Kυρ. Χονδρός: Έφυγε από τη ζωή ο Μικές Φιλτζαντζίδης: Ο Παράδεισος απόκτησε τώρα ένα σπουδαίο ναυπηγό και μουσικό…

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o Κυριάκος Χονδρός
chondros.kyr@gmail.com

Ο Παράδεισος είχε βάλει δυο αγγελίες, με τη μια ζητούσε ένα κιθαρίστα για να τραγουδά όσους τον κατοικούσαν και ένα ναυπηγό για να φτιάξει μια κιβωτό για να ταξιδέψουν οι γλεντζέδες στο σύμπαν. Και να! Ο Μικές Φιλτζαντζίδης, έφτασε πριν λίγες μέρες στα ουράνια για να καλύψει και τα δύο ζητούμενα.

Γιατί ο Μικές ήταν ένας σπουδαίος μουσικός. Έτσι ξεκίνησε. Έπαιξε μαζί με άλλους καταξιωμένους μουσικούς της Ρόδου. διέθετε ταλέντο και υπήρξε καλός συνεργάτες με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας.

Αλλά η βασική του εργασία ήταν η ναυπηγική. Μαθήτευσε κοντά στον μαστρο-Πέτρο Χαλκίτη, από τον οποίο διδάχθηκε πολλά μυστικά και φανερά της σπουδαίας αυτής της τέχνης, της τέχνης της ναυπηγικής.

Μαζί με τον Μαστροπέτρο ή μαζί με τον Γιώργο Χατζηπέτρο, και αργότερα μόνος του, έχτισε μεγάλα και μικρά πλεούμενα, όμορφα, καλοφτιαγμένα, καμαρωτά, ικανά να αντέξουν τη θάλασσα και τους ανέμους. Ώρες, μέρες χρόνια, δούλεψε τη ξυλεία για να ολοκληρώσει την εργασία του με μεθοδικότητα και με μεράκι. Εκτός από την κατασκευή, επισκεύαζε ή συντηρούσε βάρκες, κότερα, μεγάλα και μικρά σκάφη, αλιευτικά, εμπορικά, επιβατικά. Εκτός από τη Ρόδο, την οποία είχε έδρα του, ταξίδεψε και σε άλλα νησιά και σε άλλα λιμάνια για επισκευές μεγάλες ή μικρές.

Με τον Μικέ μας συνδέει το Νυκτερινό Επτατάξιο Γυμνάσιο Λύκειο, το ονομαστό Βενετόκλειο. Εκεί γνωριστήκαμε, γίναμε φίλοι και η φιλία μας κράτησε πολλές δεκαετίες. Και πολλές φορές αναφερόμασταν και για τους άλλους συμμαθητές μας και για τους καθηγητές μας.

Τον πειράζαμε για το δύσκολο επώνυμό του και καταλήξαμε για χάρη ευκολία να τον αποκαλούμε Φλυτζανίδη.

Τον ξανασυνάντησα στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Χαλκίτη, στο χώρο του ναυπηγείου. Όπου εκεί μόλις αναφέρθηκε στον μαστρο-Πέτρο λύγισε και δάκρυσε, γιατί είναι ένας ευαίσθητος άνθρωπος, αισθανόμενος ευγνωμοσύνη για τον δάσκαλό του. Ελάχιστοι άνθρωποι στην εποχή μας έχουν αυτό το σπάνιο χάρισμα.

Ο Μικές ασχολήθηκε με τη ναυπηγική από 11 χρονών παιδί. Ο πατέρας του του άνοιξε το δρόμο και τον σύστησε κοντά στον μαστρο-Πέτρο.

Πολύ γρήγορα ανταποκρίθηκε με σοβαρότητα και με θετικό αποτέλεσμα. Εργάσθηκε σεμνά και διακριτικά, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Παντρεύτηκε τη Βασιλεία και απέκτησαν τρία παιδιά, καθώς και εγγόνια. Κατοικούσε στη μεσαιωνική πόλη και πολύ κοντά στην εργασία του.

Η Ρόδος, η Σύμη, το Καστελλόρζιο, η Χάλκη, έχασε έναν δικό της άνθρωπο, ένα καλλιτέχνη στη δουλειά του. Μια τέχνη που ενσωματώνει και άλλα επαγγέλματα που έχουν σχέση με το χτίσιμο ενός σκαριού, για να μπορεί με ασφάλεια να πλέει.
Ο Μικές ήταν- ίσως- ο τελευταίος τεχνίτης.

Δεν πρόλαβε όπως και οι άλλοι που ταξίδεψαν στον Παράδεισο να δουν να γίνεται ένα Μουσείο Ναυπηγικής Τέχνης. Κρίμα, κρίμα!
Ας βρίσκεται αιώνια στη μνήμη του Θεού.

Στην οικογένειά του, ολόψυχα συλλυπητήρια και με την ευχή να βρει τη δύναμη να αντέξει την απώλειά του, την τόσο ξαφνική.