργο

Κυριακή Πετρίδου

Ο σκηνοθέτης των τηλεοπτικών επιτυχιών που έχουν γίνει ορόσημο στην ιστορία της ιδιωτικής τηλεόρασης, με μυθικές τηλεθεάσεις, που, πολύ πριν το Ίντερνετ και το Netflix αποκτήσουν την πρωτοκαθεδρία στην οικιακή ψυχαγωγία μας, στην κυριολεξία άδειαζαν οι δρόμοι αφού μερικά…εκατομμύρια Έλληνες έδιναν ραντεβού μπροστά στη μικρή οθόνη έχοντας εθιστεί στα ανυπέρβλητα πάθη των ηρώων σε σειρές, όπως οι «Ψίθυροι Καρδιάς» και το «Άγγιγμα Ψυχής», ο Μανούσος Μανουσάκης, ο οποίος σκηνοθετεί την παράσταση «Άγουρα Κεράσια» που θα παιχτεί αύριο και τη Δευτέρα στη Ρόδο, μιλάει στη «Ροδιακή».

Ανάμεσα στις σειρές-θρύλους που έχει κάνει, εμάς εδώ δεν μπορεί να μη μας έρθει στο μυαλό και ο «Φάρος», που μπορεί να ατύχησε λόγω της κρίσης που είχε αρχίσει να δείχνει τα «δόντια» της τότε, αλλά ακόμα θυμόμαστε τα πανέμορφα πλάνα-μια πρώτης τάξεως διαφήμιση για τη Ρόδο και στους Έλληνες επισκέπτες μας. Αλλά να τον ευχαριστήσουμε και για μία ανέλπιστη διαφήμιση στη «Ροδιακή» όταν ένας από τους ήρωες τη διάβαζε σε μία σκηνή!

Ο λόγος της συνέντευξης βέβαια δεν είναι άλλος από την παράσταση «Άγουρα Κεράσια», που θα παιχτεί στη Ρόδο αύριο, Κυριακή, και τη Δευτέρα, στο κινηματοθέατρο «Μετροπόλ», και φέρει τη σκηνοθετική του υπογραφή.

Ένα έργο που «ουρλιάζει» στ’ αυτιά μας για ένα από τα πιο δύσκολα θέματα της σημερινής κοινωνίας, που σκεπάζονται κάτω από τα χαλί, μέχρι δυστυχώς να τα δούμε πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων ή να βρεθούμε δίπλα στις σοκαριστικές συνέπειές τους κάπου στη γειτονιά μας: την ενδοοικογενειακή βία.

Στη συνέντευξή του στη «Ροδιακή», ο έμπειρος σκηνοθέτης μιλάει για όλα αυτά ενώ ανατρέχει μόνος του και στην εμπειρία του από τα γυρίσματα του «Φάρου», εξυμνώντας τις ομορφιές της Ρόδου και τη φιλοξενία των κατοίκων της…

Κύριε Μανουσάκη, καταρχάς να μας πείτε δύο λόγια γι’ αυτή την παράσταση που πραγματεύεται ένα πολύ δύσκολο και σοβαρό θέμα...
«Είναι ένα έργο του Μιχάλη του Άνθη, «Άγουρα Κεράσια». Ένα σκληρό έργο, πραγματικό έργο. Γι’ αυτό είναι και σκληρό, επειδή είναι πραγματικό, με αληθινούς χαρακτήρες, με πάθη και με απρόβλεπτες εξελίξεις. Που, δυστυχώς, γίνεται τόσο επίκαιρο αυτή την εποχή με την ενδοοικογενειακή βία που είναι το θέμα του, να βρίσκεται σε μία έξαρση για όλους τους ψυχολογικούς λόγους που μπορεί κάποιος να φανταστεί στη σύγχρονη κοινωνία.

Πώς αυτή η ενδοοικογενειακή βία έχει φθάσει σε μία κορύφωση που δεν την έχουμε ζήσει σε άλλες εποχές, που είναι πρωτόγνωρο με τέτοια συχνότητα. Και έτσι δυστυχώς γίνεται πάρα πολύ επίκαιρο το έργο. Αυτό είναι το θέμα: ότι δυστυχώς γίνεται επίκαιρο.

