«Να ‘χεις λεφτά για να περνάς καλά, και τη ζωή να την “πηγαίνεις” με το μαλακό...»!

Rodiaki NewsRoom

Ο Σταύρος και η Ελένη Σπάρταλη. Αυτοί που τα κατάφεραν

Συνέντευξη στη Ροδούλα Λουλουδάκη

Να μεγαλώνεις και να μη γερνάς. Να μην αφήνεσαι στον καναπέ, να θέλεις ακόμα ζωή, να χτυπά η καρδιά σου για ταξίδια, για ανθρώπους, για χαρές!

Κάθε φορά που συναντώ τον Σταύρο και την Ελένη Σπάρταλη, σκέφτομαι πως έτσι πρέπει να μεγαλώνουν οι άνθρωποι: όμορφα. Αυτούς τους δυο τους δόθηκε η ευλογία ούτε η φθορά του σαρκίου να είναι εμφανής, ούτε τα χρόνια τα πολλά να βαραίνουν πάνω τους!
Ιδού λοιπόν φώτα πορείας, ιδού το απαύγασμα μιας χορτάτης ζωής.

Πώς την εντοπίσατε την Ελένη κ. Σπάρταλη;
Σπούδαζε στην Τουριστική Σχολή και με τις φιλενάδες της τις άλλες, περνούσαν από τη στοά Σπάρταλη, πάνω-κάτω. Έμαθα ποια είναι και τη βούτηξα.

Ελένη Σπάρταλη: Εγώ τον βούτηξα. Είπανε οι Ροδίτες ότι τον βούτηξα, κι από μια άποψη είναι αλήθεια, βούτηξα τα χέρια του που ήταν πολύ εκφραστικά. Κι ήταν ωραίος ο τρόπος του. Εγώ είδα όνειρο που πήρα τον Σταύρο, αν και δεν τα πιστεύω αυτά. Βλέπω ότι φεύγω για πρώτη φορά από το χωριό μου, το Λέχαιο Κορίνθου και είδα ένα νησί και την Παλιά Πόλη της Ρόδου, αυτό το μεγαλείο και μία… ιδέα άνδρα, να με παίρνει από το χέρι και να με οδηγεί. Από τότε έχουμε μία σχέση αδελφού, πατέρα, συζύγου, φιλαράκια.

Σταύρος Σπάρταλης: Οι φιλενάδες της που έμαθαν ποιος είμαι, κι από πού ήρθα με λέγανε Μποντουέν, όπως έλεγαν τότε τον βασιλιά του Βελγίου και την Ελένη την έλεγαν Φαμπιόλα, που ήταν η βασίλισσα.

Γιατί ειδικά αυτούς τους βασιλείς; Τι σας συνέδεε;
Σταύρος Σπάρταλης: Έκανα στο Βελγικό Κονγκό οκτώ χρόνια, από το 1951 έως το 1958. Ήμουνα παραγγελιοδόχος σε εταιρείες Εβραίων οι οποίοι ήταν Ροδίτες που τους είχαν φυγαδεύσει εκεί οι πατεράδες τους το 1939 γιατί ο Χίτλερ τους κυνηγούσε.Το 1951 όταν ήμουν 19 ετών μας πήρε όλα τα παιδιά πατέρας μας. Μόλις είχε τελειώσει ο πόλεμος και δεν είχε δουλειές η Ρόδος.

Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχειάκι που μείναμε, Δεκέμβριο μήνα που το είχε νοικιασμένο ένας Κύπριος, εκείνος έπιασε τον πατέρα μου και του είπε να το νοικιάσει! Ο πατέρας μου, το νοίκιασε και έρχονταν όλοι οι Έλληνες, κι οι Εβραίοι να φάνε φαγητά εκεί και να παίξουν χαρτιά.

Η μητέρα μου με τα τρία μου αδέλφια γύρισαν γρήγορα στη Ρόδο. Έπαθα δύο φορές ελονοσία, έκανα 300 χιλιόμετρα την ημέρα με ένα Chevrolet… Το 1958 που γύρισα στη Ρόδο ήμουνα 35 χρονών. Ήρθα για τα εγκαίνια του ξενοδοχείου μας, του ξενοδοχείου Σπάρταλης.

Επομένως γυρίσατε και επενδύσατε στη Ρόδο!
Ο πατέρας μου ο Λευτέρης Σπάρταλης είχε γυρίσει στη Ρόδο από το 1956, είχε αγοράσει την έπαυλη του Αλχαντέφ η οποία στην είσοδό της στην πύλη είχε λιοντάρια.

