Μαρία Καρίκη: Πόση υπομονή κάνεις;

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Μαρία Καρίκη

Ψυχολόγος, Msc

Κάθε άνθρωπος δίνει τον δικό του αγώνα μέσα στην καθημερινότητά του. Ευθύνες, υποχρεώσεις, προκλήσεις και απρόοπτα απέναντι στις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα όνειρα. Μια διαρκής προσπάθεια να ισορροπήσει κανείς ανάμεσα στα “πρέπει” και στα “θέλω”. Άλλοτε τα καταφέρνει κι άλλοτε δοκιμάζεται αρκετά ο άνθρωπος. Οι συμβιβασμοί, οι υποχωρήσεις, οι ματαιώσεις είναι μέσα στο πρόγραμμα. Όλη αυτή προσπάθεια χρειάζεται αρκετή επιμονή και υπομονή!

Τι γίνεται, όμως, όταν κάποιος έχει κουραστεί να κάνει υπομονή; Όταν έχει βαρεθεί και μπουχτίσει να περιμένει όλα εκείνα που δεν έρχονται; Η συνεχής προσμονή για έναν στόχο ή μια βελτίωση που αργεί κατά πολύ να έρθει, κουράζει ψυχολογικά το άτομο και του αφαιρεί σταδιακά το κίνητρο που μέχρι πριν το κινητοποιούσε. Κάθε άνθρωπος προσδοκά να αποφέρει κάποια αποτελέσματα ο κόπος του. Ανυπομονεί να δει το παρακάτω που τόσο οραματίζεται. Όταν προκύπτουν εμπόδια, ανατροπές, κακές εκβάσεις, καθυστερήσεις το άτομο αρχίζει να νιώθει μια ματαιότητα και τάσεις παραίτησης.

Κάνεις υπομονή για την επίτευξη των στόχων σου, υπομονή για να ολοκληρώσεις κάτι που παλεύεις καιρό ίσως, υπομονή στις σχέσεις σου, υπομονή με την οικογένεια και τους συγγενείς σου, υπομονή στη δουλειά σου.... Αναρωτιέσαι πόση υπομονή αντέχεις ακόμα να κάνεις! Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί πόσο διάστημα θα κρατήσει όλη αυτή η αναμονή για το κάτι καλύτερο. Και περιμένεις χωρίς κάποιο συγκεκριμένο τέλος. Όλη αυτή η διαδικασία μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα ψυχοφθόρα. Το ερώτημα είναι να συνειδητοποιήσεις πόσο ακόμα θέλεις να συνεχίσεις σε αυτό το μοτίβο. Μέχρι να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα μπορεί εσύ να έχεις πάθει αρκετή “ζημιά”.

Ο καθένας οφείλει να βρίσκεται διαρκώς σε επαφή με τον εαυτό του. Να αναγνωρίζει τα όρια, την ανοχή και τα ψυχικά αποθέματά του. Το να καταπιέζουμε για μεγάλο διάστημα τον εαυτό μας, να τον ζορίζουμε και να τον έχουμε σε μια μόνιμη αναμονή δεν θα οδηγήσει σε καλά αποτελέσματα. Χρειάζεται να σεβόμαστε τις αντοχές μας και να μην εξωθούμε τον εαυτό μας συνεχώς στα άκρα. Το να θέλει κανείς να δώσει τον αγώνα του για κάτι που επιθυμεί πολύ είναι απόλυτα σεβαστό και αξιοθαύμαστο. Το να υποστεί, όμως, ένα πολύ μεγάλο ψυχικό κόστος για να το πετύχει αυτό είναι κάτι που πρέπει να το σκεφτεί καλά!

Ένας αρχικός στόχος φυσικά χρειάζεται ένα προκαθορισμένο διάστημα υλοποίησης με αφοσίωση, πειθαρχία, πείσμα και συστηματικό αγώνα. Τίποτα δεν κατακτιέται εύκολα και γρήγορα. Ο καθένας προετοιμάζεται για αυτό τον αγώνα και οπλίζεται με υπομονή για να αντιμετωπίσει και να αντέξει τις δυσκολίες και τα απρόοπτα. Μέχρι εδώ όλα είναι θεμιτά. Τι συμβαίνει, όμως, όταν το άτομο είναι ένα βήμα πριν το “burn-out”; Όταν νιώθει ότι πνίγεται, ότι θα καταρρεύσει, ότι κουράστηκε να προσπαθεί μόνο ο ίδιος και όλοι οι άλλοι που εμπλέκονται να είναι αμέτοχοι και αδιάφοροι; Κάποιοι δεν θέλουν να εγκαταλείψουν, γιατί θα το νιώσουν ως αποτυχία. Και παραμένουν παρά τη φθορά και το αδιέξοδο. Είναι, όμως, πράγματι “αποτυχία” να συνειδητοποιήσεις έγκαιρα ότι το εγχείρημα δεν μπορεί να οδηγήσει στα επιθυμητά αποτελέσματα κι ότι απλά πρέπει να βρεις εναλλακτικές λύσεις, να επαναπροσδιορίσεις κάποιες μεταβλητές ή ακόμα και να αλλάξεις εντελώς πλάνο; Είναι “αποτυχία” να αναγνωρίζεις, πριν φθαρείς, ότι ο τρόπος αυτός που έχεις επιλέξει δεν ευδοκιμεί; Ή μήπως είναι ευφυΐα, ευελιξία στη σκέψη και αυτοπροστασία;

Τα ψυχικά μας αποθέματα είναι πολύτιμα! Δεν μπορούμε να τα ξοδεύουμε απερίσκεπτα σαν να είναι ανεξάντλητα, γιατί δεν είναι! Το πείσμα και η υπομονή είναι σημαντικοί, θετικοί συντελεστές σε κάθε προσπάθεια. Όχι, όμως, αν σε οδηγούν στην αυτοκαταστροφή, στην εμμονή και στην ψυχική εξουθένωση. Η προσπάθεια καλώς να γίνει από τον καθένα μας. Υπάρχουν, ωστόσο, κι όρια! Τα όρια αυτά τα εκπέμπει ο ίδιος ο εαυτός μέσα από τα ψυχοσωματικά συμπτώματα κυρίως. Δεν θα θέλαμε να φτάσουμε το σώμα και τον ψυχισμό μας σε μια παθολογική κατάσταση απλά για να ολοκληρώσουμε αυτό που ξεκινήσαμε. Χρειάζεται συνεχώς να ζυγίζουμε αν αξίζει να συνεχίσουμε κι άλλο! Αν βάζουμε την εσωτερική μας ισορροπία σε κίνδυνο ή όχι! Είναι ωραίο να φτάνουμε στην ολοκλήρωση ενός στόχου κι όλοι το επιθυμούμε αυτό! Ταυτόχρονα, όμως, επιθυμούμε να παραμείνουμε υγιείς! Ανάμεσα σε αυτές τις δύο ανάγκες οφείλει ο καθένας να κρίνει αν μπορεί να παραμείνει στον αγώνα του και να κάνει κι άλλη υπομονή ή αν έχει έρθει η ώρα να αποχωρήσει από κάτι που αρχίζει να γίνεται νοσηρό και τοξικό για τον ίδιο...!