Ένα έργο που πιστεύω ότι πρέπει να το δουν και τα παιδιά του σχολείου, του Λυκείου, όχι μόνο ενήλικες θεατές αλλά και έφηβοι. Γιατί, πραγματικά, δείχνει και τη ζωή του παιδιού μες το σπίτι και τον τρόπο που ένα παιδί αντιμετωπίζεται μες το σπίτι».

Το παιδί, όπως επισημαίνει ο έμπειρος σκηνοθέτης, είναι ο τρίτος πρωταγωνιστής στην παράσταση, αν και δεν εμφανίζεται ποτέ. Πρόκειται για το εξαιρετικό εύρημα του Μιχάλη Άνθη, όπως λέει, ότι αυτό το παιδί πρωταγωνιστεί περισσότερο και από τους δύο γονείς γιατί είναι η κινητήρια δύναμη όλων των καταστάσεων το παιδί αυτό ενώ δεν είναι ορατό, δεν εμφανίζεται, δηλαδή, στη σκηνή. Ως γνωστόν το πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι η Τάνια Τρύπη και ο Κωνσταντίνος Καζάκος ενώ το παιδί, την κόρη τους, υποδύεται με τη φωνή της που ακούγεται καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, η κόρη τους και στην πραγματική ζωή, η Τζένη Καζάκου.

Ωστόσο η «παρουσία» του παιδιού είναι αυτή που διαπερνάει όλο το έργο, τη ζωή των ηρώων...
«Η παρουσία της μικρής, της κόρης, είναι καταλυτική. Είναι αυτή που τρέχει τη μηχανή του έργου, είναι αυτή που προκαλεί την ιστορία, αυτή που εξελίσσει την ιστορία. Αυτό το παιδί είναι η πρωταγωνίστρια. Μπορώ να πω ακόμα ότι είναι πιο πρωταγωνίστρια και από τους εξαιρετικούς Τάνια Τρύπη και Κωνσταντίνο Καζάκο, για την εξέλιξη της ιστορίας».

Επειδή έχετε μία απίστευτη πείρα και στον καλλιτεχνικό χώρο λόγω της δουλειάς σας. Θεωρείτε ότι αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ένα σύμπτωμα των καιρών; Μιλάω για τη βία, την ενδοοικογενειακή βία, τη βία απέναντι στις γυναίκες, σε ευάλωτους συνανθρώπους μας...
«Νομίζω ότι είναι αποκύημα αυτής της έντονης περιόδου που έχουμε περάσει αυτά τα τελευταία χρόνια. Οι εγκλεισμοί, που φανέρωσαν πια τους πραγματικούς εαυτούς μας, χωρίς προσωπεία, που μας έφεραν αντιμέτωπους με τον εαυτό μας. Η έλλειψη μόρφωσης κυρίως, με την οποία ήρθαμε αντιμέτωποι. Γιατί όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου, καταλαβαίνεις πόσα λίγα πράγματα ξέρεις, πόσο λίγος κόσμος είναι γνωστός σε σένα. Μην ξεχνάς ότι, θεωρώντας ότι η ζωή είναι ένα ξεφάντωμα και ότι το γλέντι ή το ποτό ή οτιδήποτε είναι η έκφραση της ύπαρξής μας, καταλαβαίνεις, όταν αυτά σου κόβονται, πόσο ανύπαρκτος είσαι. Και όταν είσαι ανύπαρκτος μοιραία εκφράζεσαι βίαια. Όταν δεν έχεις τρόπο να συνεννοηθείς, όταν δεν έχεις τρόπο να συνομιλήσεις, δεν έχεις λεξιλόγιο, δεν έχεις σκέψη. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με μία κενότητα, με έναν εαυτό άδειο. Και αυτή η καραντίνα μας έδειξε τον άδειο εαυτό μας. Το θέμα είναι ότι, εάν τον εαυτό μας προσπαθούμε να τον επιβάλλουμε με τη βία στον απέναντί μας, στην απέναντί μας, προσπαθούμε με τη βία να καλύψουμε αυτό το κενό το τεράστιο που ανακαλύψαμε μέσα μας. Δεν είμαι ψυχολόγος και ψυχίατρος βέβαια για να υποστηρίξω αυτά που λέω, διαισθητικά τα λέω. Έτσι;».

