Ένα παραμύθι για στοχασμούς, «Μια παράξενη καρδιά» της Μυρσίνης Λενούδια

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Τα παραμύθια κρύβουν μια αγνότητα στις πρώτες σκέψεις, αλλά εάν εισχωρήσεις στο βάθος των εννοιών του συγγραφέα, μπορείς να ανακαλύψεις κάποιους άλλους κόσμους.

Αυτή είναι και η μαγεία που περίτεχνα κρύβεται μέσα από τις έγχρωμες και σχεδιαστικά άρτιες σελίδες του πονήματος της δημιουργού Μυσρίνης Λενούδια με τίτλο «ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ»-Η ιστορία του κόσμου σαν παραμύθι- σε εκπληκτική εικονογράφηση της Λίλας Καλογερή, σε εκδόσεις: Καλέντη (2022).
Ξεκινάει με τη γέννηση του σύμπαντος μέσα από το αρχικό σκοτάδι σαν ένα πολύτιμο μυστικό, που το νανούριζε η σιωπή και το φρόντιζε το σκοτεινό χάδι.

Το μυστικό αποκαλυπτόταν σιγά-σιγά και έσκασε σαν…ένα μεγάλο πυροτέχνημα, φτιάχνοντας καυτές μπάλες που σιγά-σιγά έγιναν πέτρες που μετετράπησαν σε γαλαξίες, ήλιους και αστέρια.
Ήταν η Μεγάλη Έκρηξη, όπου η φωτεινή ακτινοβολία παύει να αλληλεπιδρά με την ύλη και ταξιδεύει πλέον ελεύθερα. Και το δημιουργούμενο φως θα οδηγεί τα βήματα του ανθρώπου στην κατανόηση του κόσμου, αναφέρει ο Γιώργος Γραμματικάκης στον «ένας αστρολάβος του Ουρανού και της Ζωής» στις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτη, (2013).

Έτσι γεννήθηκε το σύμπαν, με την αρμονία με τους πολλούς χορούς, με τον Ήλιο να χαδεύει τη Γη και τον αέρα να ζυγώνει τη φωτιά. Με το μαγικό ραβδάκι της φύσης όμως να ανακαλύπτει το νερό που ξεπλένει τις πέτρες και σβήνει κάθε καταστροφικό πυρσό. Ακολουθεί σ’ αυτή την κοσμογέννηση η θάλασσα που παρουσίασε το πρωτοκύτταρο που έκρυβε μέσα του τη ζωή αναδεύοντάς την για να μπορεί να ταξιδεύει εσαεί στον χρόνο.

Η ζωή εμπλουτίστηκε με φυτά και ζώα, ψάρια και πουλιά, βράχους και στεριά που όλα μαζί σαν μια συγχορδία υμνούσαν τη χαρά και το κέφι της ύπαρξής τους.
Όλο αυτό το κάλλος διανθίστηκε από τον πρωτόγονο άνθρωπο.
Και όλοι μαζί σιγοτραγουδούσαν «Ωραία που ‘ναι η ζωή».
Και όπως η ζωή είχε χαράξει τον δρόμο στον χρόνο έτσι και ο άνθρωπος συνταξίδεψε στο ίδιο καράβι του χρόνου.

Εκτός από τα ευεργετήματα ο άνθρωπος που προσέφερε ο άνθρωπος στον κόσμο με τα όνειρα και τις δημιουργίες του, έχτισε όμως και εφιάλτες, πολέμους και λύπες.
Εδώ το παραμύθι μας, αποκαλύπτει την αμεροληψία της γραφής που συνήθως τα παραμύθια την κρύβουν για να ικανοποιήσουν «ετσιθελικά» τον αναγνώστη (έστω και με πλαστότητα). Η συγγραφέας μιλάει με αλήθειες και αφήνει τον αναγνώστη να διακρίνει τα θετικά αλλά και τα αρνητικά των πράξεων του ισχυρού ανθρώπου.

