Σελίδες Ιστορίας… Ο υπουργός Χρήστος Λαδάς απελευθέρωσε ο ίδιος τους δύο νέους από τις φυλακές Κοσκινού, που σκότωσαν για το σχίσιμο της σημαίας μας...!
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 877 ΦΟΡΕΣ
Του Κώστα Τσαλαχούρη
Ο άλλος απεσταλμένος ο Κωνσταντίνος Αμοργιανός, παρέμεινε στη Ρόδο, δώδεκα μέρες και έγραψε σειρά άρθρων και την όλη κατάσταση με πρώτο στις 11 Απριλίου με τίτλο «Η πρώτη επαφή του Κράτους με την μαρτυρικήν Δωδεκάνησον».
Γράφει λοιπόν:
«Εγράφησαν αρκετά για τις γιορτές που έγιναν κατά την εγκατάστασι των ελληνικών αρχών ώστε να περιττεύη η επανάληψις των. Δεν είπαμε, όμως, τίποτα για τη δυστυχία, την πείνα και τα όνειρα των νησιωτών μας σαν να μην αποτελούν κι αυτά ζητήματα που πρέπει επειγόντως να αντιμετωπισθούν.
»Η Ελλάς –που τόσον λατρεύουν-πρέπει να έλθη αμέσως συναντιλήπτωρ και βοηθός. Κι όμως, πριν και μετά τας εορτάς, το κύριον μέλημα των αρμοδίων που εστάλησαν προ μηνών πρέπει να είναι η προσπάθεια ν’ ανακουφίσουν τη δυστυχία του λαού αυτού. Αντ’ αυτού τι έκαμαν; Απολύτως τίποτε.
Ηρκέσθησαν να εγκατασταθούν σε πολυτελή ξενοδοχεία, να εισπράττουν την όχι ευκαταφρόνητον ημερησίαν αποζημίωσίν των και όλα τα άλλα ζητήματα να τα’ αφήσουν εις το έλεος του Θεού και της ελληνικής γραφειοκρατίας.
»Αγνοούν οι κρατικοί εκπρόσωποι και τις πλέον στοιχειώδεις ανάγκες των κατοίκων και όταν ερωτώνται απαντούν με εξοργιστική απάθεια ότι πραγματική φθήνεια επικρατεί στην αγορά, και απαριθμούν τα είδη και τις τιμές, χωρίς να εξετάζουν το γιατί. Αυτό το γιατί περίμεναν να τα’ ακούσουν από τους δημοσιογράφους.
Πράγματι φθήνεια εν συγκρίσει με τας τιμάς των Αθηνών, υπάρχει. Πού, όμως, οφείλεται αυτή; Στην επάρκεια, των ειδών ή στην ανυπαρξίαν αγοραστικής δυνατότητος; Η απάντησις και στα δύο ερωτήματα δεν είναι δύσκολος για ένα καλής πίστεως συζητητή.
Φαινομενική φθήνεια
»Επάρκεια ειδών, κυρίως ειδών διατροφής, δεν υπάρχει, αλλά πραγματική, τρομακτική έλλειψις, η δε ζήτησις λόγω του χαμηλού επιπέδου του εργατικού ημερομισθίου και των υπαλληλικών μισθών είναι ανύπαρκτος. Τούτο δερ δημιουργεί την ψευδέσθησι της φθήνειας, Πώς θέλετε ο μεροκαματιάρης των 1.000-2.000 δραχμών ή ο μισθοσυντήρητος των 20.000-60.000 δραχμών μηνιαίως, να δυνηθή να αγοράση ολίγον κρέας με την τιμήν των 6.000-7.000 δραχμών ή πως θέλετε να αγοράση το λάδι του-εξαιρετικής ποιότητος ή χωρίς οξύτητα-κατ’ οκάν;
Περιορίζει συνεπώς και τας πλέον στοιχειώδεις ανάγκας εις το ελάχιστον δυνατόν και αρκείται εις τα επίσης απρόσιτα δια το βαλάντιόν του, είδη διατροφής, όσπρια και χορταρικά διά να δυνηθή να κρατηθή στη ζωή… Το ίδιο δύναται να λεχθή και για τα είδη ενδύσεως και υποδήσεως.
