«Πρέπει να είσαι ή τρελός ή αγανακτισμένος για να φύγεις, από τη Ρόδο. Κι εμείς τρελοί δεν ήμασταν...»!
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 11775 ΦΟΡΕΣ
Τα τρία αδέλφια, ο Μάνος 33 ετών, ο Ακύλας 31 έτους και ο Μάριος 23 ετών, που έφυγαν, κι εργάζονται στη Σουηδία!
Συνέντευξη στη
Ροδούλα Λουλουδάκη
Γύρισαν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Ο Μάνος ο γυμναστής για 40 μέρες, ο Ακύλας ο γιατρός για την τρίμηνη γονική άδεια που δικαιούνται οι μπαμπάδες στη Σουηδία, κι ο Μάριος ο μικρότερος που πήγε μόλις την άνοιξη να τους βρει, και ήρθε κι αυτός για ένα τρίμηνο, κι αντί να κάνει ηλιοθεραπεία μέχρι να ξαναφύγει, δουλεύει σε ξενοδοχείο της Ρόδου!
Όταν έφυγε πριν πέντε χρόνια ο Ακύλας, ο μπαμπάς Γιώργος Παρασκευάς, ο γνωστός φωτογράφος της πόλης ήξερε ότι ήταν για καλό. Φεύγοντας δύο χρόνια μετά ο Μάνος, το χαμόγελό του πάγωσε, το καταλάβαινα κάθε φορά που τον έβλεπα, απέναντι στου φίλου του, του Ρετζέπ, να πίνει το καφεδάκι του.
Αυτή την άνοιξη που έφυγε και το τρίτο και τελευταίο του παιδί, το πήρε απόφαση πια. Ξέρει ότι είναι για το καλό τους. Και τώρα που είναι και οι τρεις εδώ, μαζί με τη νύφη και τα εγγονάκια του, κάθε μέρα είναι γιορτή!
Φεύγουν οι καλοί. Αυτά τα παιδιά που όπως και να τα ρίξεις θα πέσουν με τα πόδια. Φεύγουν, κι εκεί που πάνε τις περισσότερες φορές πετυχαίνουν γρήγορα, ειδικά στη Σουηδία τη χώρα που δίνει ακόμα προνόμια.
Δεν είναι κακό να φεύγεις γιατί κάποτε μπορεί να γυρίσεις με την κτηθείσα πείρα. Κακό είναι να μην αλλάζει η χώρα σου και να διώχνει και τους επόμενους, να πληγώνει αυτούς που μένουν, να υπονομεύει το μέλλον των παιδιών που μεγαλώνουν.
Κι όπως είχε πει κάποτε ο Αρκάς «αυτό που με τρομάζει στο μέλλον είναι που όσο πάει και πλησιάζει...».
Ανέβηκαν στο μηχανάκι τους, κι ήρθαν να με συναντήσουν ο Μάνος κι ο Ακύλας. Ο Μάριος δούλευε, η ζέστη δυνατή, οι άνθρωποι όμως ξεκαθαρισμένοι. Αυτοί που ξέρουν τι θέλουν και προχωρούν προς αυτό.
Τελειώσαμε και τα τρία αδέλφια το Βενετόκλειο, μου λένε, φύγαμε κι οι τρεις για τη Σουηδία!
Ακύλας: Από τη Β’ Λυκείου ξεκίνησα συστηματικά το διάβασμα, και πέρασα στην ιατρική Θεσσαλονίκης.
Μάνος: Ήμουν μέλος της Εθνικής Ομάδας Ποδηλασίας και είχα πάρει πέντε μετάλλια. Δύο χρυσά, ένα ασημένιο, δύο χάλκινα. Το διάβασμα για το σχολείο δεν μου άρεσε, δεν είχα υπομονή και χρόνο για να το κάνω. Στο Λύκειο έχασα και χρονιά. Ωστόσο πέρασα στο ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής διαβάζοντας μόνο τον τελευταίο χρόνο, ξεκινώντας ουσιαστικά από το μηδέν. Οι γονείς μου δεν το πίστευαν ότι θα τα καταφέρω όμως θυμάμαι ότι τους είπα: «όπως τα κατάφερα και είμαι πρώτος στην Ελλάδα στην ποδηλασία έτσι θα περάσω και στις πανελλαδικές...». Πήρα ειδικότητα για παιδιά με αναπηρίες. Τώρα που είμαι στη Σουηδία, δουλεύω σε δημόσιο σχολείο, έχω γίνει μόνιμος μέσα σε δύο χρόνια από την ώρα που πήγα και δουλεύω επιπλέον και σε μία από τις μεγαλύτερες αλυσίδες γυμναστηρίων ως personal trainer. Είχα δουλέψει και στη Ρόδο για 8 χρόνια, είχα εμπειρία, τελείωσα και σχολή γι’ αυτό, κι έτσι ανεβαίνω συνεχώς.
