«Το 1987 έπαιρνα 250.000 δραχμές σε πουρμπουάρ...»!

Pοδούλα Λουλουδάκη

Ο σερβιτόρος Λευτέρης Λαουδίκος, θυμάται τις χρυσές εποχές της Ρόδου

Συνέντευξη στη
Ροδούλα Λουλουδάκη

Ποιος δεν τον ξέρει τον Λευτέρη, από το 1983 στην πιάτσα, παιδάκι ακόμα;

Σερβιτόρος στα καλύτερα μαγαζιά, μέχρι μόντελινγκ στην Αθήνα βρέθηκε να κάνει, ενώ διαφήμισε και το κραταιό τότε Toyota Celica! Λεφτά δεν κράτησε ωστόσο αφού το χρήμα όσο γρήγορα βγαίνει, τόσο γρήγορα ξοδεύεται!

Τώρα που έμειναν τρεις-τέσσερις ακόμα της γενιάς του να δουλεύουν, ζήτησα από τον Λευτέρη Λαουδίκο, να μου πει για τα παλιά και τα καινούρια. Για τότε που στη Ρόδο μάζευες χρήμα με το τσουβάλι και για τώρα που άλλαξαν οι καιροί!

«Το 1983 δούλεψα γκρουμάκι, στο ξενοδοχείο «Καλυψώ», μου λέει. Ήταν 27 Μαρτίου του 1983. Πέρασα απ’ όλα τα πόστα και ξαναθυμήθηκα τα γερμανικά μου. Μέχρι τα 11 μου χρόνια ζούσα στη Γερμανία με τους γονείς μου που είχαν φύγει από τ’ Αφάντου και πήγαν εκεί για δουλειά.

Το 90% των τουριστών στο ξενοδοχείο ήταν Γερμανοί. Το 1983 που ξεκίνησα, 15 χρονών, έπαιρνα 22.000 δρχ. μισθό και είχα 200.000 δρχ. πουρμπουάρ. Πριν ήμουν ηλεκτρολόγος, κι έπαιρνα 2.400 δρχ. τον μήνα.

Μέχρι το 1987 που έμεινα στο ξενοδοχείο και πέρασα απ’ όλα τα πόστα, ο μισθός μου έγινε 80.000 δρχ. και τα πουρμπουάρ ήταν πάνω από 250.000. Ήμουν εξυπηρετικός προς τον πελάτη, το είχα και λίγο, το πουρμπουάρ έπεφτε.

Τότε λίγο ως πολύ «το είχαμε» όλοι. Οι τωρινοί δεν ξέρω πώς είναι, δεν βλέπω φως. Σήμερα όσοι από εμάς μείναμε χτίζουμε, κι άλλοι γκρεμίζουν. Κάποιοι έρχονται στη Ρόδο να δουλέψουν, δεν αγαπάνε τον τόπο αυτό, τον βλέπουν μόνο σαν χρήμα, παίρνουν τα καλά του και φεύγουν».

Τότε όλα αυτά τα λεφτά, παιδάκια που ήσασταν, καταλαβαίνατε ότι ήταν πολλά λεφτά;
Τα ξοδεύαμε ανεξέλεγκτα. Δεν μας ένοιαζε. Λέγαμε ότι και την άλλη μέρα «θα πάω στο μαγαζί, και θα έχω λεφτά»!

Έχεις δει πολλούς ανθρώπους στη Ρόδο, της δικής σου γενιάς να έχουν κάνει χρήματα;
Είναι ένα 2% που έχει κάνει χρήματα! Εγώ άλλαζα αυτοκίνητο κάθε έξι μήνες, για να καταλάβεις. Όλοι. Άλλοι τα έτρωγαν στα μπουζούκια, στο τζόγο, στα ταξίδια. Κάναμε κάτι 24ωρα να κοιμηθούμε γιατί μετά τη δουλειά, πηγαίναμε έξω. Το πρωί ξεκινούσαμε απευθείας την πρωινή δουλειά. Μετά ένα τετράωρο-πεντάωρο, το βράδυ δουλειά, μέχρι το πρωί πάλι έξω. Εμείς τη χαρήκαμε τη ζωή. Μακάρι να χαρούν και τα παιδιά μας έτσι.