»Αυτή τη φαινομενική φθήνεια βλέπουν οι κρατικοί εκπρόσωποι και εφησυχάζουν. Φυσικά γι’ αυτούς η ζωή στη Ρόδο είναι ιδεώδης. Η ηγεμονική αποζημίωσις την οποίαν εισπράττουν, τους επιτρέπει να ικανοποιήσουν κάθε καπρίτσιο και επιθυμία των.
Για μένα και το λαό της Ρόδου αυτό είναι πρόκλησις κατά της δυστυχίας που επικρατεί εκεί. Πρόκλησις είναι επίσης η διαμονή των στα πιο πολυτελή ξενοδοχεία και η κυβέρνησις οφείλει το ταχύτερον να τους απαγορεύση αυτάς τας προκλήσεις.
Οι εκπρόσωποι της Ελλάδος δεν εστάλησαν εκεί για να επιδειχθούν. Εστάλησαν να εργασθούν, να προσφέρουν τα φώτα των και τον εαυτόν των πρώτα, ως παράδειγμα, και ύστερα να ζητήσουν από το νέο τμήμα της ελληνικής πατρίδος, θυσίας.
»Αλλά και το Κέντρο κάμνει κακή αρχή εις την σχέσι του με τα Δωδεκάνησα. Δώδεκα μέρες το νέο τμήμα της πατρίδος μας δεν είχε καμμία επικοινωνία με την ηπειρωτική Ελλάδα. Έτσι θα αναπτυχθούν οι σχέσεις του κέντρου με την νέαν επαρχίαν;
»Όλα αυτά τα αναφέρω με λύπη μου. Θάθελα επιστρέφοντας από την νέαν ελληνικήν επαρχίαν νάμαι ενθουσιώδης, να γράψω και να διατυμπανίσω την ευτυχία των νησιωτών μας και όχι να γίνω διερμηνεύς της δυστυχίας των κατοίκων και επικριτής της συμπεριφοράς των εκπροσώπων του ελληνικού κράτους…».
Άλλα γεγονότα
Στο χρονικό διάστημα από τη μέρα της υπογραφής της παραδόσεως των Γερμανών στη Σύμη, το Μάιο 1945 μέχρι τις μέρες της Ενσωματώσεως επεσυνέβησαν και άλλα γεγονότα, που σφράγισαν τις μέρες χαράς και τα οποία είδαν το φως από τις στήλες της εφημερίδας «Η ΡΟΔΙΑΚΗ».
Ανασύρουμε από τα χαρτιά μας δύο. Το πρώτο δημοσιεύτηκε στις 7 Οκτωβρίου 2003 με τίτλο «Ο επίλογος της φοβερής πείνας γράφεται ενώπιον του Δικαστηρίου…» και αναφέρεται στις 13 Οκτωβρίου 1945 «όπου ενώπιον του Βρετανικού Δικαστηρίου γράφτηκε ο επίλογος της πιο δραματικής περιόδου που γνώρισε ποτέ η Ρόδος, όταν λόγω της πείνας μετρούσε καθημερινά τους νεκρούς της που δεν ήταν λίγοι-σχετικά Κ. Τσαλαχούρης «Σελίδες Ιστορίας-ροδιακά και άλλα», εκδόσεις «Θυμέλη» 2002,σελ.13-43
»Η φοβερή πείνα, όπλισε το χέρι, στις 5 Φεβρουαρίου 1945, του Γιάννη Κ. που σκότωσε το Μιχάλη Λ. στην Παστίδα, για να λαφυραγωγήσει τις προμήθειές του. Ο δράστης, ο οποίος σημειωτέον ήταν επιληπτικός, καταδικάστηκε σε 15ετή κάθειρξη, ενώ η συμβία του αθωώθηκε γιατί από την ακροαματική διαδικασία δεν αποδείχτηκε η συμμετοχή της στο έγκλημα.
»Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός εγκατέλειψε τη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα στις 10.2.1946. Οι τελευταίοι που εγκαταλείπουν τη Ρόδο είναι οι Ελβετοί Μυνιέ και Λαντάμ που μαζί με το νεαρό ομοεθνή τους, διπλωμάτη Κουρβουαζιέ, πραγματοποίησαν τις αποστολές βοηθείας στη γερμανοκρατούμενη Ρόδο.