Ακύλας: Ιατρική Θεσσαλονίκης, σκληρό διάβασμα, τελείωσα στην ώρα μου, στα έξι χρόνια. Υπηρέτησα τη στρατιωτική μου θητεία στο Γενάδι και έκανα την ειδικότητά μου στο Νοσοκομείο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης. Γενική Χειρουργική με σκοπό την ειδικότητα της Αγγειοχειρουργικής. Τα ελληνικά νοσοκομεία, κατά τη δική μου άποψη, δεν προσφέρουν όσα χρειάζεται ένας γιατρός για την ειδικότητά του. Ατέλειωτες ώρες δουλειάς, πολλές εφημερίες... Δύσκολη η ζωή, λίγα τα χρήματα. Το σκεφτόμουν από φοιτητής να ταξιδέψω στο εξωτερικό, ν’ ανοίξουν οι ορίζοντές μου, να γνωρίσω νέο κόσμο, κι αποφάσισα να πάω στη Σουηδία. Αγαπάω πολύ την Ελλάδα και τον τρόπο ζωής της, όμως αυτά που σου παρέχει η Ελλάδα σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση και τα χρήματα που παίρνεις, δεν είναι τόσο καλά. Τότε φοβόμουν ότι τελειώνοντας την ειδικότητά μου και επειδή δεν είχα κάποιον μπαμπά, κάποιον θείο, θα έμενα ξεκρέμαστος. Δεν αισθανόμουν ασφάλεια. Έφυγα εγώ πρώτος, έκανα την αρχή, κι ακολούθησαν τα άλλα δύο μου αδέλφια.
Μάνος: Το όνειρο για τη Σκανδιναβία, το είχα εγώ πρώτος. Όταν ήμουν 23 ετών έλεγα «να φύγουμε, να φύγουμε...». Πριν πέντε χρόνια έφυγε πρώτος ο Ακύλας, πριν τρία χρόνια έφυγα εγώ και τώρα έφυγε και ο Μάριος.
Ο Μάριος, ο μικρότερος γιατί έφυγε;
Ο Μάριος, δούλευε στη Ρόδο σε αποθήκη σούπερ μάρκετ. Το 6ωρο γινόταν οκτάωρο, χωρίς έξτρα απολαβές. Στυγνή, ξεκάθαρη, εκμετάλλευση του εργαζομένου. Του είπαμε για τις συνθήκες εργασίας, για τον σεβασμό, για την υγειονομική περίθαλψη... Ο εργοδότης σου σε σέβεται και σου μιλάει πολύ όμορφα... Είδε και αποείδε ο μικρός και είπε «θα έρθω κι εγώ γιατί δεν μπορώ άλλο αυτό που γίνεται στη χώρα μας...». Δυστυχώς! Κανείς δεν θέλει να φύγει από αυτόν τον ωραίο καιρό στο πανέμορφο νησί. Πρέπει να είσαι ή τρελός ή αγανακτισμένος για να φύγεις. Κι εμείς τρελοί δεν είμαστε. Με τον Ακύλα ζούμε σε διαφορετικές πόλεις 3,5 ώρες μακριά η μία από την άλλη. Εγώ ζω πολύ νότια. Ο Μάριος ήρθε σ’ εμένα, κι έμεινε μαζί μου, αρχικά. Ξεκίνησε να μάθει Σουηδικά.
Εσείς οι δύο μιλάτε πια καλά Σουηδικά;
Μάνος: Eγώ που δουλεύω σε international γυμναστήριο δεν τα μιλάω τέλεια, ο Ακύλας τα μιλάει άπταιστα.