Και φαντάζομαι έρωτες, τουρίστριες...
Εντάξει, αυτό δεν το συζητάμε καν. Είχαμε και επιλογές. Δεν μας έκανε η μία πηγαίναμε στην άλλη. Έρχονταν μόνες τους. Τότε χρειαζόσουν μόνο ένα μηχανάκι και ήσουν άρχοντας. Το αυτοκίνητο δεν άξιζε. Το μηχανάκι τους άρεσε πιο πολύ. Είχαμε πoλλές δισκοθήκες που δεν υπάρχουν πια και μακάρι να βρεθεί κάποιος να φτιάξει. John Player Special, Space, Aquarius, η Play Boy, Highway... Από το 1989 ξεκίνησα ως σερβιτόρος στην πόλη της Ρόδου με την καφετέρια «Ραντεβού», απέναντι ήταν το «Saloon» κι εδώ ήταν και η πιάτσα των ταξί που έφερναν τον κόσμο. Στη συνέχεια πήγα στο Καβαλιέρ και σε πολλά ακόμα, μέχρι σήμερα.

Το ξενοδοχείο γιατί δεν το προτιμάς;
Είναι πέντε ξενοδόχοι στο νησί που πληρώνουνε στην ώρα τους, γι’ αυτό δεν πάω στα ξενοδοχεία.

Πες μου τι χρειάζεται να έχει ο καλός σερβιτόρος;
Αντοχές, αντίληψη, να κοιτάζεις γύρω σου, τι γίνεται. Να πεις μια καλημέρα, μια καλησπέρα. Τα παραπάνω δεν χρειάζονται και δεν είναι στον τύπο μου. Το χαμόγελό μου θα το δώσω, την καλησπέρα μου θα την πω. Αν θέλει ο άλλος να κάτσει, θα κάτσει. Είναι κάποιοι που φύγανε, ξανάρθανε και μου είπανε «ήρθαμε γιατί είδαμε ότι διασκεδάζεις πάνω στη δουλειά σου. Δεν μπορεί να μην είναι καλά εδώ, κι εσύ να διασκεδάζεις...»! Το σημαντικό είναι να δουλεύεις με μυαλό. Όλοι να συνειδητοποιήσουν ότι αν δεν προσέξουμε τον τουρίστα, δεν θα ‘ρθει.

Μέχρι μόντελινγκ έφτασες να κάνεις και να διαφημίζεις αυτοκίνητα! Πώς προέκυψαν αυτά;
Έφυγα στην Αθήνα δούλεψα σε πιάνο μπαρ- ρέστοραντ, δούλεψα στο Μέγαρο Μουσικής, στο Holiday Inn... Είχαμε κάνει και μόντελινγκ. Κάποια ρούχα για ένα μαγαζί, μας επέλεξε τότε στο «Ραντεβού» κάποιος, εμένα και τον Αντώνη Διακάκη και για να βγω εγώ στην πίστα, που δεν ήξερα, έπρεπε να πιώ και δυo-τρία σφηνάκια. Και η μουσική στη διαπασών! Με επέλεξε μετά κάποιος από την Αθήνα, πήγα, φωτογραφίσεις με τα ρούχα του Φάνη Χριστοδούλου τότε, μετά χρειάστηκε να πάω δύο εβδομάδες στην Ολλανδία, δεν πήγα, έκανα όμως το 1991 τη διαφήμιση για το Toyota Celica, και έπαιξα και σε κάποιες ταινίες με την Άννα Φόνσου, την Αλιφέρη, τον Ζουγανέλη...

Αν ήταν να γυρίσεις κάτι πίσω τι θα γύριζες;
Θα πήγαινα στη δεκαετία του ΄80 και θα διαχειριζόμουνα τα χρήματα καλύτερα! Βέβαια γύρισα όλη την Ευρώπη, πήγα Αμερική, διασκέδασα, πέρασα όσο καλύτερα γίνεται.

Όση ώρα μιλάγαμε, κοιτούσε γύρω του, διέκοπτε για να βάλει κόσμο, κι όσοι ήθελαν φαγητό τους έστελνε στο απέναντι μαγαζί.
«Μα, στέλνεις κόσμο αλλού...», απόρησα.
«Τους στέλνω δίπλα, και τους λέω να έρθουν μετά εδώ για ποτό ή καφέ, μην πάνε μακριά...».