Όταν μια πρωινή βουτιά στη θάλασσα γίνεται γνήσια απόλαυση

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας και τ. δ/ντης του ΕΟΤ

Η Ρόδος είναι γεμάτη επισκέψιμες παραλίες.
Ο Θεός «Απόλλων» χάρισε στο νησί της Ρόδου το φως και τον παφλασμό της θάλασσας για να συνοδεύει μουσικά τους κατοίκους της. Στην καρδιά του Νότιου Αιγαίου στην άκρη της Μεσόγειου το νησί κρατάει όλες εκείνες τις ομορφιές που ακόμη ευτυχώς το ανθρώπινο χέρι δεν τόλμησε να αγγίξει με προσβλητικότητα.

Κάποιος έγραψε ότι η Ρόδος είναι το καλλιτέχνημα του Θεού εν ώρα δημιουργίας και εξωτερίκευσης.
Μπορούμε να γράψουμε πολλά για το νησί του Κολοσσού και της Λάμψης. Όλη αυτή τη μαγεία μπορεί κανείς να την απολαύσει μέσα από τη διάθεση της σύγκλισης του τοπίου με το ψυχισμό, του περιβάλλοντος με το συναίσθημα.

Μέσα σ’ αυτό το ονειρεμένο μείγμα, μία πρωινή παρέα ατόμων διαφορετικών ηλικιών και επαγγελμάτων έρχονται πολύ πρωί για να πάρουν τη δροσιά της θερινής θάλασσας στο βορεινό κομμάτι της ακτής του «Ζέφυρος» στην πόλη της Ρόδου.
Ουσιαστικά στήνεται ένα μικρό συμπόσιο, μια μικρή αγορά, μια μικρή παραθαλάσσια πλατεία όπου όλοι συμμετέχουν χωρίς υστεροβουλία και υπονοούμενα στην κοινή κουβέντα σύναμμα με το μπάνιο.

Οι κολυμβητές/τριες προσδιορίζουν ασυνείδητα μια εικόνα του συγκεκριμένου τοπίου φτιάχνοντας άθελά τους μία μορφή «εικονισιμότητας» και «οπτικότητας» τα οποία συμβάλλουν μυστηριωδώς και τα δύο στην κοινωνικοποίηση της ομάδας συμμετοχής μέσα από ένα υποσυνείδητο τρόπο.

Η πραγματικότητα του αναφερόμενου θαλασσινού τοπίου κτίζει μια σχέση μεταξύ του παρατηρητή και τόπου συμμετοχής σε θεμέλια πολλές φορές υπερβατικότητας, συμβολισμού, πνευματικότητας ή ακόμη και αισθητικής ενός ισχυρού πλαισίου αναφοράς.

Αυτό το πλαίσιο μπορεί να ενέχει μια σαγήνη που διεισδύει στον κάθε επισκέπτη της παραλίας αναφοράς, του παραθάλασσιου αυτού τόπου για να εκβάλλει μια ικανοποίηση, μια χαρά, μια κοινωνικότητα ένωσης. Παράλληλα, η απόλαυση μιας παραλίας ή ενός τοπίου δημιουργεί παραμέτρους και μάλιστα χωρικές προϋπόθεσες για κάθε τύπο σχέσης περιβάλλοντος και κοινωνίας, ανθρώπινης ύπαρξης και άλλων πραγματικοτήτων.

Το σπουδαίο είναι ότι αυτές τις πραγματικότητες μπορούμε να τις ανακύψουμε με μια ώρα κολύμβησης βασιζόμενοι/μενες στις δικές μας επιλογές και τα πεδία σκέψης αναμειγνύοντας την εσωτερική μας φύση με την εξωτερική φύση, το άτομο με την ομάδα.

Ουσιαστικά μιλάμε ότι αυτή η επιλογή-να κάνεις κολύμπι το πρωί-πρωί στην περιοχή Ζέφυρος-δεν είναι μια μηχανική κίνηση αλλά μια επιλογή που ανακαλύπτει την «επιλογή της ευζωίας». Σε βιβλίο με τίτλο “HOMO LIBER” (2016) εκδόσεις Άγρα, του Σάββα Μιχαήλ αναφέρεται ότι ο “homo liber” σύμφωνα με την σπινοζική φιλοσοφία είναι αυτός που ακολουθεί την ελευθερία λόγου και πράξεων και συγχρόνως ζει, διατηρεί το είναι του πάνω στη θεμελιακή αρχή της αναζήτησης του χρήσιμου αλλά και του ωραίου.

Μπορούμε με άνεση να πούμε ότι αυτοί (όπως και εγώ περιοδικά) που έρχονται στην παραλία του «Ζέφυρος» μόλις που ανατέλλει ο ήλιος για να απολαύσουν το ωραίο αλλά και το κοινωνικό χρήσιμο της καθορισμένης στιγμής είναι άτομα ελεύθερα, άτομα που αντιλαμβάνονται μια μυσταγωγία μεταξύ νερού και ευφορίας, του εξωτερικού με το εσωτερικό.
Υ.Γ. Αφιερωμένο στα άτομα που ήδη έρχονται και σ’ αυτά που μετά την ανάγνωση του άρθρου μπορούν να συγκινηθούν και να έλθουν!