Ο άνθρωπος που συνέθεσε πολιτισμούς, που σκίτσαρε το χρόνο.
Γατί πολιτισμός είναι η μεγαλύτερη ενιαία μονάδα ανθρώπινης οργάνωσης, ανώτερη, αν και πιο ακαθόριστη, ακόμα και από μια αυτοκρατορία, αναφέρει ο Niall Ferguson στον «Πολιτισμός» στις εκδόσεις Παπαδόπουλος, (2012). Όμως ο αεικίνητος άνθρωπος, ο ανικανοποίητος άνθρωπος, ο εφευρέτης άνθρωπος, ο ταξιδιάρης άνθρωπος άνοιξε επιπλέον την ματιά του. Χθες για το φεγγάρι, σήμερα για καινούργια αστροταξίδια.
Και αυτό το αέναο ταξίδι στον χρόνο μπορεί ν΄ αλλάξει…τροχιά!
Εδώ κλίνει το έγχρωμο και ευπαρουσίαστο τετράγωνο βιβλίο, αφήνοντας μια γεύση μελέτης και στοχασμού, ονείρου και φαντασίας μεταξύ πληροφορίας και γνώσης που δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά αλλά και σε μεγάλους.

Το πλεονέκτημα του έξυπνου παραμυθιού.
Το ερώτημα που γεννιέται διαβάζοντας το πόνημα είναι κατά πόσο ο άνθρωπος είναι ικανός να φέρεται κυριαρχικά, κατά πόσο τα όνειρα που μπορούν να εναρμονιστούν με τη βιώσιμη ανάπτυξη τη στιγμή που η τεχνητή νοημοσύνη έρχεται να «συντρίψει» κάθε ηθικό και αξιακό πλαίσιο.
Το δίλημμα μεταξύ μεγέθυνσης και ανάπτυξης έρχεται στο προσκήνιο.

Ο ψηφιακός ανθρωπισμός που στοχεύει μια εικονιστική κοινωνία στη βάση της δημοκρατίας και των πανανθρώπινων αξιών θα πρέπει να είναι η στόχευση ικανή να αντιμετωπίσει τα πλανητικά ζητήματα , όπως το οικολογικό ή το ζήτημα της υψηλής τεχνολογίας, δίχως βέβαια να βάλει σε κίνδυνο τη συνέχεια της ανθρωπότητας, αναφέρει ενδεικτικά ο Θεοφάνης Τάσης στο «Ψηφιακός Ανθρωπισμός», εκδόσεις: Αρμός, (2019).
Αλλά και ο Bruno Latour γράφει στο βιβλίο του, «Που θα προσγειωθούμε;», εκδόσεις: Πόλις, (2019): «Η σημερινή κατάσταση της παγκοσμιοποίησης είναι πολύ μεγάλη, υπερβολικά μεγάλη, υπερβολικά ενεργητική, υπερβολικά σύνθετη για να περιοριστεί στα στενά και πεπερασμένα σύνορα οποιασδήποτε τοπικότητας.

Στη διπλή υπερχείλιση που υπάρχει μεταξύ της μεγάλης και μικρής κλίμακας οφείλουμε να προσεδαφιστούμε με την ευθύνη των πράξεών μας και σε συνεργασία με άλλα όντα, αλλιώς, ο νέος Τιτανικός δεν είναι μακριά μας». Δεν γνωρίζω εάν πέτυχα τις ερμηνείες του παραμυθιού πάντως για μερικές στιγμές έγινα παιδί για να μπορέσω να εντρυφήσω στο ταξίδι της «Μιας Παράξενης Καρδιάς» που προτείνει το βιβλίο και η αγαπητή Μυρσίνη Λενούδια.
Όμορφο παιδικό ταξίδι στο σύμπαν αλλά και τροφή για ένα σκεπτόμενο πολίτη.
Καλοτάξιδο.