Ακύλας: Εγώ μόλις πήγα έκανα εντατικά για έξι μήνες, πήρα κάτι σαν το Proficiency γιατί είναι απαραίτητο για τους γιατρούς να υπάρχει, κι έβγαλα Σουηδική άδεια άσκησης επαγγέλματος. Ξεκίνησα με εννέα μήνες στη γενική χειρουργική, μετακόμισα σε άλλη πόλη και δούλεψα δυόμισι με τρία χρόνια ως αγγειοχειρουργός, μετά γνώρισα τη γυναίκα μου, κάναμε δύο παιδιά και θέλοντας να έχω καλύτερη ποιότητα ζωής γύρισα στη γενική ιατρική. Είμαι στο δεύτερο έτος εργασίας.
Μάνος: Εγώ είμαι στη Ρόδο για 40 μέρες, φεύγω σε δέκα μέρες, ο Ακύλας θα μείνει εδώ για το τρίμηνο της άδειας πατρότητας που έχει δικαίωμα να εξαντλήσει. Και ο Μάριος γύρισε εδώ εργάζεται σε ξενοδοχείο, σε φίλο και αδελφό μας και θα επιστρέψει στη Σουηδία για να βρει δουλειά. Θέλει και να σπουδάσει επίσης. Είναι τόσα πολλά τα θετικά εκεί! Για παράδειγμα, εργάζομαι ήδη τρία χρόνια, θέλω να γίνω μάνατζερ στο γυμναστήριο, μπορώ να δοκιμάσω στο γυμναστήριο και να αφήσω το σχολείο, κι αν δεν μου αρέσει να επιστρέψω στο σχολείο... Σου δίνονται πολλές δυνατότητες.
Σας έχασε η οικογένειά σας και τους τρεις!
Ακύλας: Η μάνα μου, μου έλεγε «να βρεις Ροδίτισσα, να σε φέρει πίσω...»! Τώρα, που η γυναίκα μου είναι από τη Λάρδο και την πήρα εγώ στη Σουηδία, πάνω κλαίνε δύο μάνες. Στα σοβαρά όμως αν θέλουμε να μιλήσουμε, τώρα οι δικοί μας άνθρωποι είναι χαρούμενοι.
Μάριος: Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Αν θέλεις να δημιουργήσεις, πας πάντα μπροστά. Όραμα, δημιουργικότητα και στόχους. Σε όποια χώρα του κόσμου κι αν είσαι αν δεν τα έχεις αυτά, δεν εξελίσσεσαι. Εμείς από το μηδέν, δουλέψαμε, μαζέψαμε λεφτά, και φύγαμε. Όταν πήγα στη Σουηδία δούλεψα σε μπαρ δύο εβδομάδες και έστελνα βιογραφικά, κάθε μέρα. Μια μέρα χτυπάει το κινητό «σε θέλουμε στο σχολείο...»! Πήγαινα και στο γυμναστήριο για εμένα, με έβλεπαν οι Σουηδοί που έκανα προπόνηση, «έλα εδώ, σε θέλουμε ως γυμναστή...»!
Τι να λέμε τώρα στα παιδιά, να φεύγουνε;
Όχι. Να γίνει καλύτερη η Ελλάδα. Να φτιάξουμε σαν χώρα, ώστε να γυρίσουμε κι εμείς πίσω, όχι να φεύγουν κι άλλοι. Η Ελλάδα είναι παράδεισος, η Ελλάδα είναι μία. Το κακό είναι στην Ελλάδα ότι είναι κακές οι πληρωμές και οι άνθρωποι δεν είναι χαρούμενοι.
Πρέπει να έχει προσόντα κάποιος για να πάει να δουλέψει, σε άλλη χώρα;
Κάποιος που δεν έχει προσόντα στην Ελλάδα τι μπορεί να κάνει; Στο εξωτερικό κάτι μπορείς να κάνεις. Κι εκεί υπάρχει σεβασμός. Δεν σου φέρεται κανείς μειονεκτικά.
Γλυκόπικρη η αίσθηση. Όπου είναι καλά, εκεί να ζουν οι άνθρωποι. Και στην Ελλάδα, να αφήσουν τους ζωντανούς να ζήσουν. Που δεν το βλέπω να γίνεται!
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