Η σημερινή τράπεζα Ελλάδος ήταν η Banca di Italia. Έφτιαξε τέσσερις ορόφους το ξενοδοχείο και τη στοά Σπάρταλη, με δεκαπέντε μαγαζιά. Οπτικά, μπουτίκ, κουρέας, μοδίστρα… Τέσσερα παιδιά στην οικογένεια, εγώ, ο Γιώργος, ο Μιχάλης, κι ο Δημήτρης. Και γύρω ήταν το ξενοδοχείο των Ρόδων, το Γκραντ Οτέλ, το Κάμειρος πίσω από το Σπάρταλης και το Ερμής τις ίδιες εποχές, του Μηναΐδη .

Είστε πολύγλωσσος, Ιταλικά, Γαλλικά, Αγγλικά, λίγα Γερμανικά, ταξιδέψατε πολύ και ταξιδεύετε μέχρι σήμερα, είστε 90 ετών και καλά… Πουλήσατε το ξενοδοχείο, τη στοά.. Τι πιστεύετε ότι έχει σημασία σ’ αυτή τη ζωή;
Να έχεις λεφτά για να περνάς ωραία. Στο Μπαλί πηγαίναμε επί 20 χρόνια. Σ’ όλο τον κόσμο... Κι όσο αντέχουν τα πόδια σου. Όχι τσιγάρα, όχι ποτό, κρασάκι λίγο και φαί λίγο. Το 1943 ήμουνα 10 χρονών και θυμάμαι που βομβαρδιζόταν η πόλη της Ρόδου από τους Εγγλέζους.

Εμείς πήγαμε να μείνουμε στα Τριάντα, στον Πύργο της θείας μου. Πιο μέσα υπήρχε ένα σπιτάκι που το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί, κι ο Γερμανός αξιωματούχος περνούσε μέσα από την αυλή για να πάει στην πόλη. Μια μέρα δεν με είδε ο Γερμανός να παίζω και ρώτησε «πού είναι το παιδί;». Είχα πάθει πνευμονία. Την άλλη μέρα μου έφερε φάρμακα. Υπήρχαν και καλοί Γερμανοί, και καλοί Ιταλοί. Πόσους Ιταλούς είχαμε φίλους…

Αν ξαναγεννιόσασταν, πώς θα το πηγαίνατε το πράγμα;
Πάντα με τακτική και με το μαλακό. Η εγγονή μου της Μπέσυς, μια μέρα μου είπε ότι μοιάζω με τον Αϊνστάιν. Μα, πώς το σκέφτηκε αυτό το παιδί…

Εσείς κ. Ελένη;
Η θεωρία μου σήμερα είναι: μια αγκαλιά, χαμόγελο και αγάπη! Τίποτα άλλο. Ούτε αξιώματα, ούτε φαγοπότια. Μας ενδιαφέρει όσο ζήσουμε να είμαστε όρθιοι. Αν μας δουν να είμαστε σ΄ αυτές τις δραματικές καταστάσεις ανθρώπων που βλέπουμε δίπλα μας, να μας πάνε στον Καιάδα και τσακ με το ποδαράκι, να μας ρίξουν μέσα.

Τα γηρατειά δεν είναι αρρώστια, είναι σφαγή. Να είσαι στρατευμένος να προσέχεις έναν ηλικιωμένο είναι κατάρα. Ρωτήθηκε η Αρβελέρ, τώρα τελευταία, 96 χρονών. Λέει «αυτή είναι η αχίλλειος πτέρνα μου, θέλω να κάνω πολλά, θέλω ζωή ακόμα. Εγώ επειδή πιστεύω στο Σύμπαν όπως οι άλλοι πιστεύουν στο Θεό, εύχομαι να μου τα φέρει όπως τα θέλω».

Πείτε μου για το Θεό;
Ερωτήθη ο Καντ και απάντησε «και τον Θεό ποιος τον δημιούργησε;». Δύσκολες ερωτήσεις αυτές. Ο Θεός που έπλασε τον άνθρωπο «καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσήν Του» γιατί αφήνει τον άνθρωπο να γίνει έτσι; Εσένα σ’ αγαπάμε τόσα χρόνια. Σου εύχομαι να μην έχεις χρόνια που δεν τα θέλεις. Να είναι γεμάτα από ζωή.

Πόσο ιδιαίτεροι, πόσο διαφορετικοί αυτοί οι δυο άνθρωποι, μέσα στην κοινωνία της Ρόδου! Το καράβι μας γύρναγε πίσω από το Καστελλόριζο, ο κ. Σταύρος μου έδειχνε τα παράλια της Τουρκίας, η κ. Ελένη είχε πιάσει την κουβέντα μ’ έναν νεαρό σκηνοθέτη που ήρθε για να δει την καθ’ ημάς Ανατολή. Φαινόταν, τον είχε γοητεύσει.