Ήταν ακριβώς αυτή η εποχή που διάγουμε, η ταραγμένη, που σας κέντρισε για να εκφραστείτε και εσείς καλλιτεχνικά, σκηνοθετώντας ένα τέτοιο έργο, μ’ αυτή τη θεματολογία;
«Κοιτάξτε, μέσα στην κοινωνία ζούμε, δεν ζούμε σε γυάλα. Προσλαμβάνουμε από την κοινωνία ερεθίσματα. Η κοινωνία είναι που τρέχει το μηχανάκι της σκέψης μας. Η κοινωνία που παρατηρούμε, οι άνθρωποι που παρατηρούμε, οι συμπεριφορές που παρατηρούμε, μας κάνουν και εμπνεόμαστε, είτε με αποτροπιασμό, είτε με ενθουσιασμό αλλά αυτό μας εμπνέει. Η πραγματικότητα μας εμπνέει. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πολύπλοκη και πολύ πιο ευρηματική από κάθε φαντασία. Η πραγματικότητα είναι η πηγή της φαντασίας. Γιατί δεν μπορεί να μην γνωρίζεις την πραγματικότητα και να οργιάζει η φαντασία σου. Η φαντασία εδράζεται σε μία πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα, πραγματικά, ξεπερνά κάθε φαντασία...».

Θα μπορούσατε να ασχοληθείτε με μία τέτοια δύσκολη θεματολογία και στην τηλεόραση;
«Μα ναι! Αναμφισβήτητα θα μπορούσα να ασχοληθώ με μία τέτοια θεματολογία και στην τηλεόραση. Απλώς δεν έτυχε κάποιο έργο να φθάσει στα χέρια μου που να με προσελκύσει προς αυτό. Άλλωστε, τώρα θα συνεχίζαμε το «Κόκκινο ποτάμι» και αυτό είναι το μηχανάκι που τρέχει τώρα όλη τη δουλειά μας και τη σκέψη μας και δυστυχώς γι’ αυτό τον λόγο δεν θα μπορέσω να έρθω και στη Ρόδο που τόσο αγαπώ και είχαμε κάνει για την τελευταία σειρά που έκανα στον Ant1, τον «Φάρο», που λόγω της κρίσης διεκόπη. Ήταν η εποχή που ενέσκηψε η κρίση και έτσι διακόπηκαν αρκετές σειρές τότε, μπροστά στο φάσμα της οικονομικής δυσπραγίας τότε των καναλιών. Αλλά περάσαμε υπέροχα στη Ρόδο όμως! Αυτό δεν ακυρώνεται, ότι δεν ολοκληρώθηκε η σειρά μέχρι τέλους. Ότι η φιλοξενία ήταν φοβερή, καταπληκτική. Η Παλιά Πόλη, όλη η Ρόδος δηλαδή, ήταν μία φιλόξενη αγκαλιά και έχω τις καλύτερες αναμνήσεις»!

Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ!
Κλείνοντας, ο κ. Μανουσάκης, λέει για ακόμα μία φορά ότι την παράσταση πρέπει να την δει η οικογένεια, να την μοιραστεί, να προβληματιστούν όλα τα μέλη της οικογένειας, να συζητήσουν πάνω στην παράσταση. «Μόνο έτσι θα πέσει ένας σπόρος αποτρεπτικός προς όλες αυτές τις υπόγειες διαθέσεις που μπορεί να γεννιούνται αυτή την εποχή», λέει και αναφέρει ακόμα ότι το έργο έχει και έναν εκπαιδευτικό χαρακτήρα, «χωρίς να γίνεται διδασκαλίστικο βέβαια, κατά κανέναν τρόπο, μας ανοίγει μία πόρτα στους εαυτούς μας...».