Είχαν προηγηθεί ανταλλαγές ευχαριστιών του επικεφαλής του ροδιακού λαού μητροπολίτη Ρόδου Αποστόλου Τρύφωνος, με τον πρόεδρο της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού Max Huber για τη διάσωση του ροδιακού λαού…
Το δεύτερο δημοσιεύτηκε στο αφιέρωμα της «ΡΟΔΙΑΚΗΣ», στις 7 Μαρτίου 2008, με τίτλο «Διπλή χαρά για δύο νέους της Ρόδου την ημέρα της Ενσωματώσεως-ο ίδιος ο υπουργός Δικαιοσύνης πήγε στις φυλακές Κοσκινού και τους απελευθέρωσε…».
Γράφαμε:
«Θύμησες… Πώς να τις πεις, πώς να τις περιγράψεις; Ύστερα από εξήντα χρόνων πορείας λεύτερης, είναι λογικό τα γεγονότα να ωραιοποιούνται και να ηρωοποιούνται, και άλλες φορές, στέκεται ο νους, σκέφτεται και διερωτάται αν έπρεπε να γίνει κάτι που σήμερα θεωρείται έγκλημα και όχι πράξη πατριωτική...
»Μέσα σ’ αυτό το πνεύμα χαράς και αγαλλίασης για δυο νέους της Ρόδου, η Ελευθερία χτύπησε δυο φορές. Την πρώτη μέρα της παράδοσης της Ρόδου από τους Γερμανούς στους Άγγλους, κατά την αποβίβασή τους στην κολόνα-τη χρονική εκείνη στιγμή, δυο Ρόδιοι νέοι, στο χωριό τους, αναπέταξαν μια ελληνική σημαία για να γιορτάσουν το γεγονός.
Τότε δυο καραμπινιέροι τους σταμάτησαν, τους πήραν τη σημαία και όπως ειπώθηκε, την ξέσχισαν. Ο Κωνσταντίνος Φουτούλης, 18 χρόνων, τράβηξε το περίστροφο που είχε στην τσέπη, πυροβολεί εναντίον του Ιταλού, και τον σκοτώνει.
Ο άλλος φίλος του, ο Γεώργιος Καρακωνσταντίνου, 19 χρόνων, με τη σειρά του αφοπλίζει μια χειροβομβίδα που έφερνε μαζί του και την πέταξε στο δεύτερο Ιταλό, τον οποίο, κυριολεκτικά, διέλυσε. Αμέσως οι δύο δράστες συνελήφθησαν από τις αγγλικές Αρχές και το έκτακτο Βρετανικό Στρατοδικείο τους καταδίκασε σε φυλάκιση οκτώ χρόνων.
»Την ημέρα της Ενσωμάτωσης, λίγο πριν αρχίσουν οι επίσημες εκδηλώσεις και πριν αποβιβαστούν στη Ρόδο οι πολιτειακές Αρχές, ο υπουργός Δικαιοσύνης Χρήστος Λαδάς συνοδευόμενος από τον εισαγγελέα Εφετών Δωδεκανήσου Σακελλαρίου, κρατώντας το Διάταγμα με την απονομή χάριτος, υπογραμμένο από το βασιλιά, μετέβησαν στις φυλακές Κοσκινού και αποφυλάκισαν τους δύο ηρωικούς νέους.
Ο χρονικογράφος της εποχής σημειώνει ότι «με συγκίνηση η κοινωνία της Ρόδου επληροφορήθη την υπό του βασιλέως απονομή χάριτος…».
Για την Ιστορία ο υπουργός Χρήστος Λαδάς(1891-1948), μερικές μέρες μετά και συγκεκριμένα την Πρωτομαγιά 1948, δολοφονήθηκε στην πλατεία Καρύτση στην Αθήνα.
Ο Κ. Γ. Αμοργιανός έγραψε σειρά άρθρων για τα Δωδεκάνησα και ειδικά για την ιδιαίτερή του πατρίδα το Καστελλόριζο, σε όλες τις εφημερίδες όπου είχε συνεργασίες. Πέθανε το έτος 1968 και η κηδεία του έγινε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, στις 2 Φεβρουαρίου 1968. Υπήρξε εκδότης της εφημερίδας «ΗΜΕΡΗΣΙΑ».
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
